InEx

kendini kandıran mektuplardan sadece biri

2011-03-13T18:41:00.001+02:00

öyle belki de yavaş yavaş pişip, kabarıp köpüren, tatlanan bir fincan kahve gibi büyüdü aşkımız ve kabaran yüreklere hatrı yıllarla sayılır sevgilerden bahşetti bu aşk.. Zamanla ölçülebilir ayrılıkların mevsimi de geçince tüm sokaklarının tüm yollarının ve önünde durduğun tüm büyük yapıların ve ayağına gelişine vurmalık gelen tüm kısmetlerin "kav(u)şağı" olan 5000 yıllık eskici aşıklardan alınıp mavilere satılmalar kentinde enn siyah fincanlarda yemen milliyetçisi kahvelerle seninle edilecek sohbetlerin peşinde tekrar ve tekrar kuruluyor düşler..

Herkeslere daha küçük eski aşklar çekmecesi, daha büyük yatak odaları…

2011-02-14T19:23:00.002+02:00

“Ayrılık hasretlik kar etti cana/ Seher yeli sevdiğimden bir haber” diye türkü çığırıyordum duşta. Güne böyle başlayınca devamını da böyle getirmeli dedim hazır “saha ve hava koşulları” böyle bir tribe girmeye “son derece elverişliyken”. Müzik defterinden bir parça koparılıp, sağı solu bantlanarak itinayla zarf haline getirilir, içine pembe gül yaprakları doldurulup zarf kapatılır kapağına örtülü, örtülü,hayvan gibi seviyorum lan seni anlasana kızım anlamına gelecek öpözlü sözler yazılır. O zarf bir türlü bir yan sıradaki ellere geçirilemez, geçen yıllarda o küçücük zarfın içine türlü türlü öyküler doldurulur. O yan sıraya geçemeyen zarf, artık komşu şehre geçemeyen zarf olur, ben daha da uzağa gittikçe şirin Anadolu şehrine geçemeyen zarf olarak yerini alır, eski aşklar çekmecesinde… Aşkın kırmızı kocaman kalplerle, kalp biçimli çikolatalarla, çok sayıda ama tek sayıda kıpkırmızı güllerle idrak edildiği bu kutlu günde, bitişiğinde oturduğum binada açık kalp ameliyatları yapılıyor. Cerrahlar kim bilir hangi aşktan kalma bir örselenmiş damarı, bacaktan aldıkları başka bir damarla bypass ediyorlar. O zarfı sahibine ulaştırdım ben günün birinde, içindeki öykülerden bir özet yaparak, muhatabı ağladı, ben.., ben bilmiyordum dedi, sanki bilse boynuma atlayıp beni öpücüklere boğacaktı da. Bilmediğin iyiymiş dedim sonra içimden, bildiği halde boyundan bir öpücük vermediği için. Sonra başkalarının aşklarını kutsama devri oldu bir süre, imrenmeli, başkası hesabına sevinmeli dönemler, öğrencilik mi haytalık mı ettiğimin belli olmadığı şehirde yalın ayak yürürken dalından kopardığım bir limon yaprağıyla, limon yapraklı çay demlemek suretiyle yakın arkadaşlarımın aşkını kutlamışlığım vardır. Neden sonra dank etti, dedim çayı demleyen sen öpüşüp koklaşanlar onlar, sende de var hormon, akıllı ol olm! Akıllı ol! Bir insan kendine hem akıllı ol diyip he de aşık ol! der mi? Dedim ben hay aklıma sokiiim! Sokiim çünkü aşık oldum. Limon çiçekleriyle, eriklerle, çağla bademlerle, varoluş amacı bir tür hormon dolaşımı sağlamak olan üniversite çimenlikleriyle geldi aşk. Çarpıntı sahibi, eli ayağına dolaşan, şapşalın teki oldum çıktım, bu halde bir kızı kendine aşık edebileceğini ummak da ayrı bir salaklık olabilir tabii. Amma ve lakin o içten, sıcak davranışlar her nasılsa filizlendiriyormuş bir aşkı. Bin bir türlü ilginçlik düşünürken ilan-I aşk etmek için, aklıma bir şey geldi. Zarftaki gül yapraklarını özgüven sorunundan dolayı veremediğim kıza vermek istediğim bu sefer de maddi sorunlardan dolayı veremediğim bir şey kalmıştı başkentimizde. Zaten o başkent nasıl bir kentse, benim aşklarımın da başkenti oldu, baş belası kent! Hemmen gittim, aileye sizi özledim tripleri yapıyorum ama , şimdi burdan bakınca pek çok insanın aptalca, başka pek çok insanın “ay ne romantik” bulacağı bir amaç için ordaydım. At pazarında, saraçların olduğu yerde, bir gümüşcü dükkanına gittim, orda vakti zamanında gördüğüm mavi taşlı bir kolye vardı, ben onu müzik dersi kızına almaya niyetlenip durdum ama hiç bi zaman parasını denkleştiremedim, ben o kolyeyi alamadıkça mı büyüdü aşkım bilemedim. Kolyeye sahip olamadıkça “o kolye ki her kimin boynuna asılır o kişi benim sonsuz aşkımdır” düşüncesi gelişti bende. İşte o beni çimenlerde saçmalatan kıza alacaktım onu ve o kolyeyi boynuna takacak, boynuma sarılacak ve biz sonsuza kadar mutlu yaşayacaktık.Ama o kolye yoktu vitrinde artık, orda bulacağımı umduğum için salaktım zaten de aşık olduğum için salaklığımı örtebiliyordum.Aşkın bu temize çekme hali güzel bir şey. Kolyeci adam seni bi yerden gözüm ısırıyo dedi, vitrine bakan bana, ben içimden, ben de senin kulağını ısırmak istiyorum aşk katili! dedim ama dışımdan “yaa evet aman da benim böyle bir hikayem var” dedim, konuşmamın yaratacağı duygusal etkiyi pazarlıkta kullanmak amacıyla. Öyle de oldu, kolyeci adam, turist kadını fahiş fiyatlarla başka bir kolyeye yönlendirdi. Bana da çay ısmarladı, içerde bir de hacı amca vardı benimle birlikte çay içen, bir an için hacı amcayla aynı sebeple orda olabileceğimiz olasılığını düşünüp gülümsedim, sonra da korkuya kapıldım, ya o hacı adam aşkı uğruna dervişe dönmüş bir adamsa diye, neyseki sonraki konuşmalardan hacı amcanın dükkan sahibi olduğunu anladım da rahatladım. Benim kolyenin yerinde başka bir mavi taşlı kolye vardı, kafamdan duruma ilişkin bir hikaye uydurdum, madem ki bir başkasına aşıktım o zaman kolye de değişebilirdi. Temel de değişmeyen maviydi işte. Kolye de basbayağı güzel ve oldukça da pahalıydı, kendimi ikna ettim [ sonra kendime bir bira ısmarlayıp kendimi şımarttım ( kişisel gelişimcilere selam çakma cümlesi)].Kolyeci amca kolyeyi karısının yaptığını, onun da bir hikayesi olduğunu diğer parçaların saraydan çıkma antikalardan olduğunu anlattı. Biraz pazarlık, biraz duygusal hikayem, biraz da Mesut’tan aldığım borcun sayesinde kolyeyi aldım. Annemi babamı öpüp, gerisin geriye aşkıma koştum. Şiirler biriktirmiştim ona, mektuplar, kasetler, hikayeler, ve asıl silahım lapis taştan kolye… Tamamen raslantısal bir biçimde bir akşam onu gördüm sokakta yürürken yanında bir çocukla, çocuğu tanıyordum, tanıdığıma göre sevgilisi olamaz diye düşünerek, kahvaltıya davet ettim onu. Cumartesi de sözleştik. Cumartesi geldi, kahvaltıda ona domatesin hikayesini anlattım, o an için safça hikaye anlatırmış gibi anlattım ama bütün bunlar aslında onu etkilemek için şuursuzca kullandığım şeyler de olabilirdi. Ona domates yedirirken dili işaret parmağıma değdi, o günden sonra işaret parmağımı daha çok sevmeye karar verdim. Sinemaya gitmeye karar verdik, ev arkadaşım çıkarken bi tomar peçete verdi bana, ne lan bunlar dedim, ağbi lazım olur dedi. Göç etmiş olmayı konu alan film çıkışında kendisi de bir göçmen olan aşkım ağlamaya başlayınca, peçeteler geldi aklıma ona verdim peçeteleri, haylaz öngörüme hayran mı olmuştu, bana mı öyle gelmişti, hayır sırf hödük olan ev arkadaşımın verdiği peçeteler sayesinde sevgilim olacaksa hiç olmasın daha iyiydi. Yemek yiyelim mi deyince gözleri parladı, en azından peçetelerden daha iyi bir hamleydi yemek. Yanında soğan yiyebilecek kadar rahattım, nasıl bir aşksa muhtemel bir öpüşmeyi bile hiç düşünmemiştim. Sonra pasaport kahvesine oturup akşamüstü kahvelerini söyledik. Güneş onun yüzüne vuruyordu, ben sonra kolyeyi çıkardığımı hatırlıyorum cebimden, titrek bir sesle uzun uzun onu nasıl da çok sevdiğimi, ne kadar da çok aşık olduğumu anlattım. Hüzünlü, hayran gözlerle izledi beni, sonra da o yanında gördüğüm bodur adamla yeni bir ilişkiye başladığını söyledi bana. Ne kadar da iyi olduğumu, ne kadar da etkileyici olduğumu vs. daha söyledi ama duyduğumu sandığım bu şeyler de gerçek olmayabilirdi, kendimde değildim zira. Sonra peçeteler geldi aklıma, ev arkadaşıma kalın bir küfür savurdum, peçetelerin asıl anlamına o anda vakıf olmuştum, çünkü. Ona hiç peçete kaldı mı diye soramadım ama, “benim için asıl olan sana olan aşkımı senin artık biliyor olman dedim, ben sana aşığım diye senin de beni…” Aradan çok zaman geçti, pek yanyana gelmek istemiyordum onunla, sonra o bir gün ben başkente gidecekken kendisinin de oraya gideceğini söyledi. Beraber trenle gidelim mi dedi, olur dedim ama gönülsüzdüm, hem kızgındım, hem de ne güzel işleri yoluna koyuyordum, daha az canım yanıyordu, ne gerek vardı tekrar o kadar yakın, hem de yol, hem de tren, şarap da içelim yolda deme olasılığı yüksekti böyle kızların. Nerden baksan risk işte!… Aslında o adamla benim ona aşkımı söylememin on beşinci gününde ayrılmışlardı ama tek bir kere bile ısrar etmedim, tekrar etmedim aşkımı. Gelemedi benimle Ankara’ya bir sınavı daha olduğu için, ama beni uğurlamaya geldi, bana sarıldı, tren düdüğünü çaldı, beni bırakmadı, tren hareket etti. Sonra trenden atlamak zorunda kaldı, dizi kanadı, benim içim cız etti, gerçi inme bi sonraki durakta inersin demiştim ama o atlayınca aşk hanesine çok şey yazıldı dizindeki yaradan doğru. Sonra geldi ama peşimden, bana aşık olduğunu söyledi hem de Güvenpark’ta ağzımın kenarından öptü beni, buz gibi soğukta. Benden ne istiyorsun diye sorduğumda bunu istiyorum diyerek, aslında daha fazlasını istiyormuş da o gün için ağzımın kenarından öpmüş sonra itiraf etmişti. Ben reddettim, deli gibi de aşıktım da öfkeliydim nedense benimle oyun oynamış gibi hissettim, uzunca bir süredir bana aşıkmış ama cesaret edememiş, reddedilmekten korkmuş sonra söylemeye karar vermiş. Olmaz dedim inat ettim. Israr etti sonraları da Bir 14 şubat günü beni dışarda bir şeyler yapmak üzere davet etti, konu aramızdakilere gelince, ve ben onu yine reddedince, zaten ne biçim bir gün anlamadım sanki bütün insanlar beni sinir etmek için eleleler diye söylendi, ben 14 Şubat bugün deyince yemin ederim bilmiyordum, gerçekten bilmiyordum,yani zaten amacım da seni bir ilişkiye ikna etmek değildi, kendiliğinden oldu diye telaşlandı. İşte aşk öyle bir şey ki bugün zorla hatırda tutulması istenen bir günü unutturabiliyor insana. Sonrasında sevgili olduk, doğal olduğu üzere, ben inadımdan vazgeçtim, çiçeklerimiz, çimenlerimiz, arkadaşlığımız, sevgimiz çoğaldı, bir sürü güzel zamandan sonra çok yakışıksız ayrıldık. Şimdi o bütün çirkinlikleri, hayatın gerçekleri olarak sığınılan o kapkara limanların suyunu yazmayacağım. Sonra ben yine tazeledim aşka olan inancımı, uslanmıyor insan, yara yeri kaşındıkça, kaşıyor, kaçınılmaz bir şeydir belki de, nasıl başladığına değil de nasıl sürdürüleceğine kafa yormalıdır belki, çünkü nasıl başlarsa başlasın güzel başlıyor, herkese tesadüflerle örülü tatlı hikayeler sunmuyor belki başlangıçlar ama her insan kendi başlangıçlarını anlamlı kılacak bir şeyler buluyor. İnancımı tazeledikten sonra aşık olduğum sevgilim gerçekten zorlu ve tatlı bir hikayesi olan aşkımız için derdi ki: “Zaten güzel ve anlamlı olan ve hiç bitmeyecek ilişkiler böyle hikayelerle başlayanlardır.” Ben bu seferinde mutlu sonsuz masalın içindeyim dedim kendi kendime. Hiç bitmeyen bir yolu yürüyecek gibiydim, bu kadar tesadüfün bu kadar farklıyken ortaklaşmalar olur şey değildi. Çok sevdim, ço kalpten, hiç açık vermeyecek biçimde, ve belki de ilk defa sevilmeyi bu kadar çok umursadım. Sonunda ben bugün sürprizle dolu bir sevgililer günü planı yapmak yerine bunları yazmakla meşgulsem anlaşılacağı üzere o güzel hikayeli aşk da sonunu buldu. Kendi sonunu aramadı ama ondan eminim. Lakin yenildiği noktayı az çok düşündüğüm zaman, o tatlı günleri, saf duygularla beslenen hayranlıkları, ferah kokuları, hayalleri ve düşleri çağırasım geliyor. Çünkü insanların birbirine teması git gide sığlaşıyor. İlişki biçimleri bulanıklaşıyor. Herkes birbirini çözümlemeye çalışıyor, herkesler yemek tarifi verir gibi ilişki tarifleri veriyor, -meli, -malı diyerek gereklik kipinde cümleler kuruyor, birileri birilerini kolayca tüketiyor, aldatıyor, çok sevmiş gibi davranıyor, içinde “pretending” kelimesi geçen “Did you really want?” diye sorduran bir başlangıç şarkısı yüreği burkabiliyor. Sevgiliniz için değeriniz, mesafelerle, başkasını bulma kolaylığıyla, o benim aklımın ermediği , ya da ermese ne olur ki dediğim “hayatın gerçekleriyle” azalabiliyor, yok olabiliyor. Bozulan şeylerden sonra sorular çoğalıyor, çoğalan sorulara aldığınız yanıtlar, gün gün daha karmaşıklaşıyor. Anlamsız cevap arayışları çoğaldıkça aslında bir sonu görür gibi oluyorsunuz, bütün konuşmalar bir seni sevmiyoruma dönüşüyor. Belki de ben gerçek denen şeyden kopuk bir aşk algısına sahip olmayı tercih ediyorum, bir masal uydurup onu yaşamak istiyorum, o da olabilir. Çünkü o sana böyle yaptıysa aslında o budur, bu da bunu gösterir zaten,orda da öyle olduğuna göre hoop e bitmiş işte kızııım!, malsın olm sen! Ordan da şöyle davranırsan sana ilgisi sürekli kalır, kıskandıracaksın, tatkikler, stratejiler yapacaksın, çok sevmeyeceksin, bağlanmayacaksın, hastalıklı bir sevme biçimin var, zaafların var, saplantı senin halin, hayat devam ediyor benim halim. Seveni skerler vs. vs. ve daha anlaşılır ya da daha karmaşık, ya da daha doğru olanlarına da, o çoğunluğun gerçekler dediği şeylere belirgin bir öfkem var. Belki büsbütün doğru olduklarındandır öfkem, bu da olabilir. Agnostik bir bakış açısı diyebiliriz bu hale. Bütün bunlar birilerinin hayatlarının gerçekleri olabilir, herkesin gerçeği kendine.. Ben gizli bildiğimde inat ediyorum içten içten. Çünkü inanıyorum ki bütün bu neden cümleleri aslında bir tür sevgisizliğin sonuçlarıdır ve üretenlerin, kuranların vicdanlarında, aynalarında bir şekilde karşılarında durur, hatta o kişisel aynaların içinde bir yerde kendimin de durduğunu düşünürüm, ama bu güne kadar ispatlanamadı bu düşüncem, ispatlanmasını da beklemiyorum. Bir zamanlar adlarıyla tamamlanan boşluklar, sonradan yokluklarıyla tamamlanır hale gelir. Hayatı yaşanır kılmak üzere bildikleriniz bile anlamsızlaşır, doğrudurlar, herkesler gibi sevgiliniz de bilir ama herkese bir yanıt gerekir, kendini temize çekmek, hatalardan arınmak için bir yer.
Neyse…
Bugün aşk,
Güzel birlikteliklere vesile olmayan aşkların, en azından yakışıklı ayrılıkları hakettiğini düşünenlerin yanında dursun.

ne türlü olasılık.

2011-02-08T16:55:00.002+02:00

Rakı kokusunun, tek bir dal sigaranın kokusuna karıştığı, adının epey uzağındaki evim… Annem, babam, kardeşim, özlenmişler. Hemen hiç tanımadan, neredeyse sesini hiç duymadan, parmak parmağa söyleştiğimiz uzayan gecelerden doğru benim özlediğim, yüzü, büyümüş gibi davranmaktan yorgun halleri, susup durup bir anda patlayan telaşlı kederi, temkinli “bence”lerin sahibi, anlamadığı zamanların sessizce güleni, en çok da adı, gitmiş o soğuğu keskin şehre. Ta başından yol düştü önüme, o örtülü benim, ben açıktan onun, ikimiz birden olasılıkların peşine düştük sonra. Benim o Akman’da sahlep içmeli şehrimde, severken çok olduğum şehirde, severken en çok olduğum, O!
Neresinden başlamalı şehre, belki benim eksik bıraktığım yerlerden, “bugün” tesadüflerle örülü bir film tamamlıyor o eksikleri…
Buzlanmış apartman girişini gördüm, tuz ve küreği kuşanıp kardeşim düşmesin diye, babamın da zoruyla ,o buzları temizlediğim günler geldi aklıma. Sonra “dikkat et mola yerlerinde yıkanan otobüslerden etrafında biriken sular buz olur bu mevsimde, bir güneyli için alışılmış değildir, düşmeyesin” deyişim. Daha da sonra aklıma, binbir çocuk düşüyle yürürken, kayıp yere düşüşlerim geldi. Hiç aklında yokken böylesi düşmek…Avuçlarının içi yanıyor insanın, el bilekleri ağrıyor.
Üzerinde düşününce, olan bitenin düşmeyi aklından geçirmezken kendini yerde bulmaktan pek de farkı yok.
Telaşlı, heyecandan basiti karmaşığa dönüştüren aklın engellerine takıldıktan bir süre sonra, O’nla buluştum, biraz zorlayarak, biraz diklenerek, ama samimi, ama içten. Hep gülüşü, heyecanlı şaşkınlığı, ne yapıyoruz acaba biz halleri... Yoğun gürültü altında durmaksızın sohbet etmeye çalışmak, bir şeylere ayak direyeceğimizin, engelleri yok sayacağımızın işaretiydi bana göre, her neyse o an için aramızdaki, güçlüydü. Bütün benliğini teslim etmek ister gibi karşılıklı bakışlar, anılar, hikayeler, gülmeler, basbaya yakındık işte, bir zaman parmaklarımızın anlattıklarını gözlerimiz, konuşmalarımız anlatıyordu. Parmaklarımız bir süre bizi izlediler, görevlerini yerine getirmenin huzuruyla. Sonra içimizdeki ateş büyüyünce, o ateşi kontrol altına almak da parmaklara düştü. Birbirimizden birer parça koparıp geceye götürmek istermiş gibi sarılarak vedalaştık o gece. Ben yolda bile bir türlü gidemediğim ve bir türlü çenemi tutamadığım için aynalardan söz ettim ona, o da bana benim aynam sensin demişti. Sabah olsaydı ya hemen, acaba ayılınca da böyle mi olacaktı? Annemi, babamı, kardeşimi daha çok seviyordum durduk yere. O soğuğu keskin şehir, oyunlar oynuyordu yine, ciğerim yansın istiyordu besbelli, ben eksik bir şeyler var burda derken, o bendeki eksik parçayı gösteriyordu bana “aşk!”
Soğukta ve güneşte aynı anda buluşmak, açık hava, neşeli ben, biraz daha kontrollü o, elini kaçıran o elini kaçırmasına bozulan ben , elini uzatan o , koluna uzanan ben. Ne desem yok ya ne gerek var şimdi diyen ama benim türlü şaşkınlıklarıma gülen de O. Zor başından belli zor, ama tatlı, Nar gibi tatlı ama, bal gibi değil… Nar suyu kavgası, su parası, sakız savaşı, kitapçılar, yolda karşımıza dikilen sokak şairi, yerde tıngırdayan bozuk paralar, arşınlanan sokaklar, üstü yeşil, içi kırmızı ben, kırmızı siyah genç O.
Oturup söyleşmesi ne güzel, hem aşık hem akıllı olmak zor, hakikat zor, sarı halkaları ben hiç tanımıyorken daha da zor. Elinin, elimin peşinde olması güzel ama, beni dinlerken kendini bana kaptırması daha da güzel. Bir oyun, bir oyun daha, tatlı… Bir ciddiyet, bir güçlük, bir engel daha, zor ama biz zaten gürültülü yerlerde sohbet etmemiş miydik ilkin ve sonra sakin yeri bulmamış mıydık? Öyleyse vardı her şeyin bir çaresi, bulurduk biz. Taa en başından, yani 12 saat bile olmamış belki ama başlangıç durumuna hassas bağımlıyız en azından. Daha erken bir veda, koşturmacalı öpücükler, iyiden iyiye birbirine karışan iki insan. Tedirginlik geldi vedayla birlikte, kalbimden geçen o cümleyi kurdum: Sen gidince neye karar verirsen ben seni anlayışla karşılarım. Benzer bir cümleyi bir filmde “bugün” duymak, en azından “Olasılığa inanmak, aşka inanmaktır!” dediğim günleri getirdi aklıma, gülümsetti beni. Gitti , sevdi beni, onun için bugündür başlangıç, gittiği ve sevdiği gün. O gitti ben sevdim sonra… Sonra ben yine sevdim ve ben gittim, o dur demediğine göre...
Başlarken yaptığımız doğrular hep çoktu birbirimiz için bir doğru, bir doğru daha, susayınca nar suyu, gazoz, acıkınca canımız ne çektiyse, minik minik köprülerde öpüşmeler, gitmeler, gelmeler, görüşmeler, hayalden ziyade planlar, ama kısa zaman sonra meramını anlatamamış, hakettiği saygınlığı bulamamış, hafife alınmış, bir şeylerin eksik olduğu o şehirdeki gibi bir şeylerin eksik olduğu yazların da eksilmekten üşüdüğü bir şeye dönüşen “aşk!” Yani ‘ ( …) Öğrenmez ama öğretir mutluluğu Bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi Biraz da herkes içindir. Ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli Var eden kendini birincisinden Yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren(…)’ beklentimdi, her zaman olmuyordu. Hakikat neyse o geldi başımıza belki, hakikat olan başlangıç durumuna hassas bağımlılık olsaydı, bugün bu tesadüf belki de ağlatırdı beni. Çünkü bizi dönüştüren hakikatin kendisiydi, hayallerine yer vermeyenlerin gerçeği çoktur. Bizim de çoğaldı işte Ve,
Bütün hevesler gibi bu da
neyse…
diye bitti.

Ilık içmeyiniz!

2010-12-14T04:04:00.000+02:00

Yine soğuk, yine sabaha karşı, yine çalışıyorum, dışardaki is kokusuna karışan yağmurun hatıratı, işler bittiğinde yüreği hafifçe burarak gelip, duruyor böyle zamanlarda. Asimetrik duygular “var”lığımızın doğasındandı, o hatıratın devrinde, sezilemeyen zıtlıklar da, sevilebileceğime inanma gereksinimim de. Başıma gelen iyilerle kötülerin de bakışımı yok gibi, is kokulu gecelerde hakça durumları aramak, sormak başlı başına bir zırvalamadır belki. “Nalbant olmayan şehirde, aşk atına nal” soran bir kişinin hakkı olarak ona verilen yüksek olasılıkla bir haksızlık olacaktır. Dünya tam da böyle bir yer olmalı, kurulmuş en karmaşık sınav düzeneği, tuzaklarıyla, zorla kurulmaya çalışılan adaletiyle, vefası olmayan bir tercihler labirenti. Tüm bunların içinde o buruk kalbimin vuruşlarında bir kuşun kanadının altında gizlenmiş sıcaklığa benzer gülümsemelerin müziği var. Bu da benim karmaşam herhalde. Bir tür uslanmazlık, dersini almazlık. Aramak, sormak, sorgulamak, uğraşmak, süzmek, kaymak, düşmek, şapa oturmak, hançer çıkarmak, acıya gülmek, dün ağladığınla bugün dalga geçmek. Sıcak içilen bir şeydiyse eğer şimdi benim aklımdan geçen, onun yokluğu onun soğumuş olmasıdır. Katılaşarak cisimleşmiş bir yokluk.
Zaman içinde ince bir sızıya dönüşen kalbim “var”lık soğumasın diye çabalasa da bir tür asimetriden kaynaklı “var”lık sadece ılıyabilir.
Ne deyim?
Yok etme çabasının başarısız olduğu yerde çoğalır varlık.

otobüs camındaki yüz, bir düşten daha fazla bir şey değildi.

2010-12-09T14:23:00.001+02:00

Akşamüstü saate bakıyorum .Biraz erken çıksam, vursam kendimi yola. Beş saat sürse yol, ama yok yavaş gitmeli hep hiç dönmeyecekmiş gibi sarılmak için ona sürülen yol bu. Burda yol iyi, biraz hız da iyi. Dışarda serinlik, içerde yorgunluk. Bacaklarım huzursuz, gözlerim uykusuz. Sigarayı yokuşa saklıyorum. Dere yok, tepe çok, yol ıssız. Sevdam da öyle mi? Bir düşle ayılıyorum kurtulmak için korkumdan. Taze, koyu siyah kokusuyla onun. Serinlik içerde şimdi, yorgunluk dışarda. Bir şey unuttum mu acaba? Onu gülümsetecek, sevindirecek şeyler yanımda, aklımda. Gözlerinden mi öpsem, boynundan mı, önce? Biraz daha türkü iyi 'ayrılık hasretlik kar etti cana' Ben kendi bildiğimi, duyduğumu bildirebildim mi acaba, hevesim, meramım onunkilere denk düşüyor mu? Bir düş daha geldi durdu ayıldım yine düşe. Berberin tuttuğu aynaya gülümseyen yüzüne. Ellerim terli bedenim kirli gitgide. Yaklaşınca durmalı değiştirmeli üstümdekini. Donuk ve büsbütün yalnız hissettiğim kentine yaklaşıyorum. Yol kısaldıkça, hasret büyüyor. Son kere telefon açmasam meraklanır mı acaba? Ne zamandır böyle şeyler düşünür oldum ben? Hep merakta olması gerekmez mi zaten? Tamam ben seviyorum da o da beni seviyor mu gerçekten, dün sevdi belki , ama bugün? Yarını sormaktan korkuyorum. Başka düşler kurmalı hatırlamalı onun sevgisini, kurduğu altmış yaş düşünü, bize tasarladığı evi mesela. Ama bunlar uzak düşler, yakında ne var, yakında sevda kararıyor, bunu biliyorum, görüyorum. Yakının düşü ne? Yakının düşü onun yüzünde, sesinde, ben o sebeple yolda değil miyim? Dileğim çok , kabul olurlar mı bilmem ama en çok ne yaşarsak yaşayalım hiç olmazsa insanca olsun. Acıdan zulümden uzak olsun. Sevdim demiş olmanın da asgari şartı bu değil mi? Kapı başka çalınmalı, kapıya başka çıkılmalı. Dik durmalı, pırıl pırıl bakmalı, bütün gövdem, benliğim ben geldim demeli. Sevildiğini duymalı ellerim, sağırlaşan ellerim. Her söz bir boşunalık, her davranış suni teneffüs gibi duruyor şimdilerde. Güzel olan tek şey, yaşanılanın, düşlenenin anlatılış biçimi. Bir kaç düş daha sonra tarçınlı şehirden, şaraplı şehre çizilen yol kadar, güneyli çimlerde bir öpücük kadar, bir de sadece aramızda anlaşılabilecek, konuşulabilecek olanlar… Ayılmasam iyi.
Ismail
Şubat, 2010.

2010-11-24T01:17:00.000+02:00

yollar uzak ay bedir
sırtımda gümüş hançer
yürürüm de ölemem
kan damlatır karanfil.

usulca mavi bir kar
kara geceye düşer
tutuşur fundalıklar
gelir kalbimi yakar.

gün olur belki öper
ay ışığı acıyı
o yaralı cerenler
yanık sulara iner.

yollar uzak ay bedir
sırtımda gümüş hançer
yürürüm de ölemem
kan damlatır karanfil
BA.

z

2010-11-13T10:53:00.001+02:00

Önce bir ellerin vardı yalnızlığımla benim aramda
Sonra birden kapılar açılıverdi ardına kadar
Sonra yüzün onun ardından gözlerin dudakların
Sonra her şey çıkıp geldi

Bir korkusuzluk aldı yürüdü çevremizde
Sen çıkardın utancını duvara astın
Ben masanın üstüne kodum kuralları
Her şey işte böyle oldu önce
cS

2010-11-09T16:16:00.001+02:00

ne gece yarısi bir hastane koridoru
ne yazının yüzünde bir başınalık
bu kapanmış kapıları
bir daha çalınırlar mı diye
beklemenin sesi
Yanıtsız, öfkesiz, kaskatı
durmanın sesi
ismail

B.

2010-11-08T00:44:00.002+02:00

senin bana ne olduğun
benim sana ne dediğimdi

düştüğümü gördüm
sıçradım, yere çarpmadan
ben korktum
sevdama ölüm beğenmekten

yola yazgılı
bir eksik sevdanın izinde
yorgun, telaşlı gözler
kırılıp kaç kere
öldüler

hep bildim de
inandığımı,
hiç inanmadım
bildiğime
boğazıma dizilen hevesle
döndüm yolu

Çevrilen yüz
Kaçırılan göz
Sakınılan söz
Öldürür sevdayı

Oysa sevda
intiharı
yeğ tutardı
cinayete

İsmail

Ruhu yerinden Söken, Ölümün büyük Kardeşi ve Aşık için Zorunluluk, Sevgili için Ufak iş.

2010-11-03T10:28:00.002+02:00

Serin kül kokusunda, bir bilgisayarın karşısında, iki büklüm, bir sevdayı hatırladım bu akşam.
Kül olmuş başka varlıkların kokusunda, yanan seslerin türküleriyle kül olduğunu hatırladığım, kendi ölümüne giderken değişen, büyüyen acıyla tarif edilen, sevdamı.
Çilekle anılan bir sevdanın acısı nerden kaynaklanır? Eksik kalanlardan ve kötülükten. Acımın kaynağındaki eksiklik hep peşinden koştuğumdu, hiç tam olmayacağını bile bile özgürlüğümü ellerine teslim ettiğimdi, kendimi hiç kazanmış saymayacağım için kaybetmekten korkmadığımdı, aşktı ve acının tadıydı. Ya kötülük? Binbir türlü hali var onun. Can yakan da odur. İyiliği, ahlakı teslim alır, iyi dediğimiz şey bir yanını kaybeder, yabancılaşır, anlam değiştirir, bilemediğim başka bir yerde başka bir anlam bulur kendine. Yapışır ruhlara kanser gibi. Sarsar o ruhları bir süre, ve kötülüğün içinde dağıldığı ruhlar, kendine yenilmemek için, masum saydığı tercihleriyle, vicdansızlığın yumuşak, vaadkar, pofuduk kucağına bırakıverir kendini. Kendini temizler, iyiliğin kayıp yanını azımsar, hafifler.
Olmamış öykümün kederiyle, olması gerekene susamışlığımla, eksiğin tama yaklaştığı dengenin düşündeyim. Eksikliğim bütün eksiklere dağılarak diriliyor, ve arıyor kendi mutluluğunu. Birlikte var olamadığına fısıldıyor: iyilik, doğruluk, vicdan, çaba, umut, sevgi…
Ve
Bütün bahçeleri onda topladığım, bütün zamanı gülümseyişine saydığım kendi gerçeğim.
Sevmese yok!
Sevse kül.

öykü hep nereye çıkar

2010-10-12T00:19:00.003+03:00

"Ben sizi nasıl da ağır, nazlı ve dur bakalım sevdiydim.
Ben sizi sahrada yağmurları bekler gibi beklemedi miydim?"
bK

sonraya, bilinmeyene

...
sonra birgün çıktı geldi
bütün kapılar yerini buldu
önce gözlüklerini çıkardı pencereye koydu
çantasından sigara paketini çıkardı koydu
yalnızlığını çıkardı koydu
o zaman bütün aşklar bütün bulutlar geçti aklından

adı kimseye lazım değil
...
tuttu ay ışığını parçaladı
her sokağa birer parça dağıttı
o tanrı mıydı sanki -haşa-
ama gönlü öyle istedi öyle yaptı
o zaman bütün aşklar bütün bulutlar geçti aklından

adı kimseye lazım değil…
...

Bu işte birşey var anlamadım
Körpe kadınlar basık odalarda mı, dursun
Hoyrat gemiciler uzun seferlerde
Darağacında bir adam mı dediniz, dursun
Yeraltında gizli sandık mı, dursun
Bahçeler, dursun kızlar, dursun
Anlattıklarım, anlatamadıklarım, anlatamayacaklarım
Senin yakanda bir el mi var dediniz, dursun
Dursun,
Ben şimdi gelirim.

...
tU

ben de
bir inansaydım ayaklarının gerçekliğine
sonu olmayan sevmeler, bağlanmalar
ah inansaydım ayaklarının gerçekliğine
menzil nasıl alınır
bilirim, söylerim
ah söyler de inandıramazsam
sonra
dağ gibi sevendim
desem de
ne çare
..

eksik yaz

2010-10-10T23:02:00.003+03:00

aklımda yaradır
durur, kanar
yazlarımızı eksilten
adını hiç koyamadığım
beni bir var bir yok eden
her neyse o

ben seni beklerken,
yeşile sevgimi yitirmemecesine,
seni uzağıma koyan
anlamsız cevap.

ben, sana gelmeyi düşleyerek
eksiltirken günleri
çoğaltırken
beni sana getirecek şeyleri,
o her neyse,
bana sadece
bir kışı, bir baharı, bir yazı
özleten
beni yarım bırakan
ayaklarımı senden kesen
yüzümü, yüzünden kovan
kapıcı karısını sevindiren
mor çiçekli porselen yemek takımı
ve daha
her neyse o

dudağımda yaradır
yanar, kanar
karadut rengi bir öpücük
bana bir kışı özleten
ben kareli gömlek, sen el örgüsü hırka
biz atkı

buz, sokak
hız, nar
rüzgar, yol, ben
düşlerde kalan
şapka ve şiir

kalbimde yaradır
kısırlığı baştan kabul edilmiş döngü
içimi sıkan
sınanmaktan, eksiği aranmaktan
bitiremediğim cümlelerim
yetiremediğim sevgim

oyunun zor yanı sen,
hep yanan ebesi ben
erken koparılan,dalında bırakılan
hep zamansız dalından olmuş heves

ben
sevgim sevgini uyandıramadığı için
üzüldüm eksik yazlar boyu.

ismail

bir vardı, yok gibi

2010-10-07T23:13:00.003+03:00

sanıyordum ki ağlarım

bu hatıra serinliği
bu yağmur
şimdi rüzgarın mı geçti burdan
bundan mı
yalnızlıkların en çok üşüteni
gelseydi ellerin, sesinin peşinden
dursaydı yüzümde
gecenin yarısı kadar konuşup
diğer yarısında yürüseydik İzmir'i
soğuk da çeker giderdi belki
mutlu saçlarının konuşkanlığına karşı
gülümser, susardım
sanıyorum ki ağlardım
ve yazarken
sanıyordum ki ağlarım

ismailT

Bugün yağmur yağsın

2010-10-07T11:36:00.002+03:00

Akıl pinpon topu kadar kalır bazı zamanlarda, düşünmekten, sormaktan, kötü talihe lanet etmekten, şöyle olsaydı, böyle olsaydı simülasyonlarından. Duygu saçmalaşarak, yabancılaşarak sahip olur tüm “ben”liğe. ( zaman zaman saçma sanarız duyguları, özellikle anlatamadığımız, bildiremediğimiz, duyuramadığımız duygularımızı. Doğrudan duymasını beklediklerimizin, yüzünde, gözünde, sözünde okuruz bunu ve duysa bile varlığı dışında her şeyi kifayetsiz kalan eş dost arkadaşın, “hı hı”, “anlıyorum, ama…”larında. ). Bu karşılanmama durumundan kaynaklı: duyguların sinsice tasarılarla aklınıza saldırdığını sanarsınız. Sanki duygularınız hesaplı planlı biçimde sizi aptal yerine koymak için fırsat kollamıştır ve hedefi pinpon topu kadar kalmış aklınıza aptalın teki olduğunuz düşüncesini ürettirmektir. Sonunda bu amaç gerçekleşir ve aptalın tekiyim dersiniz kendinize. Duygu ve düşünce ilişkisindeki yumurta tavuk ilişkisine benzer yer değiştirmeler sırasında oluşan kısa devreler olabilir; kişideki cozurdamalar bu ilişkideki karmaşadan kaynaklanabilir. Bu karmaşa gerçekleşirken kendimizle veya başkalarıyla giriştiğimiz tartışmalar, atışmalar, laf ebelikleri ne yazık ki kaçınılmazdır. Zaman geçer, olan biten yerli yerine oturur, zihin güzel bir manzaraya bakarmış gibi açılır ve hiç göremediğiniz dokunamadığınız yerleri buluverirsiniz. Dönüp durmaktan, çarpıp çırpınmaktan bitkin düşmüş akıl ve duygu açılmamış başka kapıları keşfeder özellikle tüm kapılarını açtığını sandığı yerlerde, gerçekleşir bu keşif. Kişinin hafızası güçlü ve zihninde desen tanıma yetisi gelişkinse “flashback”ler kaçınılmazdır. Bu tam olmasa da belli ölçülerde yerli yerine oturan zihin meselesinde, birikmiş, işlenmiş beğenilerin ve beklentilerin eseri olarak bir duygunun filizlendiğini ve yukarıya doğru yöneldiğini farkederiz, o duygu büyüme heveslisidir ve düşünceden, davranışlardan beslenmelidir, hem siz hem karşılayanı beslemelidir başka bir deyişle duyguların da dengeli beslenmeye ihtiyacı vardır. Sözle ve bedenle sergilenen davranışlar, düşünceleri, düşünceler duyguları değiştirir, dönüştürür, büyütür ya da eksiltir. Sade sade bakılması,sakınılması, gözetilmesi gereken, "el üstünde tutma"nın bölüşülmesi gereken, işlerin rast gitmesine aracı olacak yer burasıdır belki de. Başlangıçta direngendir duygular, hayra yorar “anyway” der kulağının üstüne yatar, şanstır burası ya gerçekten “anyway”lik bir durumdur ya da istenmeyen durumdur. İstenmeyen durum da kendinizi aptal yerine konmuş hissettiğiniz andır ve “anyway”lerin sayısıyla yakından ilişkilidir. Duygu ve düşüncelerinizle girdiğiniz savaşlar, hak arama mücadelesi, anlatma çabası, Bağdat’tan dönen yanlış hesaplar, kirlenen duygular, kararan düşünceler, tamiratlar, tadilatlar, ucuzlayan davranışlar, bayağılaşıp bayatlayan düşünceler, sözün tükenmesi, ve dengesiz beslenmenin kaçınılmaz sonuçları çoğu zaman herkesler için “gerçek” olanlardır. Bütün bunlar gerçekleşirken, size gerçeği anlatma çabasına girişenler de olur, “ bak aslında” yönlendirmeleri ve bir dolu başlangıç durumundan uzaklaşmış saçmalık işte. Saçmalık aslında başlangıç durumundaki duygu ve düşünceler değil, onların yol alırken maruz kaldıklarıdır ve “maruz kalmak” eylemi çoğunlukla radyasyonla birlikte kullanılır. Tüm bu duygu düşünce etkinliklerinin temelinde de sevgi duygusu ve sevgi fikri vardır bana göre. Sevgi başka duygu ve düşüncelerle karışır kimi durumlarda hazla ve yararla karışır mesela, haz sevgiye oranla daha kolay alınır verilir, haz daha çok sunulur piyasaya, sevgi arasan bulunmaz bile olabilir, hazzın sindirimi kolaydır bkz. çikolata, meyve. Sevgi proteine benzeyebilir, daha çok yorar bedeni, teey aminoasitlerine ayrışıncaya kadar. Haz bütünlük gerektirmez, sevgi “solid & compact” olunca güzeldir. Haz öğrenmek için çaba istemez, sevmek öğrenilir , biraz ya da tam, ama öğrenilir, ya da öğrenil-e-mez. Bu iki güzelden biri diğerinden daha zorludur diyebiliriz kısaca. Yarar işlerin rast gitmesinde, yolları taşlardan ayıklamakta iyi bir yardımcıdır ama hayatın kendisinin, milyarlarca değişkene bağımlı olmasıyla birlikte, cennet bahçesi olmadığını çok önceleri öğrendiğimiz için yarar da bi yere kadar. Yarar sağlanır! İnsan gözünü budaktan esirgemez olur o yararı sevgisine (esas olana) sağlamak konusunda. Yarar tek başına sıkça talihtir, her zaman gülmez, sevgi hiçbir şey kalmadığında bile gülebilendir. Yarar da sağlanmak için çaba ister ama sevgi kadar çaba gerektirmez, sevgi kadar geri dönüşü de yoktur. Çok yarar sağlamışların, hiç bir şeyim yok demeleri, yok satmaktadır dünyamızda. Ve daha bir sürü şey işte.
Yağmur sevmelere aracı oldu diye yağmur yağsın istiyorum bugün. Yağmuru yağdıran benim, insanım ve tanığım pek çok şeye, başka da bir şey yok.

aman be dünya deyince :)

2010-10-06T20:56:00.001+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=-a-c8whsjvo

2010-10-06T09:21:00.002+03:00

"
Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde

Oysaki seninle güzel olmak var

Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi

Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda

Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte

Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel

O başkası yok mu bir yanındakine veriyor

Derken karanfil elden ele.

Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle

Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil

Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk

Birleşiyoruz sessizce.
"
eC

dudakların ve onların döktüklerinin olmadığı yerde: eller, gözler, kulaklar...

2010-10-04T23:18:00.000+03:00

<<...
Her şeyimi yitirsem de sevilmek, arzum budur: "Ben"den başka bir şey kalmasın geriye, ki bu gizemli "ben" benliğin en zayıf, en kırılgan noktasıdır. Yanında zayıf davranabileceğim kadar seviyor musun beni? Herkes gücü sever, ama Sen beni zaaflarımla seviyor musun? Asıl sınav budur. Yitirebileceğim her şeyden arınmış olsam, yalnızca ömür boyu sahip olacağım şeyler için sever misin beni?
...>>aB

unutmak için verdiğim bunca çabadan
geçtiğim bunca yıldan sonra
tam unutmaya alıştırmışken kendimi
artık unutmak istemediğimi farkettim.
(Artık unutmak istemiyorum!)
(Artık unutmak istemiyorum!)
bK

Sesimde kayboldu mavi, kırmızıyı da insan bir başına yakıştıramıyor kışa ve belki de nar sırf bunun için var.

2010-10-03T14:59:00.000+03:00

İki bıçak seç kendine
Biri yaralamak için
Biri öldürmek
Pusu kur gözlerinin
Karanlık gölgesine
Biri sevmek için
Biri ihanet
İki yürek seç kendine
Biri yaşamak için
Biri gizlenmek
Bir korkak,bir kaçak,bir firar
Kaç kişisin sen sevdiğim çocuk
İçimdeki bıçak iki kere daha dönüyor
Olduğu yerde
Kalırsan sel basar yataklarımı
Gidersen uçurum çiçekleri açar kalbimde
Kimi zamanlar olur sevgilim
İki bıçak bile yetmez bir tek ölüme
mm

2010-09-29T14:46:00.003+03:00

sis

İki şehri var gecenin, biri gözümde
tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
gibi çöken siste, bana bu uykusuz
şehri niye bıraktın, göze alamadığım
bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
gece değil istediğin hayli karanlık
bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:
Biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,
biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde

Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa şiir niye?

hE

ÂŞIKANE

Geceye hey dedim Bir bulut beyaz aydınlık
geçiyor ve ben görüyorum Belki yalnızlık

Kâğıt gibi bir kadın sana bakıp gülüyor
Demek sen daha güzelsin gökyüzünden artık

Sokakları bembeyaz evleri geçiyorum
Bir koşu bir rüzgârı alıyorum Karanlık

Bir kenttesin ve var ta ne zamanlardan beri
O zamandan trenler evler geçiyor Kapanık

Aşkın ki hiç durup dinlenmek nedir bilmiyor
Aşkın ki anlatılamaz ihtiyar ve yıkık

Nice nice yaşamalara açılmışsındır
Nice yaşamalar ki kalmıştır yarım buruk

İşte Adakale Sokağındayım ve birden
Benim işte dünya kadar güzel ağzın artık

Durup bir yıkık aşk dedim İlhan Berk bir yıkık
aşk Şimdi o şiirlerde senden kalan ancak

âşıkane

Ben bütün çizgilerde oldum bütün o çizgilerde
Her sefer böyle geldi vurdu yaşamama bir deniz
Aldı bir yaşamadan bir yaşamaya kodu nasıl
Al bir çocuk vardı o korkularda o gecelerde
Büyük ulu sular yudu beni çokum artık nasıl
Bir deniz size de gelir vurur elbet anlarsınız

Galile Denizi
iB

2010-09-29T11:13:00.001+03:00

Pus, sis, alaca
bir tesbih saatler,
çeviriyorum.
Bir düğme açıyorum yakamda,
bir başka düğme kapanıyor,
çıkıp yürüyorum
nisandan nisana doğru.

Düşüyor işte dilimdeki tetik
ve havaya çiziyorum
sesleri, sessiz harfleri
bomboş bir çiviyle.
Bir düğme açıyorum yakamdan,
bir düğme daha açıyorum:
Tutup kökünden söndürdüğüm
geceye fırlıyor
apansız
bir kuş sürüsü.

Kedimin gözleri
gecemi aydınlatıyor.

*******
Hangi kapıdan girsek
bir üçgen kuruyoruz seninle
ikimiz sığamıyoruz bu odaya,
bir fol düşlemek gerekiyor
kesintisiz ötekine. Uzaktaki
bir dost, yakındaki bir eşya,
içimdeki kangren yaklaştırıyor
kafandaki duvarı kafamdaki
duvara: Ne yapsak toplanıyor,
benden çıkartıyoruz bağrımızdaki
seni.

Le Rouge et le Noir: Aradaki romans
farkı bu. Üşenmesek yakmaya sobayı,
bir çay demleyebilsek uzun kıvrak
geceye, huysuz uykusuz sevinebilsek
ikimizde azalan kırbaçsı yalnızlığa...

Şimdi kar yağsa, üşüyorum desem,
eldivenim atkım olur musun?

EB

Tepe / Bilge Karasu

2010-09-29T11:11:00.000+03:00

.......

Yaşamayı eskitmekten
Eskitmek için kullanmak gerektir bir şeyi, herhangi bir şeyi
Yaşamayı tüketmekten
Bu da öyle tüketmek için başlamak gerekir.
Yaşama sanki hiç gelmeyecek, erişmeyecek bir bayram gibi,
Bir
Belki bu yoldan giderek
Bir bayram nasıl beklenirse
Belki bu yoldan giderek bir şeye varacak
Bir bayrama nasıl hazırlık yapılırsa, nasıl yaşamanın bütün kaygıları,
bütün işleri, oruçları bayrama yönelirse,
o kaygılar, o işler, o oruçlar nasıl o bayramda
gerekliklerinin doğrulanışını bulursa
Ama bayram gelirse
Burada duruyor, Bayram gelirse...
Ama bütün bir ömür bir bayram hazırlığıyla geçer de
o bayram gelmezse...
Bayramın geldiğini kaç kez düşündü hayatı boyunca,
kaç kez ‘işte geldi artık’ dedi, kaç kez
artık gelen bu bayramla
Bugün, bu bayramı gelmiş sayacak mı ki?
Oysa bir imgenin
Ama imge dediği anda, aklına imgeyi getirdiği anda,
bir sözle biçimleştiriyor bu kavramı.
Bu söz, bütün ömrüne,
yaşamasını başarmış olsa da olmasa da,
bütün ömrüne yön vermiş,
bütün ömrünü yönetmiş bir söz değil mi?
Ne yapmışsa o söz yüzünden yapmış değil mi?
Hiç değilse öyle görünmüyor mu?
O sözü de bir yana bırakabilmeli.
Artık o sözün burada yalnız bir anlamı var,
o anlamın ötesinde bir değer taşımıyor.
Yaşamasını yönettiği zaman taşıdığı değere yer yok buralarda.
Hele bu anda. Her sözün her yerde, her çağda,
bir başka gerçekliği, bir başka geçerliği.
Oysa bir imgenin, bir resmin, yan yana gelen iki rengin,
bir rengin çeşitli ayrıntılarının üzerinde durmak,
düşünceyi sayıklatıyor.
Asıl bundan kaçınması gerekmiyor mu?

...

2010-09-27T10:21:00.002+03:00

gözlerimden öptüğün yerde durdursam aklımı,
ne çare!

"
ne güzel çarşaflar sererdin aşka
üstünde serin kanatların yelken açardı
bir gün kim bağırdıysa uyandık birbirimizden
- deniz bitti, boğuluyorum, camı açsana!

denizin üstünde uyku yasaklandığından beri
karadayım, boğulsam da kırpmıyorum gözlerimi
her zaman benim gözlerim değil uykusuz
görüyorum beni okşayan gözlerindeki geceyi

yakılacak öyle çok sıra var ki bu ormanda
yine sen tutuşur, yine bir avuç suyun
uslandırsın deli çiçekleri ezen kötü sözleri
derim ki: -aşk varmış o perinin çırptığı her kanatta!

"
hE

kötü sözleri uslandıracak akıldır bana
"derim ki!"
diye başlayan cümleleri kurdurtacak.
hayalden gerçeğe yürümek zordur, çok!

gün.

2010-09-21T11:01:00.000+03:00

bir macera başlasın ciğerlerimde
bir yanı kırmızı, bir yanı ak..
uzanıp sevişelim elmalarla toprağa
çırılçıplak.

bir nefes gelsin yâdellerden dudaklarıma
dostça selamlara ılık
bir limanda ışıklar sönsün
birinde yansın.
artık zamanıdır ağlamanın karanlıklarda
turnam bırak...

senin de çelimsiz öksürüğün bir gün kardeşim,
hasretle beklenir kapılarda.
bir güzel alacakaranlık, baharda
soluk bir bulut düşmüş alnına
bir ahşap ev,
arnavut kaldırımlı bir sokak...

dünyada neler varmış bizden başka
sevdikçe anlarsın
kitaplar terlesin yalnızlıklarında
sevmene bak...
vakit hep akşamüstü olmalı değil mi?
özlenen şarkılarla beraber
bir sokakta sen gidersin, başkaları gider
saatlerin zorundan kurtulmuş bir zamandan
uzak, yakın sesler duyarak.

oturup sevişmeliyiz güzelliklerle
yüzyıllarca ötede, çırılçıplak
bu ilkokul şarkısıyla beraber
bir ümitsiz sefer daha yapalım gözlerimden içeri
turnam, kalk...
TU

Ee.

2010-09-21T00:13:00.002+03:00

"
ne yaprakları hatırlıyor ne güneşi
ne de düşmüş dalından
balı içinde kurumuş bir heves gibi
duruyor yerinde geçen sonbahardan
"
incir, Ba.

"iyi adamda taş çatlar"

yerinde duruyor da, balı içinde kurumuş işte...
bu sebepten işte ölümden öte bir köy gerek!
o da taşı çatlatır.

V.

2010-09-19T02:58:00.002+03:00

tuzlu kederden filizlenmiş
olmaz umutla serpilmiş
dalları geçtiğim yollardan
yaprakları heveslerimden
çiçeği sözlerimden
bir kırmızı, 1 mavi
erik, vişne, nar
gölgesi siyah
altında
sevenler
alay edenler
hayran olanlar
küçümseyenler
temiz kalpliler
yalancılar
susayanlar
susanlar
anlamayanlar
dinlemeyenler
öğretenler
öğrenmeyenler
görmeyenler
bakmayanlar
duymayanlar
elini verenler
eliyle sözleşenler
korkaklar
cayanlar
idare edenler
değişenler
dönüşenler
dövüşenler
gizlenenler
izleyenler
izini belli etmeyenler
gülümseyenler
gül düşleyenler
suyu sessiz
adı ölümlü.
benim,
bir
ağacım,
yok!

Derinde Kör Balık Mavisi / Bilge Karasu

2010-09-17T17:21:00.002+03:00

Ben derin deniz balıklarının yüzüşünde kör dalgın
yosunlara sürünen karnımın arıklığı içinde onların
rengini bilemeden

Karanlığın içinde yukarının ışığını unutmuşçasına unutmamışçasına
arar bulur yitirirken maviyi bir daha
bulamayacakmışçasına yitirmiş

Gözlerimizin yanından yanlarından akan soğukları serinleri
ısınmaz sanıp ağzımı loş sulara boş sulara diri etlere saplanan
dişlerime kal etmiş

Usta dalgıçların serptikleri gök taşlarını zümrütleri yakutları
kırallarını eğlendirmek için dalıp ciğerlerini
kusasıya kovaladıklarında

can taşlarını onlardan önce bulup kapan ciğerlerini daha kolay
kusmaları için derine daha derine kendi sularımın
karanlığına çeken

Soğuğun tükenmeyeceğini ışığın çekildiğini diplere
hiçbir zaman erişemeyeceğini sanan ben birden
bir çukurdan

Ağan maviyi gördüm kara değil boz değil yeşil bile değil
susuz bitkisiz doruksuz maviyi ısınan suların içinden
unuttum

her şeyi suyun yüzü olduğunu mavinin güneşe karıştığı yerde
başka mavilerle birleştiğini suyun
ısındığı yerde

unuttum yokoldu onlar dip suları ısınmaz artık
bir yerde herşey bitti mavide yaşıyoruz

Ben derin deniz balıklarının yüzüşünde kör dalgın
maviyle çarpıştığımız mavileştiğim balıklaştığı
körlüğümüzün aydınlandığı
yerde.

"şimdi giden sözler geri gelmiyor"

2010-09-16T23:07:00.005+03:00

Eylül'ün
bulutu gözünde,
güneşi boynunda,
rüzgarı saçında
belleyemedi, tekrar ve tekrar;
susarsa suyun arayacağını öğrenemediği gibi..
"sen susarsan arar su"
"
sesime ayrılıklardan bir gömlek diktim
....
sen bugünden yarına
birazcık umut sakla
....
bana bir uçurum gerek şimdilerde,
yeterince dik ve derin
"

ve

"
kırağındır o en yalnız kelebekler
siyah bir gülü sen takınca yakana
"

"
baktık duru aynalar gibi birbirimize
aramızda duran gövdelerimize
"
Ayna da kimi gördün?
...

Pl.

2010-09-13T23:33:00.003+03:00

Tehdit edici farklılıkların olmadığı yerde, sevgisini, isteklerini, kimliğini belirleyemeyenlerin,herkese gereken zamanda hakettiği gibi davranamayanların elinden, dilinden çektiğimiz ağrı:
seni duymayı katlanılabilir kılan şey, bulduğum değil, bulmayı umduğumdur, ten değil, tenin taşıdığı ruha dair beklentilerimdir, ruhun taşıyıcısına uyumunu ölesiye istememdir ve belirsizliğin taşıdığı riski yüklenmemdir.

Y.B.

2010-09-13T00:14:00.001+03:00

"Ah kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya"
GA

Y.C.

2010-09-11T14:21:00.001+03:00

senin bir yönün var
orda durur yaşarım
TU

Today of Sep.

2010-09-05T00:49:00.002+03:00

(500) days of summer, karadut şarabı, laleh, going to distance ve cumartesi...
olasılık, gerçek, "tercih", sevgi..
kimileri için, seven kimileri için, çok şeyler mümkün..
bazıları içinse bazı şeyler imkansız..
kimilerinin aşkına bir kadeh daha, taa alyuvarlarımıza kadar yuvarlanması dileğiyle..

de.

2010-09-02T11:16:00.004+03:00

Başıma gelen tüm kötülükleri aklımdan, kalbimden silerek yürüyorum, iyilikleri, Ferhad'ın saçak altına işlediği nakışlarmışcasına kazıyorum aklıma.
Günün ortası: üretme hissi, dingin türküler, sert şarkılar, yaptıklarım,yapabileceklerim, kocaman kocaman hedeflerim, gerçeğim, bakışım, görüşüm, görünüşüm, dünyanın ağrısını kabul edişim,inatçılığım, yalana kayıtsız kalamayışım, sabrım, sevgim ve onu öğrenişim, deneyişim, öfkem, cesaretim, insanlığım...
ben şimdi "perfect tense"de neşeliyim.

gerçeğe karşı;

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı
İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların
dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.
.CS

2010-09-01T00:51:00.002+03:00

sabah çok şey olmak üzere uyuyorum şimdi.
Sevgimin kazanamadığı anlamları buzz gibi soğuk gölgelerden kazıyarak sıçrayacağım ama olsun. Beynimi tahrik edecek şeylerin rüyasına düşüyorum. Acayip puştluklar umuyorum, serin uykulardan.
Duymayana sağır, görmeyene kör olup, gizli, saklı, okyanus kadar, gülerek,
uyuyorum..
İyi geceler, blog!

.e

2010-08-31T14:29:00.001+03:00

«Mürdüm eriği
çiçek açmıştır.
— ilkönce zerdali çiçek açar
mürdüm en sonra —

Sevgilim,
çimenin üzerine
diz üstü oturalım
karşı-be-karşı.
Hava lezzetli ve aydınlık
— fakat iyice ısınmadı daha —
çağlanın kabuğu
yemyeşil tüylüdür
henüz yumuşacık...

*Bahtiyarız
yaşayabildiğimiz için.
Herhalde çoktan öldürülmüştük
sen Londra'da olsaydın
ben Tobruk'ta olsaydım, bir İngiliz şilebinde yahut...

Sevgilim,
ellerini koy dizlerine
— bileklerin kalın ve beyaz —
sol avucunu çevir :
gün ışığı avucunun içindedir
kayısı gibi...

*Dünkü hava akınında ölenlerin
yüz kadarı beş yaşından aşağı,
yirmi dördü emzikte...

Sevgilim,
nar tanesinin rengine bayılırım
— nar tanesi, nur tanesi —
kavunda ıtrı severim
mayhoşluğu erikte ..........»
*.......... yağmurlu bir gün
yemişlerden ve senden uzak
— daha bir tek ağaç bahar açmadı
kar yağması ihtimali bile var —
Bursa cezaevinde
acayip bir duyguya kapılarak
ve kahredici bir öfke içinde
inadıma yazıyorum bunları,
kendime ve sevgili insanlarıma inat.
nh

h.

2010-08-19T13:09:00.000+03:00

'
sevgilim sabahın erkenini seviyor,
ben geceyi ve esmerliğini onun,
o dorukları seviyor, korkuyor bundan
ben rüzgarla buluşan tepeyi, tuhaflığı,
ona bir yeşil gülümsüyor,
ben, hayatı delice sevdiysem nasıl,
diyorum, seni de öyle.
o kendi boşluğunda oyalanan günlerde
canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,
ben göğe bakıyorum geceden,
kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim
diyorum, yanında,
o sabahları eğilip öpüyor denizi.

çıplağın çıplağımda, rüzgarın dağımda olsun,
esmerliğin gecemde, öyle kal.
"bulutlara bak, gidiyorlar, hızla" diyorsun,
yağmur bir yalıyor yüzümü,
bir duruyor. sabahları eğilip yüzüme
öpüşün geçiyor bir, bir duruyor aklım.

su ve rüzgar, dağ ve doruk, sonsuz hepsi,
oysa camdaki sardunya gibi üşür
bana biçtiğin ömür, ölüm geliyor aklıma bir
bir, çıplağın çıplağımda.

rüzgarın dağımda olsun esmerliğin gecemde
öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda.
'

kedi sevenler inisiyatifi

2010-08-18T13:37:00.003+03:00

Kedi sevmeyi öğrenmeye çalışıyorum, nicedir, oluyor, olmuyor, sürüyor...

Plastik kurbağa sesini kovalayan,o istemediğinde birlikte eğlenemediğim, beni sevdiğini bildiğim kedi, öldüğü zaman kanlı bir hayvan cesedinden daha fazlaydı hayatımdaki boşluk. Sevgi üstüne kafa yormaya başladığım zamandır onu gömdüğüm zaman.
O fareleri yakalamak için katılmıştı aramıza, ben de soğanları soymak için ordaydım. İkimiz de işimizden memnun değildik, o kayıtsızlığını elden bırakmadan çevremde dolaşırken ben dikkatimi onu izleyerek dağıtıyordum. Önce kim sataştı diğerine hatırlamıyorum fakat bir süre sonra benim tasarladığım oyuncaklarla onun istediği oyunları oynamaya başladık. Benim oyuncaklarım onu sevmenin bahanesiydi, onun oyun için, yemek için orda olduğunu düşünürdüm hep, kayıtsızlığı, umursamazlığıydı bunu bana düşündüren, çok bekledim durduk yere gelip sevgi göstermesini, nafile :). Ama yine de bildim içimden beni sevdiğini, doğası gereği böyle olduğunu kavradım sonra sonra.
Çünkü
Sevgi bağı bipolar bir bağdır. Sahip olmayı yadsımayı gerektirir, bağımsızlığı kavramayı belki de.
İnsanın da doğası var mıdır? Yoksa kimimiz kedilerin doğasına mı öykünürüz? Peki bu başarılabilir bir şey midir? Hiç sanmıyorum, en azından sevgisizliğin suçunun kediye yüklenmesini kabul edemem. Kediler de birbirini sevebilir ama:).
'kedi sevmek, kedinin, kendisini seven (kendisinin de sevdiği) kişi karşısındaki umursamaz bağımsızlığını baştan kabul etmek demektir'
Yığınla insanın söylediği basit klişelerin karmaşasından, terinden, kokusundan uzakta bir şey bu. Gizli bildiğim pek anlatamadığım şeydir.
Kediyi suçlayan insanoğluna köpek olmak, ayarsız kötülüklere katlanmalardan biridir, ve ayarı asla mümkün olmayan kötülükleri de yadsımak, yermek gerekir çünkü varsa bir doğamız biz insanız.

...
Hiçbir şeyin hiçbir şeyliği gibi bir şeydim. İşte ben
Hiç kimselerin tutmadığı oyunlara giderdim
Bir kedi ayaklarıma sürtünerekten geçerdi - ki benim yaşamımda
Her zaman bir kedi bulunur, onu ben
Bir imza gibi yazılarıma koyarım -
Ve duvarlar yumuşardı, sarkardı
Ellerimle ittiğim olurdu onları bu yüzden
Terlerdim
Sonra bir gazoz içerdim ki, yani ben
Kısaca söylemek gerekirse, bazı şeyleri hep geciktirirdim
Mesela bir mürekkep balığına, bir bahçe kapısının oymalı demir parmaklığına
Saatlerce baktığım olurdu, orkideler satılan bir dükkanın
Önündeki çiçek artıklarına
Bir bira çekme makinesine, ne bileyim
Yazısız bir kağıda günlerce baktığım olurdu
Ve yıllarca bir saplantıya
Giderek bakmanın tam kendisi olurdum. Yani ben
Bakmanın düzlüğü ve hiçliği ve sonrasızlığındaki şey
Olurdum ki, başkalarını hiç mi hiç ilgilendirmeyen
Yapayalnız bir ben kurardım
Yapayalnız bir ben kurardım ve kedi
Salona girerdi birden, başlama saatini
Bir o somutlardı sanki.
...

Bir beyaz kağıt, bir siyah kalem, bir el yazısı ve bir imzaya dair.

2010-08-10T22:08:00.003+03:00

Düşler ülkesinden gelenin
yanında getirdiği tek gerçekti
masal dilinden konuşan
o şiir
.
Gülümseyerek sordum, içimden
Siyah kalem beyaz kağıda dokunurken,
ben sana dokunurmuşum gibi
ısındı mı kağıt?
.
masal dilinde iki bahar geçince
bir avuç su yetmez oldu
nice diye başlayan
iyi dileklerini büyütmeye
.
bir şey çaldı kanatlarımızı
çırpışmanın sesine gelmişti besbelli
hep gelir o şey böyle zamanlarda
kapaklandı üstümüze
.
sözcüklerimizi kirletti ilkin
tenlerimizi ayırdı
oyalanmamız için
başka şeyler koydu önümüze
.
bir şey diyecek olduk
o şey sesimizi bastırdı
bir şey yapacak olduk
o şey tuttu ellerimizi
.
hepsinden daha ağrılısı
her nasılsa
korosuna solist yaptı seni
sesinde soğudu şarkımız
.
nar ummuştum
getirdiğin şiirin sonundan
sahibinin dudaklarından
başka bir şairin sızısına düşecek
.
Portakallı köprüde alamadığım heves
uçuk rengi öpücük
göğsünde uyudum
yine
söyleme
uyandırma
.
yine
.

ismail T.

kayıp yazılı tarih!

2010-08-06T23:49:00.001+03:00

sana büyük bir sır söyleyeceğim zaman sensin
zaman kadındır gönlü çelinsin ister zaman
hep okşansın diz çökülsün hep
dökülmesi gereken bir giysi gibi ayaklarına
taranmış
bir upuzun saç gibi zaman
soluğun buğulandırıp sildiği ayna gibi
zaman sensin uyuyan sen şafakta ben uykusuz seni beklerken
sensin gırtlağıma dalan bir bıçak gibi
ah bu söyleyemediğim işkencesi hiç geçmeyen zamanın
bu durdurulmuş zamanın işkencesi mavi çanaklarda kan gibi
bu göz susuzluğundan sen yürürken odada
bense bilirim büyüyü bozmamak gerektiğini
daha beter seni kaçak
seni yabancı bilmekten
aklın ayrı bir yerde gönlün ayrı bir yüzyılda kalmaktan
tanrım ne ağırdır sözcükler asıl demek istediğim bu
hazzın ötesinde taşındı sevgim hiçbir zararın erişemeyeceği yerde bugün
sen ki benim saat-şakağımda vurursun
boğulurum soluk alıp vermesen
tenimde bir duraksar ve yerleşir adımın
sana büyük bir sır söyleyeceğim her söz
dudağımda bir dilenen zavallı
acınacak birşey ellerin için kararan birşey bakışının altında
işte bu yüzdendir sık sık seni seviyorum deyişim
boynuna takabileceğin bir tümcenin o parlakca kalp kristali
kaba konuşmamdan gücenme benim bu konuşma
ateşte şu tatsız cızırtıyı çıkaran sudur o kadar
sana büyük bir sır söyleyeceğim bilmem ben
sana benzeyen zamandan söz açmayı
bilmem senden söz açmayı bilir görünürüm
tıpkı uzun bir süre garda
el sallayanlar gibi gittikten sonra trenler
bilekleri sönerken yeni ağırlığından gözyaşlarının
sana büyük bir sır söyleyeceğim korkuyorum senden
korkuyorum yanın sıra gidenden pencerelere doğru akşam üzeri
el kol oynatışından söylenmeyen sözlerden
korkuyorum hızlı ve yavaş zamandan korkuyorum senden
sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları
ölmek daha kolaydır sevmekten
bundandır işte benim yaşamaya katlanmam
sevgilim.
LA

dokunma.

2010-08-03T12:38:00.002+03:00

"
...
Bazı adamlar ki bu zamanlara
Dokunur geçerlerdi
Yani bir piyanoya ve onun tek bir tuşuna
Dokunur gibi
"

"
...
Bakmalar görüyorum bütün gün türlü bakmalar
Pencere bakması, sabahlar bakması, yeşil otlar bakması
Hepsi de beni buluyorlar, hepsi de bir yağmur uysallığında
"

"
...
Bir mektup atanın o mektubu attıktan
sonraki şaşkınlığı
İzlemekse bir bakıma
Yol aldığını mektubunun
Bakar dururum ben de ardından.
Sana söylüyorum yalnız
O ben ki her türlü bakışların tarihini
Öğrendim gözlerini hiç değiştirmeyen bir kaptandan.
"

Ben mişim---neymiş?---su sesiymiş
Oymuş---cam kırıkları gibi gövdemi yakan---
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke, adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sığa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söylesin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

http://fizy.com/#s/1agyqx
http://fizy.com/#s/1agyqr

ağrımızı unutturacak ne bulduk ki?

2010-08-02T23:56:00.002+03:00

"kirazlı yoldan bir daha geçsen de unutmazsın
bir keredir ayrılık
ve kulağında küpe artık"
ekykbk

2010-07-24T11:30:00.001+03:00

hiçkimsenin derdi, herkesin derdim
derdi de, derdim de
sıyrılarak kopan ellerdi
dikiş tutmazdı

tutturduğumuz türküydü derdim
tutuştuğumuz türküydü derdi
derken
bir kopuğa düş-tü
koluma tutturduğum türkü de düş-tü
derdim
tuttu kolumdan
derdi
düştü yakamdan

ismail T.

2010-07-18T19:57:00.002+03:00

sıcaklarda içilen bir kadeh beyaz şarabın kalbe dokunarak geçme olasılığı vardır!

duyamadıklarımı duymak istediğim zamanlar bunlar..

http://www.youtube.com/watch?v=d--7Br-xqXY

http://www.youtube.com/watch?v=qnUFhrmk3Os

2010-07-17T18:56:00.002+03:00

çoğaltmak istediğimiz anların, soğuyup anı olmasına katlanabilecek kadar güçlü olmak zorunda mıyız?

http://www.youtube.com/watch?v=WIVh8Mu1a4Q

yol..

2010-07-05T14:26:00.001+03:00

doğduğum yere yolculuk...
yalnız ve zor;

Ben hayatta en çok babamı sevdim

Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk

Çarpı bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek

Nasıl koşarsa ardından bir devin

O çapkın babamı ben öyle sevdim

Bilmezdi ki oturduğumuz semti

Geldi mi de gidici - hep , hep acele işi

Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi

Atlastan bakardım nereye gitti

Öyle öyle ezber ettim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,

Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a

Bi helallaşmak ister elbet , diğ'mi oğluyla!

Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu,

Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,

En son teftişine çıkana değin

Koştururken ardından o uçmaktaki devin,

Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için

Açıldı nefesim, fikrim, canevim

Hayatta ben en çok babamı sevdim.

CS 1 / 18

2010-07-05T11:45:00.001+03:00

Merdivenlerin oraya koşuyorum,

Beklemek gövde gösterisi zamanın;

Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,

Bir şeyin provası yapılıyor sanki.

Kuşlar toplanmışlar göçüyorlar

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

C.

2010-07-03T12:26:00.003+03:00

kederle sevinç arasındaki asma köprü; seni her geçişimde mi büyüyorum?
salın sallan sen, balkonmuşsun gibi korkuluksuz kenarlarından bakıyorum üzerine kurulduğun çok çiçekli suyuna. Bana suyunun adını söyle balkondan köprü!
Büyüdüm sanki, prova bitti sanki, inip oynama sırası bende sanki..
Su senden ne çaldı da onunla aran açıldı?
Bana suyun adını söyle!
Ben atlayacağım suyuna, adını bildiğim vakit..

A.

2010-07-01T15:53:00.002+03:00

Bir çift güvercin havalansa
Yanık yanık koksa karanfil
Değil bu anılacak şey değil
Apansız geliyor aklıma

Nerdeyse gün doğacaktı
Herkes gibi kalkacaktınız
Belki daha uykunuz da vardı
Geceniz geliyor aklıma

Sevdiğim çiçek adları gibi
Sevdiğim sokak adları gibi
Butun sevdiklerimin adları gibi
Adiniz geliyor aklıma

Rahat döşeklerin utanması bundan
Öpüşürken o dalgınlık bundan
Tel orgunun deliğinde buluşan
Parmaklarınız geliyor aklıma

Nice aşklar arkadaşlıklar gördüm
Kahramanlıklar okudum tarihte
Cağımıza yakışan vakur, sade
Davranışınız geliyor aklıma

Bir çift güvercin havalansa
Yanık yanık koksa karanfil
Değil, unutulur şey değil
Çaresiz geliyor aklıma

MC

Bu gün zor.. sevili blog, zor.. anne ağlıyor, kardeş ağlıyor, baba tedirgin..
sevgi sahipsiz tenhalıktan usanmış..
ıssız adamın anne, anne, zor be anne demesi kadar hevesten bir yumruk boğazımda..

anımsayan gecelere...

2010-06-30T00:32:00.001+03:00

"...

sen güzel insansın
herkes biliyor bunu
yaramı alıp uzak şehirlere gidiyorsun
-saçlarımı düz bir denize ısmarlıyorum

utanma! ayıp değil ki bu
bak ben utanıyor muyum?
kanayana kadar dizlerim, misket oynarken
hem, unutma herkes birilerinin yarasını taşır uzaklara."
BK

İ.

2010-05-10T22:04:00.001+03:00

bir yer vardır!
sevginin söz olup çatladığı

q

2010-05-06T23:19:00.000+03:00

I

O akşam söylediydim ona
Gördüm Hümakuşunun iskeletini
Haber de saldıydım Pegasos´un sırtındaki ozana
Seyretsin diye ölümün bu sırça gelinliğini
Duyan da var bunu duymayan da.

O gün bugündür ıslık çala çala
Gelip geçiyor kapımın önünden
Konuşuyoruz da arasıra. Geçen gün dedi ki
Farketmez gözyaşı kimseyi, ruhsa
Başıboşbir deniz gibi anlamsız yatar
Kocaman bir ıssızlığı yonta yonta

Anlattı sonra uzun uzun.
Nasıl onardığını eski tekneyi
Nasıl kalafata çektiğini, boyasını
Hangi dağ çiçeklerinden kardığını. (Bir çocuk dişi parladıydı.. Çekmişti onu
kırmızı bir akşamüstünün dişetlerine. Ya direkleri? özenli bir kılıfa
girer gibi girmişti göğe. Doğrusu görkem iki parmak arasında büyüyen
ama hiç gölgesi olmayan uçsuz bucaksız bir bitkiydi. Giz olmayan bir
gizdi belki. Evleri dolaşan cinsiyetsiz bir tanrı da olamazdı ki.
İnandıydı bu yüzden kanının tekneyi dolaşıp şafakları çevirdiğine. Ve
gördüydü yer değiştirdiğini gövdesiyle teknenin böylece ruh olduğunu
anladıydı bira köpüğü gibi altınsı altınsı parlayan tahtalara. Ve
yetinmedi. Bir öğleüstü konservesini yedi. Çekti bıçağını sapladığı
yerden kaldırdı havaay. Birden parladı bıçak dünya zamanından başka
bir zamanla ve noktalandı uzayın çilekleri işbaşındayken. Besbelli bir
uzay tapınağındaki ilk duaydı bu. Ve seyretti uzun uzun tarihte yeri
olmayan bu titreşimi. Bir şey ki artık birdenbire her şeydi. Ve yazdı
bordasına İki Parmak diye İki Parmaktı çünkü teknenin ismi.)

II

Ey iki el arasındaki çaresiz vakit
Yıkanmış çekmiş çamaşırlar gibisin
Azsın, öyle çok kıyılısın ki genişliğime
İçinde asfaltların dondurmaların eridiği bir salı
Mühürler gibi kazılmış çarşambanın üstüne
Tuz uzun, bakışlarımsa bir avuç tuzla orantılı
Tam yüreğimin hizasında o otel
Bir otel ki sabah akşam buruşturan kıyıyı
Dönüp dönüp arkama baktığım işte
Severek bir ıslak battaniyeyi belki
Didiklenmiş bir saati, yıpranmış
Tırnak uçlarını ve her şeyi.

Oysa ey denizlerin ıslak geçidi
Her yandan sızan şeridi akarsuların
Balığın dil bilmeyeni ben
Neden hep tuzdan anlardım o zaman
Tuzdan mı, evet tuzdan
Denizin merasından yani.

Uzat elini artık, kutla kendini
Götür bir bardak sonsuz suyu ağzına
Bak
Gördün mü, hem de nasıl
Bir gül dönüyor öteki avucunda.

III

Ağrıtmayan böylece dindirmeyen o sabah
Puhukuşu muydu, neydi, öttü uzun uzun
Biçimini vermeye çalıştı bir yıkıntıya
Biz geçince dönüp baktı arkamızdan üç çocuk
Üçü de
Bir tahta perdenin önündeki ömründe
Gözleri dümdüz, kireç kıyıları gibi
Bir yanıp bir sönüyordu umuda ve ezikliğe.

Farketmez deniz de gözyaşını, dedim ustama
Ve gözyaşı denizi
Ey göstergelerinen güzeli, göster ki beni
Ben ıssızı yonta yonta gürültüler ederim
Kendimi yonta yonta dağılan bir mermerim

O sabah demir atmış bulduk
Tekneyi bütün kıyılarda.

kazıdan önce, jospi'den sonra!

2010-05-06T15:29:00.000+03:00

Uzun uzun bir yağmuru okudum,

Uzun ıslığını taşıdım rüzgârın,

Uzak bir kıyıya mektup yolladım.

Döndüm, derinde dövdüm kendimi.

Duydum, kırıldı içimde tuz sesi

Bir derine ağladım.

(Keder saldı içime bir denizden bir midye,

Taşı gördüm ağırlık indi dilime)

Engin de kendinden uzağı özlermiş

Ufuk bir şey değilmiş bana, gördüm.

Hayal kıvamıymış aşk,

Gülün kokusunu bademin neşesini

istedim.

Ah bilemedim de nasıl geniştim,

Koşup kapaklanayım bir kucak istedim.
BK

S.

2010-05-03T17:02:00.001+03:00

Şakacı
Güler, gülümser bir şakacı,
Güldürür,düşündürür,
Arada-bir durur, gözleri dalar,
Neler söyler, neler susar..
Yoksa, çok acı bir şakayı
Şakadan da olsa,
Çok yalın bir karanlığa mı saklar..
Oynadığı oyunsa,
Yaşamda oynadığı,
Oyununu mu yaşar..
Oyunda yaşadığı,
Yaşamını mı oynar..
Yaşarcasına, oynarcasına.
Öyküler anlatır olmuşcasına,
Sonunu mutlu bağlar,
Gider evinde ağar.

Özdemir Asaf

fd7it5

2010-03-30T14:37:00.002+03:00

galeano'ya giriş

2010-03-25T16:04:00.001+02:00

"kim bir ismi anarsa çağırır. ve birisi gelir; randevusuz, açıklamasız, adının sesle ya da düşünceyle, onun çağırdığı yere. insanın, bu olduğu zaman, kendisini çağıran kelime ölmedikçe, her şeyin dışında kalmadığına inanma hakkı vardır"

f(sonsuz - 1)

2010-03-22T22:38:00.004+02:00

nedir sonsuzdan bir önceki sayının adı
diyelim sonsuz eksi bir
sonsuz eksi bir
hayatın adıdır bu

|sonsöz - 1|

Beni rüzgâra verme
Öfkeli bir deniz gibi
Üstünden atma beni
Yazdığın gibi silme

Yumlama parçalama
Ne yapsam kırılmaz diye
İtme koca dağlardan
Gidip gelip ağlatma

...

Kuşlara parçalatma
Çöllere koyup dönme
Gözden çıkarma beni
Tam her şeyimi aydınlatırken
Yeter bu kadar deyip sönme

Bir gidip bir gelip
Çocuk gibi oyalama
Korkutma yıldırma beni
...

a.t.

logaritmik

...

Sibernetik

üç kere üç dokuz eder, bilirsin.
Birin karesi birdir,
karekökü de
bilirsin " mutlu aşk yoktur"
bilirsin
ama baharda ya da dışarda
sonsuz göğün altında
aşkın aşkla çarpımı
nedendir bilinmez
hep sonsuzdur
t.u.

Gözlerimde yıldızlar gezdirdiğim zamanlar... III./II/I

2010-03-21T21:57:00.003+02:00

Yüreğimin kabardığı zamanlar, bedenim ürpermeden önce, gözlerim buğulanır, yeşerir;
Ben bunu kendi kendime gördüm, görürüm...

Ben gidince hüzünler bırakırım
Bu senin yaşadığındır
Bir ev sıkılır kadınlardaki
Bir adam sıkılır kadınlardaki
Seni sevmek bu kadar mı
O benim yaşadığımdır.

Bazan da bir yerde kuşlar vardır
Ne uçmak, ne görünmek için
Bir karanfil pencereyi deler
Bir kapı kendiliğinden kapanır
İstesek sevişirdik, ama olmadı
Biz değil yaşayan acılardır.

Gitsem de her yerde biraz vardır
Hatırda zamansız bir plak
Bir otel kapısı, biraz istasyon
Vardır o seninle birlikte olmak
Buluşur çok uzaktan ellerimiz
Ve nasıl göz gözeyiz ansızın bir infilak.

ve duvardan önce

Bu sabah şu denizi kirala, mavi
mavi hatırlayalım birbirimizi,
bu öğlen güneşi kirala da, bir
daha soğukluk girmesin aramıza,
bu ikindi tembelliği kirala, belki
gölgesinde kedin olurum senin,
bu akşam bahçeyi kirala, elimizde
büyüsün gül, menekşe, yasemin,
bu gece uykuyu kiralarsan, rüyama
yalnız senin gözlerini konuk ederim,
bu bahar bu gövdeyi kirala, vücut
kitabında tozlandı kelimelerim,
bu ders coğrafyayı kirala, hadi
teneffüse çıkalım toprağıyla, suyuyla,
bu teneffüs bir yolculuk kirala, hiç
mola vermeden yürüyelim arkadaşlığa,
bu sefer bir yelkenli kirala, rüzgar
nereye götürürse yürak oraya,
bu yaz bu sokağı kirala, kapıları
aç, yalnızlığı yalnız bırak odalarda

Kiralama bu şiiri, şairin olurum yoksa!

2010-03-18T16:38:00.000+02:00

Ben mişim---neymiş?---su sesiymiş
Oymuş---cam kırıkları gibi gövdemi yakan---
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı , yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke, adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sağa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmus ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz, bir kere gelmiş bulundum.

EC

(" AYKIRI YAŞAMAK")

2010-03-14T16:16:00.001+02:00

AYKIRI YAŞAMAK

Geriye bakarak yanıtlıyoruz birbirimizi
Bir destek aranır bir güç alırcasına
Dönerek ikide bir anıların ülkesine..
Alnımızı gererek konuşuyoruz, kaşlarımızı
Bir ince eğimle siper edip bakışlarımıza
Çok iyi bildiğimiz bir duyguyu
- O biraz yenilgiye biraz ezikliğe benzer
Ortak yaşadığımız sızım sızım -
Saklamaya çalışıyoruz birbirimizden.

Uzun uzun susuyoruz sözün kıyılarında
Hangi kapıyı aralasak bir uzaklık esiyor
Hiçbir düşünceyi sonuna dek götüremiyoruz.
- Böyle belirlenmiş sınırlar içinde
Bir iç denetimle, bir dış denetimle
Konuşmasak da eski tadını yitirdi -
Düşler kuruyoruz yeniden gelecek üzerine
Kaldırıp kirpiklerimizi ayak uçlarımızdan
Dağlara bakıyoruz, ufuklara, bulutlara
- Ah, o insan yüreğinin değişmeyen tutkusu -

Bir güncel sesle sonra, çirkin ve çiğ
Bir kirli görüntüyle hayata ilişkin
Dönüyoruz gerçeğin o kalın çizgisine..
Yeni yeni yaşamlar kuruyoruz ödünler vererek
Aklımızda yüzlerce geçerli açıklama:
"Yaşamak zorundayız nasılsa, iyidir
Hiç yoktan var olmak" adına
Karşı çıktığımız ne varsa yapıyoruz hepsini.
Bir kan pıhtısı gibi yarada kuruyan
Binlerce uyuşturucu merhemle donuyor kalbinizde
Anılar inançlar incelikler düşler..

Ş.E.

rüya

2010-02-23T01:04:00.002+02:00

"Aşk olsun hem bekleyip hem türkü söyleyene"

2010-02-23T00:34:00.006+02:00

seviyorum susmanı, yokluk gibisin çünkü,
sesim sana varmadan işitiyorsun beni.
havalanıyor gibi gözlerin yerlerinden
ve sanki bir öpüşle kapanmış ağzın yeni.

benim ruhumla dolu bütün nesneler gibi
yine benim ruhumla yükselirsin her şeyden.
ruhuma benziyorsun, düş kelebeğim benim,
karasevda sözüne benziyorsun tıpkı sen.

seviyorum susmanı, uzaklıklar gibisin.
inler gibisin hem de, kuğuran* kelebeğim.
işitiyorsun beni sesim sana varmadan:
senin sessizliğinle ben de susayım derim.

seninle konuşayım o senin yüzük gbi
yalın sessizliğinde, o lamba gibi parlak.
gece gibisin sen de sessiz, yıldız içinde.
sessizliğin bir küçük yıldızdır senin, uzak.

seviyorum susmanı, yokluk gibidir çünkü.
öyle uzak, acılı, ölüp gitmiş gibi sen.
yeter o zaman bir söz, bir gülümseyiş bile,
sevinirim, başka şey yok öyle sevindiren.

hızla gelişecek kalbimiz
kalbimiz hızla.
sürgünlerin umutsuzluğunda
kırık kalpler, yaralılar, onulmazlar
farksız çarpanların umutsuzluğunda
ve köprü başlarının umutsuzluğunda
ve köprü başlarının umudunda.
sular bitse bile, çiçekler atılırken oralara
temiz bir ilişkinin bulutsuzluğunda
ve eski dağlarda, eski dağlarda kış
kovalarken ülkesini
hızla gelişecek kalbimiz.
kendi öz hüznümüzün öz tarlasında
bozkır dayanıklılığımızın tarlasında
kalbimiz
ellerimiz ayaklarımız arasında
ve kimsenin bölemediği şarkıyı
güllerin, buğdayların ve acının şarkısını
bir haziran uygulayacak sesimize.
sütçünün sesiyle birlikte
erkenci işçilerin sesiyle birlikte
şoförün sesiyle birlikte
sabaha başlamış sarhoşların sesiyle birlikte
yaman sarhoşların sesiyle birlikte
ve yeni uyanışların ve yeni doğmuşların
ve herkesin ve herkesin
sesleriyle birlikte
bir haziran uygulayacak
kimse bölemeyecek ve kalbimiz
hızla gelişecek.

yıkıntılara karışan eski bir bahar
büyük olmaya elverişli bir bahar
eskiden yaşanılmış ve her şeye rağmen
insanlara göre bir bahar
suların kana kestiği yahut
suların kana kestiği bir bahar.
hızla gelişecek kalbimiz
bir mavilik kalıbında
bir odada, en olagel bir odada
en sade, en insanca bir odada
bir kadınla bir erkeğin olduğu bir odada
bir kadın bir erkeğin
bir kadınla bir erkek olduğu
ellerin ve omuz başlarının
birbirini bulduğu.
birden gerçekliğini algılayarak
saat çalınca ve görünce güneşi
birden vazgeçilmezliğini algılayarak
önemli ve gerekli buluşunu kendini
birden hatırlayarak
geleceğe hazırlayınca olanca göğüslerini
ve her şeye ve ölüme kalbimiz
hızla gelişecek
çağımıza pek uygun bir hızla
gelişecek kalbimiz

kalbimiz
yerin ve göğün alt edilmez bir dirilikte olduğu
tutkumuz, direnmemiz, ellerimiz, kalbimiz.
kalbimiz
kalbimiz hızla gelişecek.

Beni sev denizkızı, beni gözle, tanı,
kurgula, kendine çevir ve aç, bir de
beni ıslat, düğümlerimden çöz, bırak
uzaklaşayım açıklara doğru, bana ulaş

ve dokun, bana dik dalgaların verebileceği
özgürlüğü ver, içine al, içinde tut ve sal,
el değmemiş bir kıyı bulursam, kimsenin
ayak basmadığı bir ada, döner seslenirim.

Ben ve sen: Bir ten karmaşası kuralım,
tuzundan kaskatı kesilsin dilim,
hızımdan tutuş ve alevlerin ucundan uç,

gece gökyüzünde bir anlığına ağalım,
sessizliğimizden tiz bir boşluk kalsın:
Beni sev deniz kızı, beni bağla, bağışla.

Sen bilirsin
Ne denizler dağlardan bu kadar yüksek
Ne sevinçler acılardan bu kadar ayrı
Daha önce dökülmesi yaprakların
Doğrudur
Yoksa neye benzer gül dönemi kiraz zamanı

Umutsuzluk bile ne güzel bilir misin
İkide bir umudu getirir karşımıza
Ölüm büyük bir saçmalık olurdu
Işık yüzlü bebekler doğmasa

Sen bilirsin
Ne denizler dağlardan bu kadar yüksek
Ne sevinçler acılardan bu kadar ayrı
Sen bilirsin
Ne ben senden iyice başka biriyim
Ne bu kuşlar göklerden başka bir şey

Düşümdeki Mavi Kız için, en gerçek düşlerde buluşabilmek umuduyla, bir kadının diliyle

2010-01-20T00:01:00.004+02:00

Zaman yüreğini yitirmeden...

Hediye
ben gecenin sonundan söz ediyorum
ben karanlığın sonundan
ve gecenin sonundan söz ediyorum

evime gelirsen eğer sevgili bana bir ışık getir
ve küçücük bir pencere oradan
mutlu sokağın kalabalığını seyredeyim.

Öpücük
her iki gözünde onun günah gülüyordu
yüzüne ay ışığı gülüyordu
o suskun dudakların geçişinde
sığınmasız bir yalaz gülüyordu

utangaç ve silik bir istekle dolu
bakışları sarhoşluk renginde olmalı
gözlerine baktım ve söyledi:
aşktan bir ürün almalı

bir gölge eğildi diğer gölge üstüne
gecenin gizlisine saklandı
bir soluk kaydı bir yüze
iki dudak ortasından öpüş alazlandı

FF.

Pazar.. Güneş günü

2010-01-17T22:24:00.003+02:00

Pazar gecesi, hüzün gecesi..
Tamamlanmamış işler, tam tamamlan(a)mamış haftasonu planlarını, bir kayboluşu taşıyan Pazar gecesi. Derin bir nefesle gevşetilmiş karın kaslarını, kaçınılmaz olanı bekleyen gergin durumuna yeniden getiren gece.
Bedenim ve ruhum gerçeği beklemeye koyulmuşken, ben aklımadakileri yeniden evirip çeviriyorum, bir yandan maça bakıyorum, önümdeki gömleğe ütüyü sürerken, aklımı da ütülemeye çalışıyorum.. Omuzdan mı başlamalı, yüzlerden mi, olanlardan mı başlamalı, olabileceklerden mi? Gömlek ütülenirken, akıldakiler de biçimleniyor belki de. Bir filmde farkedilmeyi bekleyen farkedilmediği için de ölmeyi tercih eden bir kadını hatırlıyorum, varlığın izlenmemesi halinde varolmadığını hissetmek, söylediklerin anlaşılmadığında doğru dürüst konuşamamak, sevilmediğin sürece, yokluğu yaşamak, acı verici işte. Yine başka bir filmde sevginin gösterilememesinin yarattığı sıkıntılar vardı, gerçekten önemli bir insanın varoluşu için sevilmek ve sevgiyi görmek, reddedilebilir bir şey değil bu. Aslında kendi sınırlarımızı çizebilmek için gereksinim duyduğumuz şey de bu biraz, başka birisinin hayatınızın birinci elden tanığı olması. Ve o tanığın gözünde tamamen meşru olmak, zor, sıkıntılı ama iki benliği de tam olarak kavramaya yardımcı rahatlatıcı bir durum. Ben’in öyküsünün o ben’in yakınmalarıyla başka bir ben tarafından bana anlatılması, iyi kötü yanlarımın farkına varılması, her şeye rağmen bir hoşluktur. Bütün ayrıntıları kavramak mümkün değil elbette, ama anlamak, anlamaya gayret etmek de hem zaman yaratmak hem de alan yaratmak anlamındadır. Bu bakımdan da iyidir, ilgi. Kaskatı bakışlarıyla hayatımızı sınırlandıran herkeslerden kurtulmanın bir yolu olarak da sunabilirim yetişkin ve doğru algılanıp yaşanan bu karşılıklı tanık olma ilgili ve sevgili olma halini. İyiden en geniş ölçüde yararlanmak, kötünün etkilerini en aza indirmek, ve bunları aynı yürüyüş yolunu bularak yapmaya çalışmak beceri ve arzu gerektirir. Enerjisini kendi benliğinden ve tanığından alan bir yürüyüştür bu. Kayıtsız kalmadan, özen göstererek, sade, aşkın şiddetini ve tutkusunu da tadan bir birlikte tanıklık, yaşamın kalanı için, güneş kadar ilham verici olabilir.

"keşke yalnız bunun için sevseydim seni"

2010-01-09T13:37:00.002+02:00

eşdeğeriyle yanyana yürürken
cehennem sokağında birey olmak,
ve en inceldikten sonra
ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.

saat beş nalburları pencerelerden
madeni paralar gösteriyorlar,
yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık,
bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Ictim o bin yillanmis testiden, ictim, ictim,
Ortuler arasinda yeryuzu begenisiyle
Ayisigini paylasirdi bacaklari,
Optum ayak parmaklarini, optum, optum.

Put`unu cezalandiriyor kir delisi;
Oglan iki ev otede, Londra`dan gelmis;
Yazsinlar felaketlerin hep cift geldigini,
Garson acimasi tutmus ickievini.

Ortaoyunumuzun dekoru bir kagit mendil
Keske yalniz bunun icin sevseydim seni.

1.iki kalp arasında en kısa yol;
birbirine uzanmış ve zaman zaman
ancak parmak uçlarıyla değebilen
iki kol.
merdivenlerin oraya koşuyorum,
beklemek gövde kazanması zamanın;
çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
bir şeyin provası yapılıyor sanki.
kuşlar toplanmışlar göçüyorlar
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

daha ben ilk kazmayı vurmadan
elime gelen karabitki'li testi,
nefertiti'nin mutfağı sayılan yerde
koyu sır yeni hicret yollarını kesti.

terimler eşekarıları sözcüklerin,
acımasızdırlar, adsız ve sueldirler,
önlerine katarak insan ve hayvan listelerini
sabah akşam kapınızın önünden geçirirler.

fazıl hüsnü diyor ki, ne diyor fazıl hüsnü?..
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Atılar deltalara gömülen atılar,
Saçılar fiyortları öpen saçılar,
Kutular, Haliçlerden susmuş kutular,
Takılar eski aşkları imler takılar.

Bol dökümlü gömleğinin içinde
Sırtını ve karnını dolanan
Ve sonunda sincap olan
O kuş.

Seni o kadar yakından görünce,
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

Çekirge bulutu içinde
Koynuma soktuğun ekin;
Çalgılar ikidurur sürgün ilinde,
Bir gözü mavidir bir gözü bleu.

Gölgede boy atmış top fesleğen,
Bir ilkokul bahçesinde görmüştüm seni,
Marienbad ilkokulu, Nişantaş'ta;
Bir çocuk yeşil örtüyü çekiverdi.

Hızla geçen otobüslerin ardında benzeşmek..
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

sülünün yüzü bir atmosfer olayıdır.
rasgele yazarı avcıdan öğrendim:
yaban ördekleri donmasın diye,
suya nöbetleşe kanat vururlar.

ve işte şamandırasıyla beşiktaş'ınız,
çapraşık bir yüzyılı geriye atar;
tanrım siz şu uzun anadolu'yu
çocukluk günlerinizde mi yarattınız?

senaryocu bayanla bir bankta oturuyoruz
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

İlkokulu bitirdiği gün Cumhuriyet şairi,
Saçında kurdelesi Lozan gibi;
Sonra her yıl öldürüldü, öldürüldükçe de
Hemeninden göğe huthutler çizildi.

Gelecek zaman oldu şimdiki zaman;
Irmak aşağı inen güz parçası,
Çok süslü bir halkın arasından,
Benimsin!

İyi anlarında sesin kalınlaşıyor
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

bir mineli altın saat,
bir altın köstek ve madalyon
bir roza maşallah,
on iki miskal inci.

madalyonunu ve boncuğunu
ittim içeri,
gözlerimizin dibi karıştı
dağyollarının uzak dumanı gibi.

ve konsolun üstünde noksan bir gümüş kutu
keşke yalnız bunun için sevseydim seni

Metinlerde buluştuk kopkoyu deyimlerde,
Koşut ve eş zamanlı okuduk kimi kitapları;
O arada iki de defterimiz oldu,
Biri babasına daha çok benziyor.

Bir türlü kotarılamayan uğraş,
Ç harfini daha yeni dönmüşüz;
Gözlerimizde İbni Sina bozukluğu,
Dostumuzsa, Bodrum'da, dönmez geri.

Uzaklardaydın, oracıkta, öbür kıtada,
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

Küçük anne, kelepir kız,
Bir şey söyle bana,
Bana bir laf et ki binlerce,
Onbinlerce görüntü anlatamasın.

Genceli Nizami'nin dediği gibi
Taşı onunla yıkasalar
Üzerinde akik biter,
Bakışların ki..

İkinci bir parıltı var senin bakışlarında
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

18 Aralık 1985'te o salonda
Kişi nasıl kestirebilirdi ileriyi?
Siz, kazıbilimler, alınyazısıbilimler,
Geçsin yıllar geçsin, seneler gibi

Olur mu anımsamamak Onaltıncı Louis'yi
14 Temmuz 1789 akşamı, Louis,
Şöyle yazmamış mıydı defterine:
"Bugün kayda değer bir şey yok"

"Kehanet" adlı kısacık bir şiir buldum
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

hiçbir semtte berberin olmadı,
1954-1980 yılları arasında,
26 yılda 28 ev değiştirdin;
leke kuşağı nasıl bilmez seni!

arabesk nedir diye düşünmüştünüz:
şebboy sesli bir cümbüş, eza içinde;
eşitlik midir komedya, içtenlik mi,
erdem diye benimsenmesi mi fırsatsızlığın?

yürütüyoruz bütünlemeye kalmış bir sessizlikte
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

mutsuzluk gülümseyerek gelir,
adıyla süslenmiştir;
banliyo treninde rastladığımız
sınav saatini kaçırmış liseli kız,
hep kazanırsın ey çözümsüzlük!

ey otobüssever ey troya yolcusu!
anımsarsın günlerce konuşup durmuştuk
o ib(ipekböceği) sesli kadını;
birinin gronland'ı olmaya hazırlanıyordu.

iki çay söylemiştik orda, biri açık,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Afyon garındaki küçük kızı anımsa, hani,
Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı;
Varto depremini düşün, yardım olarak Batı'dan
Gönderilmiş bir kutu süttozunu ve sütyeni.

Adam süttozuyla evinin duvarlarını badana etmişti,
Karısıysa saklamıştı ne olduğunu bilmediği sütyeni,
Kulaklık olarak kullanmayı düşünüyordu onu kışın;
Tanrım gerçekten çocukluk günlerinizde mi?..

Eşiklere oturmuş bir dolu insan
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

"bilgisayar olarak kullanmış bir gölü
selçukluya pragmalar taşıyan gazali
bir ilk aptallığı düğüm sayarak
yadsımış dört yanı hep yukarı bakmış.

bu yüzden önündeki ayna kırılır kırılmaz
intihar etti sayılmış tasavvuf ehli,
yine bu yüzden doğduğu an
kaymaya başlamış osmanlı yıldızı,

baktım yeri toparlıyor ayak izleri
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

CS

ısınma turu

2010-01-05T22:20:00.001+02:00

Bir İlişki Nasıl Olmalıdır Birinci Manifesto / Cem Akaş

1. Bir ilişki ilişmekle yetinmemelidir. Kıyıya, köşeye, ucuna veya kenarına oturmakla, oturuyormuş gibi yapmakla gemi yürütülmez. Üzerine oturulacak şey süngü bile olsa, tam anlamıyla oturmak şarttır.

2. Islak olmayan bir ilişki düşünülemez.

3. Aslında ilişki diye bir şey yoktur; her şey palavradır. İki insan ancak birbirlerine ilişmedikleri sürece birbirlerini yaşatabilir. Birlikte değişim bir ortaçağ yalanıdır.

4. Olmuyorsa olmuyor kuralı: kelek kavuna şeker serpmek kadar anlamsız bir hareket daha bulunabilir, ama bu zor olacaktır.

5. Herkesin kavun yerine ayva yemeye hakkı vardır.

6. Duvar çentiklerinin gölgesinin derin olacağı unutulmamalıdır.

7. Söylenmeyen söz ağırlaşır.

8. Herkesin kendine ait bir karanlığı olması gerektiği, tartışılmaz bir gerçektir.

9. Bir ilişkide gerçek diye bir şey yoktur. Dolayısıyla kaç kilo ettiği bilinemez.

10. Avukatlar ve polisler, sevgiyi mülkiyet kanunlarının hükmüne sokmakta başarısızlığa uğramaya mahkumdur.

11. Bedenlerin birbirine alışması söz konusudur. Bu, beyinler için de geçerlidir. Bu konuyla küçük mavi cinler ilgilenecektir.

12. Acı çektirme sanatı gün geçtikçe ilerlemektedir.her ilişkinin amacı, bu sanatı kusursuzluğa ulaştırmak için çabalamaktır.

13. Her insanın duvarları vardır. Her duvarın gedikleri vardır. İlişkide dürüstlük, insanların birbirlerine verdiği ve bu gedikleri gösteren haritaların doğruluk derecesiyle orantılıdır. Orantı sabiti 1.7�dir.

14. Duvarlara işemeyiniz.

15. Her insanın paspas olmaktan sıkılmaya hakkı vardır.

16. Beklemek erdem değil, çaresizliktir.

17. İnsan temelde yalnızdır. Üst katlar için kesin bir şey söylenemez.

18. Yalnızlık paylaşılmaz. Paylaşılırsa raconu kalmaz.

19. Erken kalkanın kahvaltıyı hazırlaması, uzun vadede bir ütopyadan ibarettir.

20. In the long run we are all alive.

21. İnsan tek başına da sıkılabiliyorsa bu becerisini geliştirmelidir.

22. Aslıda ilişki diye bir şey vardır. Her şeyin palavra olması hiçbir şeyi değiştirmez. Aşk her ilişkide bir olasılıktır. Yaşam da her ilişkide bir olasılıktır. Dolayısıyla aşkın ne olduğu bilinmemekle birlikte yaşam aşktır. Bu madde, 3. maddeyle çelişmez.

23. Diğerinin bokunu temizlemek, aşkın varlığını kanıtlamaz. Diğerinin aşkını temizlemek, bokun varlığını kanıtlar.

24. Metal yorgunluğu, uzun süre sıkılı kalan bir vidanın ya da bükülü duran bir levhanın yorulup kırılması gibi bir şeydir. Aynı paralelde ilişki yorgunluğundan söz edilebilir.

25. İlişki, il-İŞ-ki değildir. Fazla mesai ücrete tabi değildir. Görev bilincinizi götünüze sokunuz.

26. İlişkilerde eşzamanlılık olanaksızdır. Herkesin zamanı kendine göre işler. Ortada tek bir dağın olması, değişik açılardan bakıldığında değişik şeyleri görüldüğü gerçeğini değiştirmez.

27. Rüyalar, anılar kadar önemlidir. Tabiri caizdir.

28. Herkes kendi efsanesini kurmak ve yaşatmakla yükümlüdür. Ancak bireysel efsaneler var olduğunda ortak bir efsane oluşturulabilir.

29. Dil, iletişim kurmak için başvurulacak son amaçlardan biri olmalıdır. Bir çelişki gibi görünse de konuşmak şarttır. Bu, koklaşmanın ve telepatinin önemini hiçbir şekilde yadsımaz.

30. Yolların uzun ve ince olması, üzerlerinde gündüz-gece gidilmesini gerektirmez.

31. Her son�un nasıl olacağı en başından bellidir.

32. Eğer bir ilişkinin bitmesi mümkünse bitecektir.

33. Bunun birinci manifesto olması, ikinci bir manifestonun olmayacağı anlamına gelmez.

Güzin Abla ve benzerlerinin elinde yeniden üretilen sınırlandırılmış kadın kimliğine gıcık oluyorum!

2009-10-31T22:21:00.005+02:00

Ve bu dümene uyanan, kafa tutan tüm kadınlara saygıyla!..

“
…
ben gecenin sığınmasında
tüm meltemlerin sınırlarından esiyorum
ben gecenin sığınmasında
çılgınca yıkılıp dökülüyorum
ağır saçlarımla, senin ellerinde
ve bu yeşil genç sıcak iklimin tropikal çiçeklerini sana sunuyorum

benimle gel
benimle o yıldıza gel
toprağın donmuşluğundan ve yerin boş ölçülerinden
binlerce bin yıl uzaktaki
ve kimsenin orada
aydınlıktan korkmadığı
o yıldıza

ben yüzen adalarda su üstünde soluk alıyorum
ben geniş gökyüzünden bir parçayı arıyorum
alçak düşüncelerin kefasetinden uzak olan
benimle geri dön
…
şimdi benim dudaklarımın kozasında
öpücüğün kelebekleri kaçış düşüncesine dalmıştır
şimdi benim tenimin mihrabı
aşkın tapınmasına hazırdır

benimle geri dön
ben söylemekten acizim
seni seviyorum çünkü
çünkü “seni seviyorum” sözü
boşunalıklar dünyasından
ve eskiler ve yinelemeler dünyasından geliyor
benimle geri dön
ben söylemekten acizim

bırak dolayım
küçücük damlalarıyla yağmurun
gelişmemiş yüreklerle
doğmamış çocukların hacmiyle dolayım bırak
belki benim aşkım
başka bir İsa’nın doğumunun beşiği olur

Furuğ Ferruhzad

http://www.forughfarrokhzad.org

ve Şair Nigar Hanım'ın son defterinden:

"Gündüzün arayanlar olmuşsa da, her yer ve her şey gibi kapımın çıngırağı da kırık olduğu için işitmedim."

ve Nar'ın babasından İdil'e diye başladığı bitirirken "Kırk şair birden olsam, yazamam bir hevesi" dediği Nar'ın annesine :

"kırk yıl kadar kısa,
kırk şiir kadar uzun
bir hevesle, bir aşkla"

adam

-idil'e-
o şehre davrandığın gibi davran bana da
o şehre gittiğin gibi bana da git uçarak
bana da in, bana da kon ve el salla geride
bıraktığına: elveda benim küçük adamım!
ufacıktan bir şehri nasıl adam ettinse,
sevdinse adam gibi, beni de o şehir gibi
sev! korkma sakın, adam etmez aşk beni,
geç benden, benim de köprülerim var,
aşkı seyret oradan, dalgın günüm geçiyor,
benim de gecelerim var, danset, eteklerin
fırdönsün, sen bana dön, bana eşlik et,
benim de sabahlarım var, uyanmaya ne saat,
ne telefon, ne kapı: bisikletin zilini
dizlerini kanatan bir deli kız çalsın yeter ki!
benim de parklarım var, uzanıver salkımsaçak
üstüme, dalımdan tut, benim de yapraklarım var
güneşli gövdene müjde eli kulağında bahar,
benim de şiirlerim var, aşk konulu, senin
o şehri sevmene benziyor, seni sevmeye
benziyor adamakıllı serserin olana kadar

bir şehri kıskanıyorum, benim böyle neyim var?

H.E.

karımın gözleri bal rengi saçları perma
ben izin verdim güvercinim öyle güzel ki
biz sade yurttaşlarız bayım şimdi olduğu gibi
bir saçın haylaz tellerine takarız mutluluğu

karım bir melek gibi düş inceliğinde
uzun uzun susar yıllarca konuşmuş gibi
pullarım yıldız yıldız oynaşırken içinde
susar ela gözlerinde engin bir su derinliği
düşerim gölgesiz denizlere eririm sanki

bilmenizi isterim ki sayın görüşmeci
tek ve kesin bir yanıtımız var bizim
soruşturmalara dünyaya geleceğe
mutluluk yüzümüzün olağan rengi
namuslu ve kurallar çizgisinde insanlarız
yargı evindeymişiz gibi yanıtlayacağız sizi

özgürüz üstelik ciddi bir iştir özgürlük
paranın dolaşıma girmesiyle başlar tarihi
dolaşık özgürlüğünişe yarar bir bölümü de
kıvrılıp süzülerek girmekte cebimize
ah kutsal kardeşliğiniz dünya durdukça dursun
ey çağlayarak dökülen ulu para ırmakları
ey hür dünya gibi dalımıza konan özgürlük

tarih deyince ortak geçmişimizi anımsıyorum
kadınlar kanları pahasına yazarlar tarihi
karımın tarihi yoktu kanı dökülünceye değin
karımın yaşı üç gülmeyin üç yıldır evliyiz
üç yıldır iç ve dış düşmanlara karşı
biz kipiyle konuşmanın sevinci içindeyiz

nasıl politik olmayız her şey politik
güncel politika tartışmalarına girmeyiz
seçimlerde oyumuzu atarız en iyisi demokrasi
gündemimizde varsa yoksa aile politikası
seçimsiz kavgasız saygılı sessiz

geceleri koruyucular alırız yurttaşlık gereği
güzel göğüslerimiz geniş omuzlarımızla uyum içindeyiz
yunan tanrıları gibi çılgınca sevişiriz
çocuklar doğururuz zümrüt gözlü bol kirpikli

ruhumuzun aynası kitaplar duvarları süslüyor
hayran gözlerimizi okşamakta boydan boya renkleri
bu kitabın rengi ne hoş filizi yeşil
sana bu renk bir kazak örmeliyim kocacım
trajik bir roman mı okuyorsun demek kış geldi
ilk kar düşmeden koyu giysilere bürünmeli

mektuplar ailemizin gizli tarihi
deli bir kan akıyor ilk mektuplarda
'seni alamazsam öldürürüm kendimi'
bunu görmenizi istemezdim kişiye özel
'seni soyunuk çekecek bir çekici olsaydı
yokluğunda hiç duymazdım özlemini'
mektuplar çocuk biraz çapkın çokca tarihi
'öyle mutluyum ki seninle bi yağmurumuz eksik
sustuğumuzda şöyle inceden çiseleyen
ilk sinemaların kaçamak öpüşlerin yağmuru'

aile fotoğrafları kuşaklar boyu kalacak belge
benim saçlarım ortadan ayrık karımınkiler perma
bakın şu gülüşün eskimezliğine tarih gelse bozamaz
burda kuğulu parktayız önümüzde kuğular
ha kuğunun boynu ha karımın inceliği
bense bir sığınak gibi olduğum yerde
karım pembe bir gül gibi ilişmiş göğsüme
bunlar karımın elleri güzel elleri ince
sanki sevgisini katıyor yediğimiz yemeklere
kıyıdaki tabağa uzanan benim elim
sofrayı toplarken yardım ediyorum güvercinlere

açıklar mısınız neler karalıyorsunuz böyle
öznesi ölü bir kadın olan ebedi bir aşk mı
boğulmuş bir gençlik mi yatıyor karımın yüreğinde
işte bayım ömrümüz tümüyle önünüzde
gülümseyen bir fotoğraf gibi mutlu ve gerçek
son ve mutlak bir yanıt gerekecek size

dünya ölümlü dünya bu aşk bir gün bitecek
karımla ben ölüm denen sonsuzluğa düşünce...

ve fırtınanın yüzüme getirdiği dağınık yağmur damlalarının arasından tepelere bakarken :

yağmurla mı konuştun küçük kız
mektubunun kıvrımlarına sinmiş kokusu
yağmurdan mı anımsadın ansızın
unutulmuş çocukluğunun anayurdunu

deli yağmurlar sakladım gelişine
gelirsen bir ilk yaz muştusu gibi
karışarak yağmurun çoğalan sesine
eksiltme yüzündeki usul gülüşü

ve başka bir "Adam":

Adam şapkasına rastladı sokakta
Kimbilir kimin şapkası
Adam ne yapıp yapıp hatırladı
Bir kadın hatırladı sonuna kadar beyaz
Bir kadın açtı pencereyi sonuna kadar
Bir kadın kimbilir kimin karısı
Adam ne yapıp yapıp hatırladı.

Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda
Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı
Adam bulut gibiydi, hatırladı
Adamın ayaklarının altında
Yıldızların yıldız olduğu vardı
Adam yıldızlara basa basa yürüdü
Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.

CS

ve bu da soğuk mevsimin kahve içirten, hoşa da giden zorunluluğu ki o zorunluluğa ara verdiğim anda pencere önünde düşünürken aklımdan geçenlerle bu kaydı oluşturdum.

" public static void Main( string[] args ) "

2009-10-28T17:11:00.003+02:00

Saçının tellerine bağladım gönlümü!..

Sevmek, birinin kıymetini bilmek, onların ardından gitmekle (veya gitmemekle) öğrenilir. Sevmeye dair verilen sözler hayatla sınandıkça kıymetlenir. Hatta sözler bozulsa bile sevmek devam edebilir...

"Yalnız seni sevdim dersem inanma Ayseli
Ben de yalan söyleyebilirim
Değil mi gözümün feri
Çocuklar var, torunlar var
Ya ağabeylerim, ah onlar
Annem babam da tabii
Hele hastalarım
Ki bazılarına ben de hastayım
Bir de dostlarım var Ayseli
Ben de yalan söyleyebilirim
Değil mi gözümün feri
Ama inan Ayseli
Onlardan öğrendiklerimle sevdim seni"

Cerrah Tarık Minkari, dün Milliyet Cumartesi ekinin bildirdiği üzere, böyle bir şiir yazdı 49 yıllık eşi Ayseli hanıma. 49 yıl önce Paris'ten yazılan mektupla edilen evlenme teklifi ise daha bir 'şiir gibiydi' bana göre:
"Ayseli benimle evlenir misin? Şayet evleneceksen kararını çabuk ver ve atla buraya gel. Burada evleniriz. Üç - beş hafta da burada kalırız. Sonra döneriz. Ben İstanbul'a döndükten sonra evlilik işleriyle kesinlikle uğraşamam. Çünkü doçentlik imtihanına hazırlanıyorum. Buna zaman yok."
Tarık bey acaba cerrah olarak insanları didiklediği için mi biliyor insanın içini; birinin ancak bir çok kişiden öğrenilenlerle sevilebileceğini? Sevmenin bir temrin meselesi olduğunu, antrenmansız çıkılan 'ilk aşkımla evlendim' vakalarında sarsıcı kalp enfeksiyonlarına sık rastlandığını... Bu vakalarda 'beyin büyümesinin' ekseriyetle durduğunu... Doktor bey, teşhisimiz doğru mu, değil mi?

Kazablanka kapitalizme karşı!
Kapitalizmin çekirdeğinde berbat bir Protestan ahlakı durur: "İnsan, aslında kötüdür, açgözlüdür, doyumsuzdur falan filan. Bu yüzden, çok çalışmalıyız. Çalışarak kötülüğümüzden arınmalıyız vesaire". Hikâye temelde budur yani. Her şeyin daha fazlasına "sahip olmalıyız"; AŞKIN da! Bu yüzden herkesin durmadan birbirine 'sahip olmaya' çalıştığı 'Sex and the City' dizisi çok iş yapar. Ama her nasılsa Kazablanka filmi hâlâ tüm zamanların en iyisidir. Çünkü herkesin kendi serüvenini yaşadığı ve aşkın, sızılı bir sis gibi aradan süzüldüğü, kimsenin kimseye sahip olamadığı ama yine de çok sevdiği bu film, insanlığın özlem duyduğu o büyük aşkı, o büyük serüveni anlatır. Meselenin Tarık beyle ne ilgisi vardır peki? Şu ilgisi vardır...

Bogartlar ve Bergmanlar
Siyah - beyaz olmayabilir, adam Fas'a gidip bir bar açmayabilir, fonda 'As time goes by' çalmayabilir, kadın sonunda uçağa binip gitmek zorunda kalmayabilir, ama her iki kişilik hikâyenin anlatılsa 'roman olacak' bir yanı vardır. Her ilişkinin, üçüncü bir kişinin allame-i cihan olsa anlayamayacağı iki kişilik sırları, üzeri sessizlikle örtülmüş yalanları, can yakıcı gerçekleri vardır; fakat, nihayetinde her insanın başka bir insanın kucağına ihtiyacı da vardır. Tarık bey de kendince bir Bogart'tır velhasıl. Zira aşk, sanıldığı kadar 'şiirsel' değildir. Çünkü şiir, o kadar 'şiirsel' değildir. Tarık beyin şiiri bu yüzden iyidir, çünkü şiirsel değil, hayat nasılsa öyledir, yani şiir gibidir! Çünkü bir gün kapıdan Vivien Leigh'a benzeyen bir kadın veya Robert De Niro'ya benzeyen bir adam geçebilir! Sevmek, birinin kıymetini bilmek, onların ardından gitmekle (veya gitmemekle) öğrenilir. Sevmeye dair verilen sözler hayatla sınandıkça kıymetlenir. Hatta sözler bozulsa bile sevmek devam edebilir...

Kokuların kardeşliği
Ev ile yol arasındaki çatışmada geçer hayat; macera ile huzur arasında, kapıdan geçenin ardından gitmek ile evin içinde duranla durmak arasında... Sonra gün geliyor, bir kişi çıkıyor ortaya. Hem yolun hem evin oluyor; hem maceran hem huzurun, kapıdan geçenin ve evde duranın oluyor. Evin içinde bir soluk, yastıkta bir iz, kendi kokuna karışmış bir koku, yanında durunca farkına bile varmadan elini tuttuğun biri oluyor. Evin içinde, hiç de 'şiirsel' olmayan bir anda odadan odaya geçişini seviyorsun misal, onu bilişini seviyorsun, bilinmeyi... Kokun kokusuna kardeş oluyor ve gün içinde ne olursa ona anlatmayı geçiriyorsun kafandan daha olurken, her ne oluyorsa. Sonra, günün sonunda onunla kalıyorsun. Gitmiyorsun. Aşk mı bu şimdi? Sevgi mi? Alışmak mı? Artık onu da pek önemsemiyorsun... Doktor, teşhis doğru değil mi?
E.T.

2009-10-28T16:44:00.003+02:00

granada de Izmir ve sinema, müzik,istatistik,yazılım, makaleler vs. vs. arasında bir gün, ha bi de Perge :)

2009-10-14T20:50:00.004+03:00

"küçük yıldızın son baladı" A. T.

2009-10-07T21:57:00.001+03:00

samanyolu, çobanın peşinden giden bir sürü gibi, göğün yamacına tırmanıyordu. sürüdeki en küçüklerden biri, bu gümüşi döngüden ve dinginlikten öteye geçmeyen yolculuklardan bıkmıştı artık. huzursuzdu. sıkıntının tırnakları, bir yerlerini sürekli kanatıyordu. işte böyle bir gökgününde, sürüden sessizce ayrıldı. evinden kaçan kısa pantolonlu afacan bir çocuğa benziyordu küçük yıldız. ipinden kopmuş küçük bir uçurtma gibiydi. hoplaya zıplaya uzaklaştı sürüden. boşluğu ve birbaşınalığı duyumsadı birdenbire. arkadaşlarından öğrendiği bir evren türküsünü mırıldanmağa başladı. bir yandan da ayrıldığı sürünün, bütün bir ömür, evrenin kıyısında yaşamaya nasıl katlandığını merak ediyordu. şaştı kaldı bu işe. yıldız aklının hayalsiz olabileceğine inanmak istemiyordu. sonra unuttu bütün bunları. geleceği, geçmişi ve her şeyi...ve şöyle düşündü küçük yıldız:

evren yalnızlıktan da küçükmüş
düşlermiş asıl sonsuz olan

zaman, kar kristalleri gibi ayağına batsa da, yolculuk duygusunun esrikliği gizemli bir tada dönüşüyordu gittikçe. saklı vadileri keşfetti küçük yıldız, karadeliklerde dolaştı. ateşarabalarına binip manyetik rüzgarlar denizine indi. başına belalar açmada gittikçe ustalaşıyordu artık. kendine yönelmiş bir tehdit gibiydi. asteroidlerin meteor yağmurlarına uğramış bedenleri delik deşikti. "ölüm" dedi küçük yıldız, "ölüm beni çirkinleştirmeden yok olma yollarını öğrenmeliyim". sonra öteki galaksilerin uğuldayan rüzgarlarına yöneldi. nebulalar arasından kayarken bir yandan da türküler söylüyordu, yıldız türküleri.

evren umutlardan da küçükmüş
mutsuzluk daha büyükmüş meğer

küçük yıldız, sönmüş yıldızlar arasından geçerken, terkkettiği sürüyü anımsadı bir ara. arkadaşlarını, ışıkışığa neşeli dostlarını düşündü. büyücüleri, bilicileri anımsadı. dönse ömrü uzayacak, hızla yitirdiği ışığını yenileyebilecekti belki. ama oraya dönmeyi bir kez bile aklından geçirmedi. işığının, elmas tozları gibi bedeninden dökülmesine aldırmadı. çevrenini kendisi yaratmalı, kendisi yok etmeliydi. o hiçbir zaman sönmüş yıldızlar mezarlığına gömülmeyecekti. gerektiğinde kül olup savuracaktı kendini. diğer yanda samanyolu küçük yıldızın kaybolduğunu yüzlerce ışık yılı sonra ayrımsadı. ama binlerce ışık yılında açtığı keçi yolundan çıkıp da onu aramaya yanaşmadı. imkansızı denemeye kalkmıştı o:

evren
sekizinci renge sarınan
metaforlarmış meğer

karanlık bölgelerden geçiyordu küçük yıldız, bir ateş böceği kadar kendine yakın, kendine uzaktı. kendini, evrenin öteki kıyılarına sürükledi sonra. yıldızların düş kurdurucu olduklarını ama artık düş de kurmaları gerektiğini duyumsadı. yıldızların da ütopyaları olmalıydı. ama bir yandan tükeniyordu küçük yıldız. hızla, ışık hızıyla tükeniyordu. karadelikler onu yutabilir, sönmüş gezegenler kendine çekebilirlerdi. büyükbüyüklerinin masallarındaki gibi tehlikeler ortasında kalabilirdi. umurunda bile değildi bütün bunlar. yaşıyordu, ölümlüydü ve firariydi, hepsi bu...

evren hiçlik'ten de küçükmüş meğer
yaşamı ve ölümü ezberleyecek kadarmış

sonra bir ışık yılında, yırtılmış ozon tabakasının altında dünya'yı gördü. insanlar, çamur içindeki larvalara benziyorlardı. küçük yıldız dehşetle baktı aşağıya. işte tam o an ayağı bir meteora takıldı ve kaymaya başladı. düşüyordu. tutunabileceği birşey yoktu evrende. tutunmak da istemiyordu zaten... işığa ve kendine veda etmenin vakti gelmişti. "vedanın anlamı ne" diye düşündü sonra. anlamsızdı. dünya'ya inme duygusunun bir biçimiydi veda. bir yandan da kaymaya devam ediyordu. son çabasını aşağıdaki dünya kirliliğine düşmemek için harcadı ve kılpayı kurtuldu bundan.

evren
küçük bir okyanusmuş meğer
kıyısında yelkenliler batan

kendini gök uçurumuna bırakırken küçük yıldızın son baladı şu oldu:

d
ü ş lü y o r u m

t o z l a ş a r a k

d
ü
ş
l ü
y
o
r
u
m

t o
z l
a
ş a
r
a k

dünya olmasın da!

sade, ince bir sevdanın kokusunu getiren türkü

2009-10-07T13:37:00.002+03:00

Uyandım, dağlarda duman
Ovada sabahın tütsüsü

Deniz ürperiyor uzaktan
Koynunda güneşin gülü

Kanat kanat dağılsam
Unutmam kendi göğümü

Gelirsin bana sulardan
Yüzünde yosunların tülü

Yaşamak, seni seviyorum
Demenin başka türlüsü..
A.E/Türkü

2009-10-06T20:56:00.003+03:00

"Gözlerimin gemileri kuş istiyor/Açılıp kapandıkça sevdam/Kapanıp açılıyor bir mavi"

2009-10-05T10:03:00.001+03:00

GÖÇEBE

Sen sık sık gülen gülerken de
Sevecen bir Akdeniz çizgisini
Sol yanına ağzının
İliştiren çocuk özenle
Yabana mı atıyorum yani seni
Yabana mı atıyorum saat altı buçukları
Çocuk ve Allah'ın en eski baskısını
Değil, değil bunların biri
Gözlerimin gemileri kuş istiyor
Açılıp kapandıkça sevdam
Kapanıp açılıyor bir mavi
Şahmaran süt istiyor kefeninden
Üç aylık ölmüş çocukların
Kerem ile Arzu geliyor Aslı ile Kanber
Ay kana kana batıyor
Ay kana kana batıyor
Eşkiyalar gecenin yangınını izliyor uzakta
Kargapazarı dağlarını dolanan yaşlı ve öfkeli bir
otobüsteyim
Jandarma daima nesirde kalacaktır
Eşkiyalar silahlarını çapraz astıkça türkülerine
Ve bu dağlar böyle eşkiya güzelliği taşıdıkça
Patronun karısını zimmetine geçirip
Amasya'dan Kars'a kaçmakta olan sayman yardımcısıyla
Alevilikten konuşuyoruz uzun süre
Yanımdaki hep bir gazetede Marilym Monroe'nun
resimlerine bakıyor
Marilyn Monroe öldü diyorum ona
Ölümü siyah bir kakül gibi alnına düşürmesini bildi
Şimdiyse Cennette Nietzsche'nin metresi olması gerekir
Bunları diyorum daha ne varsa diyorum
İşte hiçbir sebep olmadığını sevişmemeye
İşte çocukluğumdan beri içimde bir önsezi olduğunu
Bunun bir gün birine rastlamak gibi bir şey olduğunu
Belki de bir günler bunun için Aydın'da
bulunduğumu
Zaten nedense hep bir şehirden bir şehre yolcu
olduğumu
İşte eflatun kakalı çocuklar olduğunu Kütahya'da
Ankara'da dokunak Yozgat'ta becerik olduğunu
Van'da güreşçi develer gibi süslediklerini kamyonları
İstanbul'da minarelerin lirik olduğunu köprülerinse
dialektik
Acemi bir bulut bozuyor bütün görüntüyü eski bir şarkı
gibi
Bu şarkıyı ne zaman duysam aklıma
Sinirli bir elin uysal bir bardağa
Çok yukardan döktüğü bir içki gelir
Sonsuz ve olağanüstü bir bira
Köpüklene köpüklene biçimlendirir
Soyunarak ağlayan bir kadını
Acı bilincinde sonrasızlığın
Ama bırakalım bırakalım bunları
Yoldan piyade erleri geçiyor tahta bavullarıyla ve
büyük yakalarıyla
Ve faytoncular görüyorum
Yere basışlarındaki ağırlığı azaltmak için
Tanrısal bıyıklarıyla durumlarını paraşütlendiren

Kars'tayım bu ne biçim Kars bir kenarda
Pekala yalçınlık iddiasında bulunabilecek bir tepenin
üstünde
Kars kalesi yükseliyor
Gökyüzünü Ankara kalesine göre daha soyut ve daha
elverişli bir şekilde
Hırpalayan bu kale de olmasa
N'olacak bakalım hırpalayan bu kale de olmasa
Kuşkusuz artacak yalnızlığım sevgili çocuk

Biliyorsun ben hangi şehirdeysem
Yalnızlığın başkenti orası

Bir de yine sevgili çocuk
Biliyorsun kişi tutkularıyla
Yalnızlığını adlandırıyor o kadar

Arkada bir su devrile devrile akıyor
Rastgele bir ağaca soruyorum
Bir şey var sanki onu soruyorum
Değil orda diyor belki biraz daha ilerde
Tanrı meleğini ağırlamaya çalışan
Ataerkil bir aile gözümü alıyor

Dedelerin yüzlerinde erozyon
Silip götürmüş bütün evetleri

Annelerinse ağızlarında hiyeroglif
Babalarınsa ağustoslar atasözleri

Amcalarınsa avdan boş dönüyor elleri
Teyzelerse elleriyle yargılıyor gök güzelliğini

Ablalarınsa boyunları soru işareti
Ağabeylerse utançlarından emrah

Sıralanmışlar su boylarına
Bıçakla soyuyorlar kelimeleri

Ya suya giden küçük kızlar
Onlar
Tıpkı o kuşlar gibi
Uçan daha bir süre
Sonra da vurulduktan

Bir mezarın doğurduğu iştahlı bir çocuktur Anadolu şiiri

Ey şiir arayıcısı ey esrik kişi
Şu son dönemecini de aşınca gecenin
Doğacak gün artık gündüze ilişkin değil
Bu ağartı ancak yürekle karşılabilir
Bütün iş orda işte, ordan usturuplu geçmesini bil
Tutsaksan ellerini sıvışır gibi zincirlerinden
Ve balyozla vursalar mısralarına
Soylu bir demir sesi yükselir
Soylu büyük ve mavi bir demir sesi

Ellerim egece yatısına çağrılmış
Ve
Teleşsız görünmeye çalışan bir Kafka gibi

Yüzüm giyotine abone

Cemal SÜREYA
(Göçebe)

hüzünlü, tarçın kokulu bir kıştan kalma hediyeler

2009-10-03T09:21:00.005+03:00

anı yakalama arzusunun bir zaman kayboluşu ve aklın bize yol gösterişi

2009-10-02T01:40:00.009+03:00

Çivisi çıkmış dünyada, sesimiz, sözümüz, değerimiz tükendiğinde, gündüzler kısalıp, geceler uzadında, taştan sandığımız kalelerin kumdan olduğunu anladığımızda, -duygularımızı ve benliğimizi bir armağan gibi sunduğumuz zamanlarda- küçümsenip, azımsandığımızda, sevgimiz hafife alındığında, varlığımız sadece ve sadece başkalarının yalancı egolarını parlatıp, şişirip, ödüllendirdiğinde, biz düşümüzle koyun koyuna kaldığımızda, halden bilmez, hatır gönül yıkarların, saf, masum, iyi, güzel ne varsa yakıp yıkanların -sokakta oyun oynarken hile yapıp suçunu bastırmak için de başkasının çocuğuna efelenip sonra da, çığlık çığlığa bağırıp ağlayarak, korkudan annesinin arkasına saklanan, onun koşulsuz sevgisine, koruyuculuğuna sığınan hilekarlığı küçük yaşta öğrenen çocuklar gibi- yaptıklarıyla yüzleşmekten korkup adaletsizce saldırganlaşanların "çözücülerle seyreltilmiş" hazdan yapılma dünyalarında, aslında gerçekte ne olduğumuzu bilip de yazının sessizliğinde meramını anlatan cümleler gibi durup diklenmek, okumak...
Okumak...
bizi insanlaştırır!

ve bunun üzerine sevdiğim bir şiir.

Penguen
bana sırtını dönme
biliyorum, sana benziyorum
ve içinde saklı tuttuğun yele.

Penguen
benim de içimde saklı tuttuğum
buzlu kıyılar, çığlık hatıraları
ben de senin kadar kaçkınım ve yaralı.

Kim bağışlayacak beni, penguen
çizdim senin beyaz ve narin yerini.

Bir yanım bembeyaz ışık
kör ediyor, bir yanım zehir gece
parktaki salıncağa binmeyi
beceremedim bugün ben de.

Penguen bana sırtını dönme.
Unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.
Dünya yordu bizi. Benim de söyleyemediklerim
var. Hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.
Uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu,
geldikçe anlıyorum ki, biz,
bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile.

Penguen,
kim bağışlayacak beni***
çizdim senin beyaz ve narin yerini
elimde unuttuğun ince metalle.

...

"ne gelir elimizden insan olmaktan başka" E.C.

2009-09-30T23:32:00.007+03:00

(şiirlerin adlarını bilerek yazmadım ki, merak edenler kendileri bulsunlar.)

Seni günlere böldüm, seni aylara
Daha yıllara, yüzyıllara böleceğim
Ve her zaman söyleyeceğim ki beni anla
Böyle eskitilmiş de olsa bu kalbi
Minesi çatlamış bir diş gibi
Durduracağım karşında.

Şiirler söylenir, şiirler biter
Biz bu sevdayı neresine sakladıktı sen ona bak da
Kahverengi avuçlarına mı gözlerinin
Tam oradan mı kahverengi yağan bir aydınlığa.

Bütün günler yenileşir her bekleyişte
Ve bütün dünler, bütün geçmişler
Kapısını açarsın ki bir de, hiç kimseler yok
Çaresiz, benim sana gelişim de hep böyle.

Dün akşama doğru turuncu bir bulut geçti
Sonra bütün bulutlar hep birden geçti
Anılar, anılar, belki hepsi bir kelime.

Rengini dünyaya ilk defa sunan
Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim
Sevgilim
Bana "sen bir şairsin" dediğin zaman.

Yalnız sana yazıyorum bu şiiri
İstersen bir şiir gibi okuma
Çünkü her yıl yeniden yazacağım onu
Soğuklar başlayınca havalanıp
Millerce yol katettikten sonra
Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle.

Ve yazmış olacağım bir de
Her dönemde her çağda
Sevdanın kendine özgü diliyle

Sevda bir ateş buldu sende, eğilip öptü seni
Artık kimse denizi bilmiyor.

Dirseklerini masaya koyuşundan belli
Gelip geçen bir günü bitirmek istemediğini
Sevda bir umut buldu sende.

Ey bir yolcu listesinde bir ölüyü arayan
Artık kimse gözlerini bilmiyor.

Şunu imzala
Bir mektup, bir telgraf alındısı değil
Unutulmuş bir sevdadır kapısını çalan
Ve sevimsiz bir terlik gibi duran odan
Kimse artık bir şey giymek istemiyor.

Sonra bir pencereden kendine
Ay ışığı gibi vuran sen
Ne sana ne başkasına benziyor.

Ve işte bir dip balığı su boşluğunda
Çırparaktan yüzgeçlerini
Hiç kimseye uymayan bir mevsim öneriyor

Bütün iyi kitapların sonunda
Bütün gündüzlerin, bütün gecelerin sonunda
Meltemi senden esen
Soluğu sende olan
Yeni bir başlangıç vardır

Parmağını sürsen elmaya, rengini anlarsın
Gözünle görsen elmayı, sesini duyarsın
Onu işitsen, yuvarlağı sende kalır
Her başlangıçta yeni bir anlam vardır.

Nedensiz bir çocuk ağlaması bile
Çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.

Ben mişim neymiş? su sesiymiş
Oymuş cam kırıkları gibi gövdemi yakan
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke, adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sığa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Soyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

İçinden doğru sevdim seni
Bakışlarından doğru sevdim de
Ağzındaki ıslaklığın buğusundan
Sesini yapan sözcüklerden sevdim bir de
Beni sevdiğin gibi sevdim seni
Kar bırakılmış karanlığından.

Yerleştir bu sevdayı her yerine
Yüzünde ter olan su damlacıklarının
Kaynağına yerleştir
Her zaman saklamadığın, acısızlığın son durağına
Gül taşıyan cocuğuna yerleştir
Ve omuzlarına daracık omuzlarına
Üşümüş gibisin de sanki azıcık öne taşırdığın
Tam oraya işte, uçsuz bucaksız bir düzlükten
Bir papatya tarlasıyla ayrılmış göğüslerine yerleştir
Ve esmerliğine bir de, eski bir yangının izlerinin renginde
Saçlarının yana düşüşüne, onları bölen ikiliğe
Alnından başlayan ve ayak bileklerinde duran
Yani senin olmayan, seni bir boşluk gibi saran hüzne
Yerleştir onu bir kentin parça parça aklında tuttuğun
Kar taneleri gibi uçuşan
Ve her gün biraz daha hafifleyen semtlerine

Yerleştir bu sevdayı her yerine.

Ekledim ben tattığım her şeyi denizlere
Bildiğim ne varsa onlar da hep denizlerden
Sen de bir deniz gibi yerleştir onu istersen
Sevdayı
Ve köpüklendir
Ve yaşlandır ki işte kederi anlamasın
Ama dur, her deniz yaşlıdır zaten
Öğrenmez ama öğretir mutluluğu
Bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi
Biraz da herkes içindir. Ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli
Var eden kendini birincisinden
Yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren.

Ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen
Tanımadığın bir ülke gibi
İçinde yaşamadığın bir zaman gibi
Tam kendisi gibi mutluluğun
Beni bekliyorsun
Ve onu bekliyorsun beni beklerken.

Başka bir insanın çekirdeğine yolculuk...[koşullu ola(nak)sı(z)lık]

2009-09-29T21:44:00.000+03:00

...
ve aslında yuva orası, o çekirdek, hastayken iyileştiren çorba, güneşli bir öğleden sonra uyunan kucak, gücün kuvvetin yerindeyken kucaklaşmak,doyasıya gülmek ve dünyayı yerinden oynatabilmek için inilmesi gereken yer, dünya yerinden oynamıyor, oynatmak içinse bir omuz asla yetmiyor.
Bilgisayarlardaki herhangi bir bütünleşik geliştirme ortamının ürettiği derleme zamanı hatalarını giderirken durma noktalarından özenle, hataları ayıklayana kadar geçerek ve hatalar üzerinde uzun uzun düşünerek kendini onarmaya yoğunlaşmak, o çekirdek yolculuğunun şimdisinden uzaklaştırıp geleceğine yaklaştırır insanı.

Bir yazının usulluğu gibi ve o yazıyı okur gibi, anlamayınca tekrar okur gibi bakılan o yüz, gidilen, gidildikçe vardıldığı sanılan ve aslında duran, tıkanan yolları anımsattıkça, çekirdek yolculuğunun olasılıkla olanaksız olduğuna yüzeysel bir bakışla sarılır gibi yaptığında, yolcu ve aynası, o yüzde yeni yollar arar durur kendine ki yolu sürmek için kanıtlar gösterilsin, amaç yalnızca yol almak değildir çünkü, varmaktır.

Çıkılan o çekirdek yolculuğunda yapayalnız, uslu ve puslu gözlerle kalmak, çekirdekten bir adım beride, yanarak belki de eriyerek "kal"mak kuvvetle muhtemel...

Ve "kalan"lı bölmeler hep bir yanlış yapmış olma olasılığını getirir akla...

Kalansız bir tam sevgili-karamel-hayata bölün-mektir, aslı esası çalışmanın da başka ne varsa hayatta onlara doymanın da.

Hepsi hepsi, en az ikiye bölünmüş,iki kişinin ciğerlerine doldurup, birbirine verdiği bir nefes,bir heves, "can" diye böldüğümüz, bölüştüğümüz.

Sade,katıksız, üstüne çok yük yüklenmemiş,
çok söz söylenmeye gerek duyulmamış,
benlik kaygısının üzerinde, korkusuz
ve tasavvufun, tevekkülün açıklanamayan
ama aralık-açılan kapılarının çıktığı
karanlık ve dar koridorlarda yitmemiş,
ona itibar etmemiş, herkesin hakkı olan nefesi, hevesi
bu dünyada alması adına,
içinde bulunduğu toplumla çatışmaya hazır,
yalnızca kişisel değil, "ikisel" olandan başlayıp,
toplumsal olarak da büyüyen,
yakından uzağa, usul usul,
insanlaşarak akan bir sevgi duygusunu
ve hayatı büyütme olasılığı
"kalbimin aklıyla" kurduğum
olabilir-beklenti.

İtibar etmiyorum, dudak büküyorum "Gerçeğin yan yana getirilmiş yamalarıyla yaşa"maya

ve olaslık...
burdan ve her yerden uzakta bir yerde,
unutulmuş bir elektronik mektubu anımsayabilmektir benim çağımda...

Ve çoğunluğun dahil olduğu
en iyimser olasılıkla "tatlı kaos" denilebilecek,
"teflon tava"ya dönüşmüş yaşantı-yaşamlar:
olasılıkla mümkün : Bir aklının nerde olduğunu bilmeme halidir!

ısrarla ve sabırla yürümeyi öğrendiğim yol;
aslında başlangıç durumuna hassas bağımlı bir başka türlü durum vardır dediğim,
ve bilinçli bir düzensizliğin uykusundan derlediğim,
elimizden geleni varlık sorumluluğuyla yapalım diye umutla dillendirdiğim,
varoluşumuzu izleyelim,
izleyelim ki doğru dürüst konuşabilelim,
izleyelelim ki
tammm ortasından bölüşülmüş bir hayatı yaşayalım
uğraşıyla tuttuğum yol,
olasılıkla mümkün : bir aklının ve kalbinin nerde olduğunu bilme halidir!

Bizim denilebilecek kaos, bir kelebekten daha uzun ömürlü
ve daha duyarlı olmalı ki,
gökkuşağında bir yerde değil de
bir kentin tam ortasında sürüp gitmeli ki
amacı eğlendirmek,
iyi vakit geçirtmek olan
kolay zevklere teslim olmuş
maddi dünyadan ötede
insanın "derinleşme arzusu"na dokuna-da-bilen kaos olsun!

Ben de bekliyorum!

2009-09-29T17:16:00.001+03:00

High Fidelity'den sonra, müzikle beraber...

Florya'da portakal çiçekleri

2009-09-29T16:45:00.001+03:00

Rijkaard, başımız gözümüz üstüne
Rijkaard-Jugend. Yani Rjikaard Gençliği, veya Rijkaard Gençlik. 2003’te Almanya’da kurulmuş gayrifedere bir organizasyonun adı bu. Salon turnuvaları düzenlediler, anti-faşist futbol kampanyalarına katıldılar. Futboldaki milliyetçiliğe ve zevki-eğlenceyi öldüren performans baskısına karşı, Rijkaard’ı bayrak yapmışlardı. Bu adı almaları biraz da inadınaydı: Rijkaard’ın, 1990 Avrupa Şampiyonasında Rudi Völler’e salladığı meşhur tükürüğe sahip çıkıyorlardı (Völler 2003’te Alman Milli Takımı’nın teknik direktörüydü). Ama tek saikleri milli takım etrafında yaratılan ‘Almanlık gururuna’ tepki göstermek değildi; Rijkaard’ın Hollanda’ya oynattığı arzulu, erotik futbolu bağırlarına basıyorlardı.
Rijkaard, gerek 36 yaşında üstlendiği Hollanda millî takımında, gerek Barcelona’daki rüya takımında, Sacchi’nin örgütlü savunma oyunuyla Hollanda hücumperestliğinin kıvamlı bir kokteylini yapmayı hedefledi. 2006 Mayısı’nda Spiegel’e verdiği mülakatta, ‘nesnel’ oyun ile ‘oyuncu’-oyunu, futbolun iki ayrı cephesi olarak kaynaştırmak gerektiğini söylüyordu. Nesnel oyunla kastettiği, kendi sözleriyle: ‘Her oyuncunun oyundaki sorumluluğunu ve neticeyi gözeterek oynaması...’
FIFA’nın internet sitesinde 2005 Şubatı’nda yayımlanan mülakatında söyledikleri de, Rijkaard’ın taktik zekâya verdiği önemi gösterir: “Uygulanan ofsayt kurallarını gülünç buluyorum. Teknik açıdan kuvvetli ve hücum oynayan bir takımın repertuvarında ofsayt taktiği önemli bir parçadır. Mümkün olduğu kadar ileri çıkar ve savunmalarını da öne sürerler. Buna karşılık, bugünkü kurallara göre rakipten üç oyuncu ofsayttayken onlar müdahale etmeyip başka bir oyuncu topla ilerler ve ofsayttaki o üç oyuncuya pas verirse, nizami bir gol atılabiliyor. Savunmacıların zekice oyununu cezalandıran gülünç bir şey bu.”
Önemini sürekli vurguladığı ‘çalışma’ da, zekâyı içeren bir etkinlik olmalı ona göre: “Çalışmak kısa bir sözcüktür ama birçok farklı şeyi ifade edebilir. Bir teknik direktör oyuncularını çok farklı biçimlerde çalıştırabilir; bazen zihinsel bazen fiziksel. Önemli olan duruma bakmak ve gerek takımın gerek tek tek oyuncuların o sırada neye çalışması gerektiğine karar vermek.”

Lakabı ‘Mr Cool’
Kendi ‘futbol felsefesi’ olan birisi var karşımızda; ancak ‘felsefe yapmayan’, tantanasız birisi. “Sorunlar üzerine fazla konuşursanız, büyürler” diyor. Katalunya’da ‘Mister Cool’ diyorlardı ona; kulübesinin önünde sükûnetle oyunu seyredişini seyretmek, her zaman güven vericidir. Onun yönetimini ‘Budistçe’ diye tanımlayan var. Financial Times’ın futbol yorumcusu Ronald Reng’in dikkat çektiği şey de aynı: İnsanları kendini geri çekerek yönetmeyi bilmek. Oyuncularla ‘insanca’ yakınlık kurmak, bunu bir zayıflık olarak görmemek. Reng, Rijkaard’ın iktidar jestlerine ihtiyaç duymayan doğal otoritesini vurguluyor. 2005 şampiyonluk töreninde 100 bin kişinin doldurduğu Camp Nou’da bir konuşma yapması istendiğinde “kutlama oyuncuların hakkıdır” deyip Japon üsulü önlerinde eğilmiş ve sahneden çekilmişti.
“Futbol sevgimiz çocuklukta başlar, sonra bu dünyanın parçası olmak çok güzeldir” diyor. İşini önemsediği kadar, yapıp ettikleriyle, hayatın futboldan ibaret olmadığını hatırlatır hep. Çok sayıda sosyal yardım vakfının aktif destekçisi; tsunami kurbanlarına veya hasta çocuklara yardım maçlarında mutlaka olay yerinde.

Alternatif rock seviyor
Peki bu adamın müzik delisi olduğunu bilir misiniz? İspanyol gazeteci Oriol Rodriguez’le Mart’ta yaptığı söyleşide, müzik mahremini faş etti Rijkaard. Pop, rock, soul, folk, hepsine gönlünü düşürebildiğini anlatıyor, fakat en çok alternatif rock’a hayran. Pixies için kelimesi kelimesine ‘Albümlerini dinledim ve hayatım değişti’ diyor. 60’lar ve 70’ler için favorisi Beatles ve Sex Pistols; 80’lerde XTC, 90’larda Nirvana ve Pearl Jam. Halihazırda Coldplay, Killers ve Bloc Party’i beğeniyor. (Oğlunun System of a Down fan’ı olduğunu da not edelim!) Yeni müziklere ve gruplara hep açık. Arada sırada gitarla ‘oynadığını’ söylüyor ama bir iddiası yok. Kazanılmış maçlardan sonra yumuşak, duygusal hatta hüzünlü parçalar dinlemeyi severmiş: “Geride kalan güzel şeyleri tekrar gözümün önünden geçirmek için.” Verdiği misal: Nirvana’dan ‘Unplugged in New York’. Önemli bir mağlubiyetten sonra ise sert, elektronik bir şeylere ihtiyaç duyduğunu söylüyor. Galatasaray kulübü yetkilileri acaba maç bitimlerinde hocanın bu tercihlerine uygun bir müzik neşriyatı tasarlarlar mı?
Rijkaard, hepimize iyi gelecek.

Tanıl Bora

ve Aceto'yu geçmişten yardıma çağırırsak
Neeskens ve 2. Adam Olmak
Hıncal Uluç'un Süper Lig'de sezon içinde sallanan 3 büyüklerin hocalarına ve A Milli Takım'da Fatih Terim'e yıllardır değişmeyen standart bir eleştirisi var: "Yardımcıları yetersiz, onunla tartışmıyorlar, masaya yumruklarını vurmuyorlar, emanet edecekleri isimler değil bunlar". Daha fazla uzatmayayım, bu eleştiri klişesinden herkes haberdar. Erdal Keser, Müfit Erkasap, Ahmet Akcan, Metin Tekin, Oğuz Çetin hedefteki isimler. Adı geçen tüm yardımcıların başlarındaki teknik adama laflarını dinletebilmeleri imkansız. Teknik direktörler yardımcılarını özenle kendilerinden düşük kariyerli, yaşça genç isimlerden seçiyorlar. Fatih Terim'in kafasındaki doğruya Oğuz Çetin hangi geçmiş teknik adamlık başarısının güveniyle "hayır hocam böyle olmamalı" diyebilir ki? Bizde bu işler tersine işliyor, teknik direktörlerin alt kadrosunda hiçbir zaman bir duayen yer almıyor. Atıyorum Metin Türel, Bülent Ünder. İşte burada Johan Neeskens'in hikayesini anlatmak lazım. 1970'lerde Cruyff'un gölgesinde kalsa da; 2. Johan olarak anılsa da; 2 Dünya Kupası finali görmüş, Barça'da oynamış, gelmiş geçmiş en büyük yeteneklerden biri bu adam. Teknik adamlık kariyerine bir bakalım. 1998 Dünya Kupası'nda Hiddink, 3 kişiyi yardımcısı olarak atıyor: Neeskens, Reijkaard ve Koeman. Neeskens, Hiddink görevi bırakınca Reijkaard'ın yardımcısı olarak devam ediyor. Yaşlarına bakalım o tarihte: Reijkaard 38 yaşında, Neeskens 49 yaşında. Ağabeylik yapıyor Reijkaard'a Euro 2000'de. Sonra bir dönem kendi kanatlarıyla uçmaya çalışıyor. Nijmegen ile fena işler de yapmıyor ama kulübün eti budu ne!.. 2005'de sistem yine aynı. Hiddink, Avustralya milli takımının başında. Neeskens'e "atla uçağa gel" diyor, efsane "uzak" demiyor, gidiyor işte... Ve Barcelona... Rijkaard 2 şampiyonluğu kazanırken; yanında kendisinden 8 yaş büyük Henk ten Cate'i oturtuyor. Rakip analizlerini yapan, altyapıdaki gençleri raporlayan hep Henk Ten Cate. Ajax altyapısının ekmeğini yemiş, işi biliyor. Gün geliyor; o da birinci adam olmak istiyor. Ajax'a gidiyor. İyi de yönetiyor takımı ama geçen sezon son haftada tek gol averajla şampiyonluğu PSV'ye kaptırıyor Ten Cate. Chelsea de uyanıyor bu kurt antrenör-teknik adam ilişkisine. Mourinho gittikten sonra göreve gelen Avram Grant'in eli ayağa birbirine dolanınca Ten Cate geliyor Londra'ya 2. adam olarak. Neeskens nerede peki? Ten Cate gittikten sonra bocalayan Frank Rijkaard'ın yardımcılığını üstleniyor Barcelona'da. Rijkaard 45 yaşında, Neeskens ise 56. Bizim büyüyemeyen genç kuşak teknik adamların da eksiği bu işte! Abdullah Avcı'yı Feldkamp'a yardımcı yapmaya çalışıyor medya. Halbuki tam tersi olması lazım. Ya da Ertuğrul Sağlam kendi döneminden takım arkadaşlarını antrenör yapıyor kendine. Bülent Korkmaz, Rambo Yusuf ile çalışıyor(du). Abdullah Avcı'nın yanında Arif Erdem var. Kimsenin aklına antrenör olarak Bülent Ünder ile çalışmak gelmiyor nedense. Eksik olan özgüven. Eğer kulübede yanlarına kendilerinden tecrübeli, yaşça büyük bir futbol adamını oturturlarsa; gelecek başarının kendi hanelerine yazmayacağından korkuyor bizimkiler. Gençlerin önünü açmak; onların sırtını dayayacağı, rakip analizlerine gözü kapalı inanacağı, görmüş geçirmiş bir duayeni bulmaktan geçiyor. Lakin bu asab bozucu bir şekilde; Sinan Engin'i Ertuğrul Sağlam'ın başına pratikte "bekçi" kartvizitte takım menajeri olarak dikmek değil!.. Barça'da Rijkaard, Neeskens'in mi sözüne değer verir yoksa daha dün topçusu- mesela-Cocu'nun mu?..

Botton ve Hornby arasında yolculuktan bir kesit...

2009-09-29T14:24:00.000+03:00

Kahve içirten ve daha dedirten, uyku açan cümlelerden herhangi birisi ve göz yormaya değebilecek vidyolar.

"yanında zayıf davranabileceğim kadar seviyor musun beni? herkes gücü sever, ama sen beni zaaflarımla seviyor musun? asıl sınav budur. yitirebileceğim her şeyden arınmış olsam, yalnızca ömür boyu sahip olacağım şeyler için sever misin beni?"

http://www.ted.com/...tler_philosophy_of_success.html (Başarı ve Başarısızlık)

http://www.sprword.com/videos/philosophy/

son yaz

2009-09-29T11:21:00.000+03:00

İLKYAZ

Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya

Kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar
Evler çocuklar mezarlar çizerek dünyaya
Yitenler olduğu görülüyor bir türküyü açtılar mı
Bakıp kapatıyorlar
Geceye giriyor türküler ve ince şeyler

"Memelerinde biraz irin, biraz balık ve biraz gözyaşı
Bir dev oluyorsun deniz deniz deniz
sisin dere ağızlarından sokulup akşamları
Fındıklarımızı basıyor
Neyleriz kararan tomurcukları
Çocuklarımıza yalvarıyoruz: Aç durun biraz
Tecimenlere yalvarıyoruz:
Bir "Hotel" bir gizli evlenme az çiziniz
Bir banka az çiziniz bir yalvarma
Bizden size ve sizden dışardakilere

Karılarımızı yolluyoruz tırnaklarını kesmeye ve demeye
-Evet efendim-
Çocuklarımızı yolluyoruz dilenmeye
Bizler gidiyoruz yatağımız tanrıya emanet
Yazların motorlu çingeneleri

Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya

Baba evleri, ilk kez girilen ırmağa dönüş
Toprağa tutku, kendinden dolayı
Kulaklarımızı tıkıyoruz: Para para para
Kulaklarımızı açıyoruz: Kavga kavga kavga
Sorar belki biri: Kavga ama neden kavga
Komşumuza sonsuz balta, karımıza yumruklar içinde
-Bilmiyoruz neden kavga.

Sonra kasabanın cezaevinde
Silgimizi göz önüne yerleştiriyoruz
Günlerimiz iterek genişletiyoruz
Yer açıyoruz karılarımızı düşünmeye
Bizsiz geçen menevşeyi düşünmeye

Durup ince şeyleri anlatmaya
Kimselerin vakti olmasa da
Okulların kadın öğretmencikleri
Tatil günlerini çoğaltsalar da
Kutsal nemiz varsa onun adına
Gözlerimiz için bağlar dokusalar da
Birikimler ve çizgiler gitgide gitgide
Açmaya ilkyaz çiçekleri

Bir gün birileri öte geçelerden
Islık çalar yanıt veririz

G. Akın

SENİ SEVDİM

Seni sevdim, seni birdenbire değil usul usul sevdim
"Uyandım bir sabah" gibi değil, öyle değil
Nasıl yürür özsu dal uçlarına
Ve günışığı sislerden düşsel ovalara

Susuzdu, suya değdi dudaklarım seni sevdim
Mevsim kirazlardan eriklerden geçti yaza döndü
Yitik ceren arayı arayı anasını buldu
Adın ölmezlendi bir ağız da benden geçerek
Soludum, üfledim,yaprak pırpırlandı Ağustos dindi
Seni sevdim, sevgilerim senden geçerek bütünlendi

Seni sevdim, küçük yuvarlak adamlar
Ve onların yoğun boyunlu kadınları
Düz gitmeden önce ülkeyi bir baştan bir başa
Yalana yaslanmış bir çeşit erk kurulmadan önce
Köprüler ve yollar tahviller senetler hükmünde
Dışa açılmadan önce içe açılmadan önce kapanmadan önce
Nehirlerimiz ve dağlarımız ve başka başka nelerimiz
Senet senet satılmadan önce
Şirketler vakıflar ocaklar kutsal kılınıp
Tanrı parsellenip kapatılmadan önce
Seni sevdim. Artık tek mümkünüm sensin

G. Akın

(rakı + balık) < özlenen arkadaşlar

2009-09-25T00:04:00.000+03:00

heyy!
Özlediğim arkadaşlarım yanımda salatalar, mezeler, balık-rakı, keyifli sohbetler gülmek akıl, yürütmek hepsi çok eğlenceli, özlemişim işte hepsini...
Saf, tertemiz dostlukların dili ne de güzel..
Kafam da güzel, yazmak ne zormuş, kafa böyleyken yürümek, klavye üzerinde gezinmekten daha kolay!

Birin bildiği, binin bilmediği duygudayım
Binlerden bir bin bilseydi bir olduğunu, ikinin tanımı da değişirdi.
Aklın gittiği yerde duyguyla buluştuğu an belki şimdiki zaman.
Olması gerekenin olana benzemesi değil de, olanın olması gereken olduğu zaman da denilebilir.
Anlatılacak ne çok şey var, gücüm yeter mi anlatmaya?
Yetince anlatacağım, anlattığımdan daha fazlasını..
Uykum geldi, gidiyorum ;)

somut/soyut

2009-09-24T14:05:00.000+03:00

"Aşk bize güç veren tek özgürlük yitimidir"

2009-09-24T12:59:00.000+03:00

Denemeler, akıl yürütmeler, güzel. Aklın yerine dönüşü yerli yerine oturuşu da bir gereklilik.

Aşkla başlayıp sevgiyle ve akılla ve bellekle ve çalışmakla devam edeceğim sanırım.

Aşk Üzerine Marazî Bir Deneme Daha - Enis Batur

Aragon'un ünlü sözü "Mutlu Aşk Yoktur", bütün ünlü sözlerin yazgısını tekrarlar: Bu düşünce, daha çok, yanlış anlaşılmıştır.Aragon, hiçbir aşkın mutluluk getirmediğini, getiremediğini mi ifade etmeye çalışmıştı? Şairler böyledir, şiirler haydi haydi böyle: Ayrıca bir şey söylemezler: Bu'durlar, bu kadar'dırlar. Onun için de tek doğru yorumdan söz etmek boşuna olur; herkesin ufkunu ve dernşiğine göre bir yorum, birden fazla yorum olasılığı yaratır bu türden altın sözler.Aragon'un yaklaşımını, Aşk ve Batı başlıklı bir incelemenin de yazarı olan kültür tarihçisi Rougemont'un kurduğu kilit cümleye bağlamak istiyorum: "Mutlu Aşk'un yazılı tarihi yoktur".Gerçekten de, Batı uygarlığında da, Doğu'da da, mutsuz aşkların tarihinin yazılmış olduğu göze çarpıyor. Leylâ ve Mecnûn, Kerem ile Aslı, Tahir ile Zühre, Hüsrev ile Şirin, Yusuf ve Züleyha, Romeo ve Jülyet, Heloise ve Abelardus, Portekizli Rahibe ve sevdiği adam, Don Juan'ın ya da Casanova'nın tekmili birden serüvenleri, bütün Tristan ve Isolde versiyonları, Carmen ve Don Jose, sonsuz bir listeye yönelmek güç değil mutsuz çiftler konusunda, işlenen aşkın siyah tablosunu çıkarır karşımıza. Beatrice'nin Dante'sinden "Makber"in şairine, Nerval'ın "Sylvie"sinden Halidz Ziya'ya değişmez bu gerçeklik: Klâsikler, Romantikler, Simgeciler, Gerçekçiler, Gerçeküstücüler, Modernler, Post-Modernler Aşk'ın çehresini değiştirirler de, natura'sına dokunamazlar pek.IIAşk'ın tanımlaya çalışmanın düpedüz gözüpek bir girişim olduğunu bile bile davranıyorum, davranacağım bir kez daha, bu deneme "Karpuz Çekirdeği"nin karşı sayfalarına kurulduğuna göre: Sağlık sınırını aşmış, o çerçeveden taşmış sevgi türüne Aşk diyorum ben. Karşılıklı duygular dengesi bozulmuş, zihnin ve gövdenin elektrik yükü iyiden iyiye artmış, izan çerçevesi dağılmış, şiddet tırmanmaya koyulmuştur. Aşk, kişiye varoluşunun uçlarını anmsatır ve ölüm güdüsünü devreye sokar: Çift'in tek'i kendisine (Pavase), eşinin (Carmen), kendisini ve eşine (Kleist) yok etme eşiğine dayanmıştır. Eşik he zaman aşılmaz belki; eşiğe her zaman dayanılır. Aslında: Kansız aşk yoktur. Akması gerekmez kanın, kaynama noktasına ulaşması gerekir bir tek: Orada, o anda gövdenin kimyasal dengesi hepten değişir ve Zihin sürçmeye başlar: Yoğunlaşmalar, takınaklar, mantığı tersyüz eden bir akrar politikası egemendir artık. Aşkın (âşığın) gözünün görmediği doğru değildir: Doğru olan, onun başka birşey görmediği, başka bir noktaya bakmadığıdır.IIIİktidar ilişkinin en fazla sivrildiği, yıpratıcı yanlarının en belirgin formları aldığı alanların başında gelir Aşk. Görünüşte, bir efendi/kul kutuplaşmasında yol alınmaktadır, oyse efendinin ger an kula, kulun her an efendiye dönüşebileceği bir eksen üzerinde iniş-çıkış eğrisini çizer 'kahramanlar'. Partönerlerin rollerine aldanmamak gerekir: Hükümran nerede boyun eğer, mazlum nerede dikilir kimse kestiremez. Uca çekilen, itilen, orada duran ve bekleye öylesine güç kazanır ki, istediğinde karşısındakini bükebilir, hatta eritebilir de. Büyük, zorlu aşk örneklerinin hepsinde rollerin bir evreden sonra ters döndüğüne, ateşin yön değiştirerek yakanın yandığı, yananın külünden yeniden doğduğu bir durum yaşandığına tanık olunur: Karşılıklı aşk, her zaman karşılıklı, bulaşıcı, yayılmacı bir yangın demeye gelmiştir. Tek taraflı aşk, zaten aşk değildir: Öteki'yle tamamlanma arayışından öte, lemdi kendini bulamama güzargâhıdır: Bir som yanılgı, bir som yanılsama. IVMutsuz şakın tarih, kaldı ki, Aşk'ın tek taraflılığına değil, karşılıklılığının gerçekleşmesinin engellenmesine dayanır hep. Erişememenin, bulaşamamanın, yanyana gelemeyişin binbir çeşitlemesi çıkar karşımıza: Hayat gelir düğümünü kurar bütün öykülerde, biribirine doğru yol almaya çıkan âşıkların yörünge tabakalarını kırar, sapmaları örgütler ve bir yana çekiliğ, Calvino'nun deyişiyle çapraz yazgılarını izler. Efsane her zaman gerilim istemiştir. Hikâyenin askıda kalması, kavuşma anının ertelenmesi ya da yitmesi için durmadan yeni denklemler öne sürülür. İki trajik odak berlirler bireyin yaşam akışını: Aşk ve Ölüm. İkisinin de ayırması beklenmiştir. Çağlar boyu, Aşk'a bakışının temel lyasası olarak kalmıştır bu: Biraraya gelindiğinde Aşk ölmeye başlayacaktır.Toplumsal düzenler, hangi evrelerine bakılırsa bakılsın, bu türden bir sonuç-yorum ile kuşatmışlardır bireyleri. Mutsuz aşk, aşk olarak yaşayıp gitme şansını taşımış; mutlu aşk, Aşk'ın ölümünü hazırlamıştır.Onlar ermiş muradına - o noktada biter her hikâye: Mutlu aşkın anlatılmaya değer bir yanı bulunmamıştır.Anlatıldığında, Aşk'ın ağır ağır ya da hızlı eriyişinin konu edildğini görüyoruz: Çiftler, ama birlikte ama ayrı ayrı, mutlu aşkı çözmüşlerdir. Shakespeare'de de böyledir bu, Balzac'da da. VMutsuz aşkın destansıslığı, özde, tarjik şekirdeğiyle bağlantılı biçimde öne çıkar. Gene de, ayrıntıları yabana atmamak gerekir: Heme hep ayrılık motifi ağır bastığına göre, araçlar etkili olacaktır: Bekleyiş, klâsık dönemlerde mektuplaşmayı (Hugo ile Juliette arasındaki yazışma yaklaşık 20 bin gönderiden oluşur), asrî zamanlarda telefondu devreye sokar: Mesafe, aşkın en sağlam sigortası olarak görünür.Cinsellik düzleminde de. Erkek aramış, kadın bulunmayı beklemiştir. Gövde(ler) çalışmaz, durdurulur. Haz zamanı gelecektir. Arada, kızışma süreci yaşanır: Kıskanç zihin yanar, tutuşur, an gelir yakar, tutuşturur: İmgelem, dönme dolap gibi hızla merkezinin etrafında dönmeye koyulur. Sonra yorgun düşer. Burada da mesafe simgeleri işler, âşık fetişlerden medet umar: Saç teli, mendil, elyazısı mıknatıs gibi çeker onu: Erotizmin anahtar nesneleri. VIMutsuz aşkın diyalektiği, konuya kapalı bir alana sürüklenmiştir. Gövdenin keşfi ve fethi bağlamında farklı değildir yorum türleri. Cinsellik çoğalmayla özdeşleştirilmiş, Din'lerin ve Aile'nin çoğalma azularının sonuç-edimine indirgenmiştir. Aşk, erotizmi gösterir: Bir tek öteki'ni istemekle yetinme, kendini de iste. Gövdelerarası ilişkide temas teğet'e ayarlanır böylece: İstek, istek olarak kalabilmek için doyum'da olabildiğince uzak tutulur.Önce keşif gelir. Keşif, uzun bir hazırlık, özenli bir bakış, ağır ağır gelişen bir yayılma harekâtı demeye gelir. Cinselliğin hedefi soyuttur, yetkin gövdeyi biçimlendiri imgelem haritasında. Erotizmin beslendiği Aşk, arızaları sever, hatta yüceltir: Hedefi nesnellikten büsbütün uzaklaşmıştır.XX. Seminer'in 'Jakobson'a" başlıklı seansını bitirirken, bir yıl öncesine gönderme yaparak, bir kadına yazığı mektuptaki yazımsal sürçme deneniyle bıyıkaltından kendisine eşcinsel olduğunu imâ edenlere "geçen yıl dedikti ya" der Lacan: "İnsan sevdi mi, seks sözkonusu değildir." VIILacan'ın sözü, aşkın cinsellikle kaynaştırıldığı perspektifler İskender kılıcı gibi iner. Şaşırtıcı bir yan yoktur oysa, bu önermede: Bütük klâsik ölçütler gelir sözkonusu ayrımı doğrular. Yalnızca kavuşamamanın, buluşamamanın yol açtığı bir kopuş değildir üstelik bu; ters kutupta, kavuşamanın ve buluşamanın durmadan tekrarlandığı, keşfe vakir bırakmayan fethin esas olduğu örneklerde de kopuş geçerlidir: Ne Casanova aşkı yaşama hakkına sahip olabilmiştir, ne de Don Juan ya da Acquitaine dükü Guillaume: Öteki'ni bulamamanın temel gerekçesi kendini gözden kaybetmektir.Erotizm vakit, sabır, emek isteyen tutku kültürü. Musil'in "Niteliksiz Adam"ın merkezinde, Ulrich-Agatha çiftinin sıradışı ilişkilerinde sınırlarına ışık tuttuğu teğet mantığı. Orada egemen fiiler değişir: Dokunmak, değmek, bakmak ince ayar ister. Bir başka denememde değinmiştim, Musil'in kediler konusundaki fözlemine: Çiftleşme mevsimi gelip geçtiğinde, biribirlerinden hepten uzaklaşmazlar, göz mesafesinden uzaklaşmaksızın yeni konumlar seçerker. Sonra, gene, yakınlaşırlar.Klasik ölçüler böyle de, çağdaşlarınki farklı mı? Batı Avrupa'da yapılan bir araştırma, günümüz insanının Aşk'ı hayven ve spor tutkusunun, meslek ve serüven tutkusunun hizasında koyduğunu gösteriyor. Melâlden yorgun modernler Tutku'yu "çoşku" ve "neşe"yle özdeş sayıyorlar. Aşk, artık kan ve gözyaşı ile yoğrulan bir imge olmaktan çıkıyor. İnsanlar onu yaşamak istiyorlar. Onunla yaşamak. Hayatın bir olanaksızı saymaktan yana değiller Aşk'ı.Onun olabilirlik payı ne, peki?Bu olabilirliğin ifade edilme payı var mı? VIIIÇağın Aşk'a yüklediği çehre büsbütün değişmiş değil elbette. Aşk, onu doğuran nedensiz heyecana (Sartre bile "büyü" saymıştır heyecanı), onu yoğuran tutku gizilgücüne bağlı bir değişmezlik içerir bir yandan. Koşulların, toplumsal bağlamın, ideolojik örgünün değişmesiyle değişmeyen bir mayası olduğu bellidir. "Mutsuz aşkın tarihi"nin yazılamasında kesintiye rastlanmaması bundandır.Şükûfe Nihal, Domaniç dağlarında, sevdiği adamı genç yaşta yitirmiştir olağanüstü güzellikte, bütün erkeklerin etrafında pervâne gibi döndüğü bir kadının öyküsünü derlemiştir. Hiçbir talibine dönüp bakmayacaktır o kadın: "Arslan yatan yere ben köpek bağlayamam", demiştir.Bir kere Aragon'u çağıracağım: "Aşk, bize güç veren tek özgürlük yitimidir".Binbir örnekte bir başkası: Valyum Dönencesi'nde (1991) trajik tutkusunu kaleme alan Patricia Finaly. 1964'te sinema yönetmeni Labarthe'la karşılaşır, yedi yıl süren aşklı ilişkileri bittiğinde, o gün bugün süren karabasanı başlar: Uyku tedavileri, psikanaliz seansları, sakinleştiriciler, hipnız tedavisi işe yaramaz: "XX. yüzyılda, hekimler hâlâ aşk acısını dindirebilecek bir hap yaratamadılar", sözü yirmi yıldır hayalet gibi yaşayan ve durmadan Labarthe'ı takip eden herkesi ona telefon etmeye zorlayan, olup bitenlerden hiçbir pişmanlık duymayan Finaly'ye ait. IXBir yandan da, kendisi kuşatan bütün engellerin içinden geçip sürekliliğini, daha doğrusu sessiz sürekliliğini kazanmanın yolunu arar Aşk.Yeryüzünde, başlamış, sonunu getirmiş pek çok aşk hikâyesi yaşanmış olsa gerektir.Başlamış ve bitmiş aşklar düpedüz sıradan hikâyelerdir aslında. Kimi çözülecek, bozgunlar; kimi özensizlikten, yorularak; kimi de törpülenip ehlîleştirilerek, kurumsal fanuslar içinde silinip gitmiştir.Zorla olan: Kişi'nin kendi içindeki Aşk'ı yaşatmayı bilmesidir şüphesiz.Daha da zorlu olanı: İki kişinin, karşılıklı, günden güne aynı Aşk'ı beslemeleri, Tutku'ya yaşama hakkı vermeleridir.Toplumbilimci Jean Duvignaud, "Kişisel hayatta olsun, toplumsal hayatta olsun, Tutku, bir kopuştur" diyor: "Kültürel, dinsel, siyasal ve toplumsal kodlara diklenen bir kırılma, genel yapıların uyumunu bozan bir korku kaynağıdır Tutku - sistemler için".İnsan tutkularını gösterdiği özen ve bağlılık oranında kendi kendisini gerçekleştirme sınırına yaklaşabilir, onu genişletebilir.Daha, diyebilmek çok önemlidir.

cogito sayı 4 (Aşk)

yeni

2009-09-23T21:34:00.000+03:00

ESKİ AVLUDA
bir çiçek açtığında
bir eski avluda
diyor ki;çalıda sarı bir çiğdemim ben
ve senin çok eski bir cümlen.
sen otursan,gitmemiş ki! olsan
ben sana bir eski endülüs avlusu
istersen serin bir portofino getirsemya da yedigöllerin yedisini birden.
bir çiçek açtığındabir eski avludadiyor ki;
herşey çok eksik ve neredeyse yok
gibiyken
buldum buluşturdum kendimi
geldim
tek eksik sensin!incecik,çilli birdillesen de gelsen..
ben sana kırmızı kiremitli bir çatı
begonviller ve bir mavi kapı
ve illa amansız bir avlu getirsem.
dünya soğur,akşam serinlerken,
benim sensiz sevinecek bir şeyimyok.
kılı kırk yardım,
altını üstünegetirdim,
ve işte en gümüş
cümlem:
içimi açtım sana
içini açmak için.

BİRHAN KESKİN

M.

2009-09-01T16:06:00.000+03:00

Taş Parçaları

ey hayat dedikleri büyük kusur.ey kimselere değişmediğimayrılığın neden bunca ağır?
hani adalet?bir kasımdan öteki kasımabir yanım kör bir yanım sağır...
dünya ne ki sevgilim?benim sana yaptığım kubbe yanında.
düşsün, olsun, bırak,içinde yıldızlar patlıyor.kolaydır inanmak kadar inanmamak da.
ister sal kendini dünyaya, ister kal yanımdaher şeyden öte öyle sevdim ki ben seniyoluna baş koymak diyoruzbiz barbarlar buna.
...
Sözde kalır sevgilimSözde kalır bütün sözlerAşk çünkü, aşk çünkü kendineBir yol, bir ideoloji ister.
Bilirim, çöl rüzgarında çalıdır bazı yaşlar.Sen sevgilim ilerde, biraz daha ilerdeBir tarihe başlayacaksın, orası işteBenim tarihimle başlar.
Ve say, geriye doğru,tek tekSende kalsın şimdi al bu taşlar.
...
ben başka bir şey olmak istememistemedim başka şey.
sabırla sevgilim sabırlaacılarımız eşitlensin bu şehirdediye diye.
bu şehirde etten geçip kalbe erişene dek sabırla. tek, sabırla.
kaç kişi var bu şehirde ruhunu sana kubbe, etmiş?
büyük keder içerirmiş, gördüm, anladımetten geçip aşka varanın sevgisi.bunun yanında sevgilim unun yanında etin ihaneti,kısacahiçbir şeydir.
şimdi bir masaldan bir perisessizce dinlesin beni,
alsın yorgun başımıalsın cümlemi usulca kalbine koysun.
benim cümle taşıyacak halim yok.
...
en acısını sevgilimen acısını tadayım istedin:
en acısı buydu.
omurgamı aldın benim.omurgamı aldın.omurgamı aldın.omurgamı.
niye?
...
gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorumyerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.bilemem,belki bu yüzdenben sana yanlış bir yerden edilmişbir büyük yemin gibiydim.
beni hep aynı yerimden yaralayan o eveyine de döneyim döneyim istedim.
ah benim sesimlesöylesem de, inanmazlarbenzemiyor çünkü bir dile.
döndüğüm, döndüğüm ama döndüğümdöndüğüm bu sema sensin. döndüğüm.
sen benim kara ömrüme vuransuyumu harelendiren sevincimdin.
onu sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.
titreme daha fazla kalbim.
bağışla kendini artık onu da ,bırak gitsin.
o senin en ezel gününden kaderinsen onu nasılsa bin kere daha seveceksin.
...
bir masal bir taş ağırlığında olabilir mi?olurmuş meğer.
birlikte bir masala inanmak istedimben seninle,sadece bu.sen beni tektekbıraktın.
benim artık taş taşıyacak,taş kaldıracak, taş atacakhalim mi var!
Birhan Keskin

A.G.

2009-09-01T00:31:00.001+03:00

rüya

çok basit bir şey arıyor: senin beni aramanı,
itirazım yok, sürdürecek bana itirazını,
senin aradığın gibi aramıyorum, ben, seni,
aradığım, beni, istediğim şekilde arıyor.

çok basit, ben, bunu bana, sen göstereceksin,
aradığın gibi aradıkça bekleyeceğim, seni,
gelen neyse, götürüp göster, beni,
aradığım yerde, beni, bulup döneceğim.

çok basit, aradığım saf, sende yok, değilsin bende,
sen gel, bul beni, uykudayım ben, sende,
uykumda uyutuyordun, beni, benden,
gel benim uykumda uyu, sen, beni arıyorsun.

çok basit, senin uykunu, uyutacak, bana,
kime olduğunu bilmeden aşık oluyorum sana,
aradığını anlamadı, biri, beni,
uyut onu, gösterme, tekrar herkese.

tekrar başa dönmek istiyorum,
yat, unutmak istiyorsan, yat, öyleyse, unut,
yanında, bilen, bilebilen var mı senin,
uyuyorsun sen, beni, artık unut.

tekrar, tekrar, tekrar,
baştan başlamak istiyorum.

tekrar, tekrar, tekrar,
dursun, durmayan.

tekrar, tekrar, tekrar,
kaçıp, kovalayan.

külliyata giriş...

2009-08-30T21:58:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=wueZEM54tgU

baş ağrısı ayak uçlarına düşerken

2009-08-30T01:21:00.000+03:00

küçük bir not.. Kordon'da yürürken aklımdan geçti..

en iyisi bu aşka da güzel bir mezar kazmak
fakat karşıma çimen yeşili bir tabela çıkıyor:
"kabristanımız gömüye kapalıdır"
:)

es gibt kein richtiges leben im falschen

2009-08-25T11:26:00.000+03:00

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&ArticleID=926097&Date=16.03.2009&CategoryID=97

Çatı

2009-08-25T08:55:00.000+03:00

sevdim
sevildim
sevindim
seviştik
ne?
ben!
neyi?
biz!
kimi?
sen!
uyudum,
saçlarını uyuttum.
unutturma.

ismail T.

Tanıştığıma memnun oldum.

2009-08-24T16:50:00.000+03:00

Çalgın

arzulanan gözün bakışında
cereyanda kalmak imrenerek bakanın nasibi
beni izleyenler için alaydı
açık kalmış ruhun kapısından
çıkıp dolaşırdım öyle dalgın
çalındım başka bir göze doğru
içimden dökülen bana salaydı
ama inmeli ama kötürüm ama deli
ben kendimle öyle dargın dururken
dökülürken ben zeminde açılan delikte
kaybola kaybola içime yurt olan gayb'a
hangimiz algın diye daha sormadan
kap beni arardı
ama inmeli ama kötürüm ama deli
dönerdim böyle bakımsız ve hırpani
dönerdim,eve döndüğüm yer sonunda
ceryanda kaldığım yer olaydı
nasibim ıslık sesleriyle salgın
ardıma bakmazdım kap nerde diye
benden kopan bana mahsus olaydı

`beni hiç göremezsin!`

hafızadır!benim aklıma beladır!
gözlerini gördüm
kalbimde kara noktadır!
sesini duydum
hançerimde yaradır!
yüzüne baktım
tenimde bedduadır!
beklemezsin böyle bir kara!
duymak istemezsin!
ben suya benzemem!
ateşe benzemem ben!
havaya toprağa benzemem!
bilemezsin gidersem!
beni hiç göremezsin!
Yücel Kayıran

Büyük Ayı' nın hikayesi (Kızılderili Mitolojisi, Allice Marriott) Sıkıcı kitaptı ama bu öykü güzeldi

2009-08-19T12:00:00.000+03:00

Derler ki, bir zamanlar, çok eskiden, kışın ilk aylarıymış. Bir gece önce kar yağmış ve bu ilk kar ertesi gün, yerde öylece taptaze duruyomus. Günün ilk ışıklarıyla birlikte, sabahleyin erkenden üç delikanli avlanmaya çıkmışlar. Delikanlilardan biri, adı SIKI TUT olan köpeğini yanına almış.
Nehir boyunca dolaşıp, küçük koruluklara girmişler ve sonra fundalık, çalılık ve ağaçların daha bodur ama kalın olduğu bir tepenin yamacına gelmişler. Burada çalılıkların arasında dolaşırken genç avcılar bir iz bulmuşlar ve bu izi takip etmeye başlamışlar. İzler onları tepenin yamacındaki bir mağaraya götürmüş. Böylece bir ayı ini bulmuşlar. "Hangimiz içeri girsin de ayıyı sürüp dışarı çıkarsın?" diye birbirlerine sormuşlar genç avcılar. Sonunda en büyükleri "Ben girerim" demiş, dizlerinin üzerinde emekleyerek ayının inine girmis ve ayıyı sürüp dışarı çikarmak için yayıyla onu dürtmeye baslamış. Bir süre sonra mağaradaki genç, arkadaşlarına "Geliyor..Geliyor…"diye seslenmiş. Ayı kendisini zorlayan avcıdan kurtulmus ve kendisini mağaranın dışına atmış.Avcılar da onun peşinden gitmişler. "Bakın!" diye bağırmış en gençleri. "Bakın, ne kadar da hızlı gidiyor. Kuzeye doğru, soğuklarin geldigi yerlere gidiyor." Genç avcı, ayıyı çevirip diğerlerine doğru sürmek için hayvanın peşinden koşup uzaklaşmış. Ortanca avcı, "Dikkat!" diye bağırmış. "İste geliyor ! Doğuya, öğle zamanının geldiği yere doğru gidiyor. Koşun kardeşler. Gittigi yer işte orası."
O ve küçük köpeği de, ayıyı geri çevirmek için olanca hızlarıyla batıya doğru koşmuşlar. Genç avcılar ayıyı kovalarken en büyükleri eğilip şöyle bir bakınmış."Oooo!" diye haykırmış. "Altımızda Yeryüzü Büyükannemiz var. Bu ayı bizi gökyüzüne doğru götürüyor. Haydi kardeşler, çok geç olmadan geri dönelim." Ama artık çok geç olmuş, gökyüzü ayısı onları çok, çok yükseklere götürmüş. Sonunda avcılar ayıyı yakalayıp öldürmüşler. Akçaağaç ve somak dallarını üstüste yığmış ve bu dal yığınının üstünde de ayıyı parçalara ayırmışlar. Akçaaağaç ve somakların sonbaharda kan kırmızısına dönüşmesi işte bu nedenledir. Daha sonra avcılar ayağa kalkıp hep birlikte ayının başını doğu yönüne atmıslar.Şimdi, kışın, sabahleyin erkenden, tanyeri ağarmadan az önce ufkun hemen altından ayı başını andıran bir takımyıldızı kümesi belirir. Daha sonra da avcılar, ayının omurga ve belkemiğini uzaklara, kuzey yönüne atmışlar. Kış ortasında, gece yarısı eğer kuzey yönüne bakarsanız, orada yyıldızlarla sekillenmiş olarak ayının omurga ve belkemiğini görürsünüz. Yilin herhangi bir zamaninda gökyüzüne bakacak olursaniz, kare seklini oluşturan dört parlak yıldız ve onların arkasında da üç büyük parlak yıldız ve bir de küçük donuk bir yıldız görürsünüz. Dört yıldızdan oluşan kare, ayı, bunların peşindeki üç yıldız, o üç delikanlı ve belli belirsiz görebildiginiz o küçük yıldız da SIKI TUT adındaki o küçük köpektir.

Kötülük istenir mi?

2009-08-18T15:24:00.000+03:00

http://www.edebiyatvehukuk.org/nefret-suclari-ile-mucadele.html

F

2009-08-17T17:31:00.001+03:00

Bu benim babamdan dinlediğim bir hikâyedir. Sanki bugünleri düşünerek anlatmış gibi. -Sarkis Çerkezyan-
Üç arkadaş var. Bu üç arkadaş bir yaz günü yaya olarak yolculuk yapmak zorunda kalıyorlar. Biri Türk, biri Kürt, diğeri de Ermeni. Ama Ermeni olan aynı zamanda papaz. Sıcak, bir süre sonra yolda susuyorlar. Etrafta su yok. Bağların olgun zamanı. "İki salkım üzüm yiyelim de ağzımız ıslansın," diye bir bağa giriyorlar. Bağın sahibi bir Türk ama onu görememişler. "Kaç paraysa veririz," diyerek yemeye başlamışlar. Bu sırada bağın sahibi gelmiş. Bakmış üç kişi üzümünü yiyorlar. Fena bozulmuş ama üç kişiyle de başa çıkamayacağını düşünmüş. Birine bakmış, kıyafetinden Ermeni ve papaz olduğu belli. Diğerine bakmış, konuşmasından Kürt olduğunu anlamış. Üçüncüsü de Türk. Dönmüş Ermeni'ye, "Bak bu adam Türk, yesin malımı. Benim kanımdandır. Helali hoş olsun. Bu da Kürt'tür ama din kardeşimdir. Sen niye yiyorsun benim üzümümü?" demiş. Bu laf, üzerlerine sorumluluk yüklenmeyen Türk ve Kürt'ün hoşuna gitmiş. Adam, papazı bir güzel dövmüş. Kıpırdayacak hal bırakmamış, yere uzatmış. Bağ sahibi biraz sonra Kürt'e dönmüş. "Müslümansın da niye sahipsiz bağa giriyorsun. Bu adam benim kanımdan yediyse afiyet olsun, çünkü o Türk'ür. Kardeşimdir,"diyerek bir güzel onu da dövmüş ve yere uzatmış. Bu durum Türk'ün hoşuna gitmiş. Biraz sonra Türk'e dönmüş ve "Tamam anladık Türksün, aynı kandanız, aynı dindeniz ama sahibi olmadan başkasının bağına girilir mi?" diyerek Türk'e de vurmaya başlamış. Türk yumrukla yere yuvarlanınca Kürt'e dönmüş ve "Biz," demiş "papazı dövdürmeyecektik."

@Yol

2009-08-15T12:26:00.000+03:00

"Serin bir rüyanın hatrınadır/Çektiğim dünya ağrısı..."
Bir yolculuk daha başlıyor, çocukluk hayallerinden başlıyor yolculuk, filmlerde gördüğüm, adam ve arkadaşlar araba, yol, eğlence.. imrendiğim, ben de yapacağım dediğim, daha önce çokca yaptığım yolculuklardan bir tanesi. Bu bir tekrar ama yine coşkulu ve eğlenceli.
Dünyanın bütün ağrısına inat eğlenceli.
Yol uzadıkça ömrüm kısalıyor, ve farkına varıyorum bu ağrı, böyle sürdükçe ömür de kısalmaya devam edecek,ömrüm kısaldıkça ben tekrar ve tekrar diyeceğim ki hayat kısa, ben kendimi nerde ne zaman sonsuzluk gibi bulacağım bilmiyorum, ama gidiyorum.

Berber

2009-08-12T16:13:00.001+03:00

Ne zordu ilkokul yıllarında berbere gitmek, hatta sonrasında izleyen orta okul yıllarında da. Bir kere saç traşınla ilgili tüm kontrol okuduğun okulun idaresinde ve babanda. Ortada hoşuna gittiği gibi saç kestirmek diye bir şey yok. Berbere gidilmeli, saçlar üç numara kestirilmeli, koyunların sahiplerinden gördüğü davranışın aynından üstüne para vererek nasiplenmek. Önceleri babamın gittiği berbere, babamla beraber giderek başladım, esnaf dayanışması şeklinde oluşmuş bir tercihti. Hoşuma gidiyordu babamla yan yana traş olmak ama hoşuma gitmeyen şeyler de vardı, ses edemediğim. E gidersin boyun kısa boynun ince olduğundan koltuğun kollarına konulmuş tahtaya çıkarırlar seni, boynuna astıkları önlüğü arkadan toplu iğneyle iyice sıkıştırırlar saç kılları içine kaçmasın, kaşındırmasın diye., ve azap başlar. Alt yanında dört tane vidası olan, içine her 5 dakikada bir makine yağı sıkılan, kolonya dökülen, buz gibi demirden, saç koparan traş makinesinin, özensiz berberin ilk darbeyi tam kafanın ortasından, alnının üstünden, arkaya doğru vurmasıyla başlayan ve evde annenin kaynar sularla seni yıkamasıyla,yandım dedikçe kafana tasla vurmasıyla biten azap. Öyle aman aman şekilli olsun istemiyordum saçlarım ama büsbütün de kel olmak istemiyordum, babama göre adam gibi traş üç numara traştı ama nedense onu bi kere bile öyle görmedim, ilkokul fotoğrafı hariç. Demek ki çocukluk görevlerinden biriydi, üç numara saç traşı olmak. Hoş okulda pek azdı böyle ayda bir kel olan ama akıllı adam oluyordum ben kel kaldıkça, diğerleri okumakta gözü olmayan zengin çocukları, nasıl kazımışlar bunu aklımıza, hayret. Bir sure o berber bizden yemek yemeyi kesince pasaj içindeki alkolik Recep Amca’nın berberine gitmeye başladım, malum sebepten, günde iki tane kıymalı pide yiyorlardı çünkü. Recep Amca dolabın içinde sakladığı biradan her çekişinde daha bir yakardı canımı elindeki çim biçme makinesiyle. Sonra sonra tek başıma gitmeye başladım berbere, eskiden gittiğim yere, kulak vermeye başladım kendi aralarında neler konuşuyorlar diye. Utanıyordum duydukça onların konuşmalarını, oha kadın diyorlar kalça diyorlar, meme, yuhh ne ayıp. Bir de senin konudan bir haber olduğunu farkeden ve sana sorular sorarak konuyu ne kadar anladığını ölçmeye çalışıp dalga geçen berber ustaları, çoğunu zibidi belledim zaten. En çok Kubilay Abi'yi severdim, ama en çok da onla konuşmaya çekinirdim, diğerleri, kamışa su yürüdümü hahahah diye gülerken türk filmlerindeki kötü adamlar gibi görünürken o aslında içinde iyiyi saklayan kötülerin arasında ne işi olduğunu bilmediğim adamdı. Konuşamazdım ama onunla hiç.Yıllarım geçti böylelikle kel olmadığım tek bir çocukluk fotoğrafım yoktur nerdeyse. Daha da büyüdükçe oraya gitmez oldum, kendime diken saçları yakıştırmaya başladım ve tarzıma uygun olduğunu düşündüğüm genç bir çocuğa dadandım bir süre, Tarkan, Tarkan takma adıydı sanırım, kalfalıktan ustalığa geçtiğinde kendine bu adı uygun görmüş olmalı, yoksa daha çok Ramazan gibi duruyordu. Tarkan Askere gidince, ben gerisin geriye çekingen adımlarla eski berberin yolunu tuttum, arada bir kaç deneme olmuştu yine yemek yiyen diğer berberlerde ama hep yamuk kestiler saçımı bu seferde babamda üç numara kestirmediğim için bir hayal kırıklığı ve sırf saçlar üç numara olmadığı için yamuk traşa yapılan eleştiriler. Her berber dönüşü bu sefer çok yakışıklı oldum diye gidiyordum dükkana koşar adımlarla, jöleyi de dayıyorlardı saça,ne değişiyorsa sanki kafana o yapışkan şeyi sürünce insan kendini bir anda çok yakışıklı hissediyor o zamanlarda. Kapıdan giriyorum böyle mi kestirdin, ne varmış ki diyorum cevaben, e hiç kestirmemişsin, kestirdik ya işte baba, adam gibi olmamış, şurası da yamuk olmuş, hiç iyi kesememişler, e al sen kes o zaman ne diyim, bu sefer de olmamış derdim, insanın babasının yakışıklı olması kompleks yapabiliyormuş. Geri döndüğümde eski berberime Kubilay Abi yoktu, bağımsılığını ilan etmiş Burhan Abinin, abisinin, yanından ayrılıp İstanbul’a yerleşmiş, orda bir dükkan açmış, adresini aldım yolum düşerse diye. Uzunca yıllar Burhan Abi’ye traş oldum, büyüdükçe kısa kısa da olsa sohbet eder oldum onlarla, hatta sigara bile içtim uzun Marlboro, artık babamdan gizli bir şeyler yapmak mümkündü ve berber sırdaştı. Kız arkadaşımla bile gittim berbere o zamanlar, çok fiyakalı hissettim kendimi vay be kızla berbere gidiyor, ama iyi de oldu, en azından bir kereliğine kalça, meme, sokalama,iteleme muhabbeti duymadan traş oldum. Çay da ısmarlıyorlardı artık, büyük adam olmaya başlamıştım, itibar görmeye berberde. Hem model de çok uygundu, ne çok kısa istediğim gibi, ne de babamı memnun etmeyecek kadar uzundu, Burhan Abi berberlerin tanrısı olmalıydı, ki üniversiteye başladıktan sonra da İzmir’de yaşamama rağmen Ankara’ya gidişlerime saklardım saç traşımı, hatta saçım uzamamış olsa bile sırf Ankara’dayım diye bile berbere gidip traş olmuşluğum vardır. Artık Kubilay Abi de dönmüştü ve ben de bir yetişkindim. Kubilay Abi ingilizce bilirdi, tatillerinde Mısır’a falan da giderdi, orjinal adamdı benim gözümde yabancı müzik falan da dinlerdi. Ah bir de ingilizce biliyorum diye bana 15 yaşımdayken sesli sesli ingilizce playboy okutup dalga geçmemiş olsaydı daha çok severdim heralde onu. O zamana kadar hiç kesmemişti saçlarımı, hep can atardım o kessin diye ama hep başkası keserdi, sonra da zaten söylediğim gibi Burhan Abi.. Burhan Abi yokken başkası buyur abi gel dedi, sonra Kubilay Abi dur sen bekle ben keseceğim dedi, ne kadar sevindim anlatamam, çok uzun yıllardır beklediğim bir şey gerçekleşecekti, ulan salak diretsene işte ben bu adama kestircem diye neden yıllarca içinde büyütüp duruyorsun ki bunu, aman uyumlu olayım aman çelişip, çatışmayım. Ama çok mutlu oldum bunu da söyleyim. Zaten berbere gidip de biri size buyur abi dediğinde ben X’I bekliycem demek çok acayip bir histir, keyiflidir, X’in özgüveni artar, senin tercihin bellidir, öteki” buyur abi” de garip kalır sıradakini bekler, sigara içmeye çıkar ya da tavlaya oturur, sen de intikamını alırsın geçmişte senin pornografik yanıtlar verememene gülen bütün berberlerden. Kubilay Abi de Burhan Abi gibi güzel kesti saçlarımı, ustası oydu çünkü onların ilişkisini babamla kuzenimin ilişkisine benzetirdim, iyi usta, iyi çırak. Ben Ankara’ya daha az gitmeye başladıkça ve de saçlarımı uzattıkça, İzmir’de berber aramaya koyuldum.
Önce sakal traşı olmak için gidiyordum berbere ve izliyordum aslında berberin halini tavrını, ajan misali. Bunlardan en ilginci Buca’daki Umut Berberiydi. O da bir Recep Abiy’di, aslında isimden kıllanmalıydım ama bakalım bi dedim. Duvarda Yılmaz Güney’in kocaman fotoğrafı berberin isminin nerden geldiğini anlatıyordu. Yanında duran altı oklu porselen süs tabağı ve bıyıkları da Recep Abi’nin nerden nereye geldiğini anlatıyordu. Recep Abi sakal traşı yaparken ulan eşşoleşşekler sizing yaşınız kaç başınız kaç utanmıyor musunuz kocaman adama yüzünüzdeki , üç beş tane tüyü kesitrmeye der gibi bakar ve de öyle traş ederdi, kafamı sağa sola çevirirken resmen tokat attığını hissederdim. Oha lan berbere mi geldik, dayak yemeye mi dedim ama gittim bir kaç kere daha bir ‘umut’la belki o gün öyle sinirliydi falan diye, belki de yeni bir berber masajı tekniğiydi, döverek sakal traşı, Recep Abi’nin çırağı vardı bir de Metin yalnız olurdu bazen dükkanda o keserdi sakalı saçı, off Metin derdim hep off kes bitsin şu çile, abi Teoman sakalı yapalım mı, abi top sakal yapalım mı, abi hatunlar bayılır, abi şurda bi kızı götürdüm, abi şurda şuna şöyle burda buna böyle, e be Metin görüyoruz hep elinde süpürge yerdeki kılları süpürüyorsun be güzel kardeşim, istemem Teoman’ı çok sevmem, yapma top sakal falan ben şarkıcı Alpay mıyım, Haşmet Babağolu mu? Diyerek Metin’le savaş verdiğim bir kaç maceram da oldu, sonradan gördüm ki o Metin gerçekten şahsiyetsiz adammış, Recep Abi’nin yanıbaşına dükkan açmış. Zaten saçımı da çok elletmiyordum ona iyi ki de öyle yapmışım. Sonra Hakan diye bir berbere dadandım ona da bir kaç yıl boyunca gittim, Hakan iyi çocuktu, evil, karısı hamile falan, , Hakan kesti benim saçlar uzadı, karısı doğurdu, Hakan kesti , benim saçlar uzadıi çocuk büyüdü, darken ben ordan da taşındım ve artık berber bağımlılığım da ortadan kalkmaya başladı. O süreçte nerelere kimlere gittim çok hatırlamıyorum ama en sonunda Ethem’I buldum, efendi çocuk, çırağı da öyle, evime de yakındı, düzgün muhabbet, yardımsever esnaf tam aradığım berber, özenli ve temiz, uzun zamandır ona gidiyorum, onun da çocuğu oldu daha bir kaç gün önce, ikinci çocuk ve ben bu yazıyı yazdım. Şimdi 30 kilometre uzağında oturmama rağmen yine ona gidiyorum traş olmaya. Berber bağımlılığım geri döndü belki de. Bu arada bir şeyi daha aktarmak isterim berber parfümü vardır acayip renklerde ve kokularda ekseriyeti salatalık ya da kavun kokar. Traş bittiği anda ne ara boş bulunuyorsam artık pıst pıst pıst sıkarlar, uzun süreler mücadele ettim n’olur sıkmayın diye, ama baktım ki onlar boş bulunduğum anı yakalayıp sıkıyorlar, yeşil, kırmızı, pembe renkteki parfümleri, engel olamayacağımı anladım. Çünkü ben ne kadar takip edersem edeyim parfüm sıkma anını, onlar da sanırım benim boş anımı kolluyorlar. Bu da bir tuhaf durumdur.

E.C. B

2009-08-12T13:57:00.000+03:00

içinden doğru sevdim seni bakışlarından doğru sevdim de ağzındaki ıslaklığın buğusundan sesini yapan sözcüklerden sevdim bir de beni sevdiğin gibi sevdim seni kar bırakılmış karanlığından.
yerleştir bu sevdayı her yerine yüzünde ter olan su damlacıklarının kaynağına yerleştir her zaman saklamadığın, acısızlığın son durağına gül taşıyan cocuğuna yerleştir ve omuzlarına daracık omuzlarına üşümüş gibisin de sanki azıcık öne taşırdığın tam oraya işte, uçsuz bucaksız bir düzlükten bir papatya tarlasıyla ayrılmış göğüslerine yerleştir ve esmerliğine bir de, eski bir yangının izlerinin renginde saçlarının yana düşüşüne, onları bölen ikiliğe alnından başlayan ve ayak bileklerinde duran yani senin olmayan, seni bir boşluk gibi saran hüzneyerleştir onu bir kentin parça parça aklında tuttuğun kar taneleri gibi uçuşan ve her gün biraz daha hafifleyen semtlerine yerleştir bu sevdayı her yerine.
ekledim ben tattığım her şeyi denizlere bildiğim ne varsa onlar da hep denizlerden sen de bir deniz gibi yerleştir onu istersen sevdayı ve köpüklendir ve yaşlandır ki işte kederi anlamasın ama dur, her deniz yaşlıdır zaten öğrenmez ama öğretir mutluluğu bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi biraz da herkes içindir.ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli var eden kendini birincisinden yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren.
ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen tanımadığın bir ülke gibi içinde yaşamadığın bir zaman gibi tam kendisi gibi mutluluğun beni bekliyorsun ve onu bekliyorsun beni beklerken.

Birhan Keskin, tekrar

2009-08-11T12:37:00.000+03:00

kapı
geç benden, ben dururum, ben beklerim, geç benden,ama nereye geçersin benden ben bilemem.
dediler ki, olgun bir meyve var sabır perdesinin ardında,dünya sana sabrı öğretecek, olgun meyvenin tadını da.
dediler ki, şu ağaçlar gibi bekledin, şu ağaçlar gibi hayal,şu ağaçlar gibi kederli.
açıldım, kapandım, açıldım, kapandım, gördüm gelenler kadar gidenleri de,hani sabrın sonu, hani gamlı eşek, pervasız nar nerde,hani bahçe?
biri gelse.. biri görse.. biri gelmişti.. açmıştı.. durmuştu..duruyor hala bende.
kaç zamandır çınlıyor içimde bu boşluk, kimkıydı, bahçenin şen duluydu, karşımda duran dut?en çok onunla bakıştımdı, bir kere olsun dilegelsindi,çok istedimdi.
bana kalsa susardım daha, ama dilimdeki paslı kilit çözülür belki,sapaya kaçmış cümlem uğuldar, içimin kurtları kıpırdar diye gıcırdandım takatsız.
gördüm hepsini, gördüm hepsini, sabrın sonunu!biri gelse, biri görse, şimdi,rüzgar sallıyor beni...

GN Ç. Girişten bir sonraki seviye

2009-08-10T22:32:00.000+03:00

Serüven

Hepimiz ormanda kaybolmuş, korkmuş ve ağlarken buluyoruz ilk kez şiir deresini. Gözlerimizi silip, hayretle bakıyoruz bulduğumuz bu yeni, gizli daha önce bildiğimiz hiçbir şeye benzemeyen ışıltılı suya. Gördüklerimizi anlatmak coşkusuyla deli gibi koşarak çıkıyoruz ormandan. Ağaçlara çarpıyoruz, dallar gömleklerimizi yırtıyor, dikenli çalılar dalıyor kısa pantolonlu, çıplak bacaklarımızı. Bazılarımız, ormanda kaybolmaktan korktuğu halde tekrar giriyor ormana.
Şiir'de birinci aşamadır bu: Merak.
Önceleri kaybolmadan bulamıyoruz derenin sapa keçiyolunu bir daha. Ardımıza serptiğimiz ekmekleri kuşlar yiyor, rüzgâr siliyor ayak izlerimizi, kırdığımız dalları onaran biri mi var? Daha önce kimsenin bulmadığı bir şey bulduğumuza eminiz yine de. Sonra sonra içimizden gölgelerin, otların, taşların ve ormanın diğer işaretlerinin dilini çözen, her ormana girdiğinde dereye inen patikayı bulabilenler oluyor.
Şiir'de ikinci aşamadır bu: Alışkanlık.
Artık saatler geçiriyoruz derenin yanında. Geri döndüğümüzde bile bir parçamız orada kalıyor sanki. Kimseler anlam veremiyor bu dalgın, uzaklara bakan, kimi zaman eşini görmedikleri bir erinçle ama çoğunlukla orada olmaktan sıkıntılı -sanki evde ya da dışarda bizi bekleyen bir kadın varmış da onu biraz daha bekletirsek ayrıldığımız yerde bulamayacakmışız gibi- huzursuz halimize. Bazılarımız geri dönmemeye karar veriyor. Kuruyor çadırını derenin kıyısına.
Şiir'de üçüncü aşamadır bu: Tutku
İlk günler her şey güzel. Dere boyunda yürüyoruz artık. Bazen başka çadırlarla karşılaştığımız da oluyor. Hayret! nasıl da görmemişiz hiçbirini daha önce. Bazı çadırlar boş, tanışıyoruz bazılarının sakinleriyle. Sonra giderek bir yetmezlik duygusu kaplıyor içimizi. Yeni bir söz arıyoruz, hiç denenmemiş bir söz, kimsenin bulmadığı bir dere, kutsanma ya da lanetlenme. Çadırını söküp kente dönenler oluyor, delirenler, küsenler, çadırına kapananlar, ellerinde kazma kürek derenin yatağını çevirmeye çalışanlar.
Şiir'de dördüncü aşamadır bu: Cinnet.
Çadırım hâlâ o derenin kıyısında duruyor. Bir sabah uyandığımda artık derenin kıyısında değildim. Dereyi geçmeyi hiç denememiştim ama şimdi dere benim içimden geçiyordu. Bu son aşama değil, seziyorum. Boş çadırların sakinlerinin dereye dönüştüklerinden şüpheleniyorum.

Gökçenur Ç.

Şüphelerine gülümsüyorum...

GN Ç. Giriş Seviyesi

2009-08-10T16:56:00.001+03:00

Ama Yaz Geçti, Bize Ne Şimdi Bunlardan

Sıcaktan çıtırdıyor fıstık çamları,
öğle göğü mavi gömleğin senin.
Bir sözcüğün gölgesine sığındık güneşten.

Öteden geçen kuş sürüsü
baş harfleri adının, soyadının,
o gömleğin yakasına annenin işlediği.

Nelerden konuştuk o yaz?
Konuşmak iyidir dedik yazsa, susmaktan,
Atlardır tanrıların en sevdiği karıları
Ama yaz geçti, bize ne şimdi bunlardan?

Anlam, sözün özdeğidir diyordum,
şiir tırmandığı kayalıktan inemeyen bir yavru keçi,
neyle dolar sözcüklerin içi, hızla boşalırken yaşam?

Ğ ile başlayan bir sözcük arıyordum Türkçe’de,
bütün sarı denizleri dolaştım o yaz,
Ama yaz geçti, bize ne şimdi bunlardan?

(Başka, 9)